เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ (ตอนจบ)

ชายหนุ่มในชุดลำลองยืนกระวนกระวายอยู่หน้าบ้านของตัวเองดวงตาสีครามฉายแวว กังกลเล็กน้อย ข้างกายมีลูกสุนัขตัวเล็กๆ นอนหมอบอยู่อย่างแสนเชื่อง

ส่วนเหตุผลที่ทำให้ชายหนุ่มเป็นเช่นนี้น่ะหรือ...

" ขอโทษที่ให้รอนานนะคะพี่คลาวด์..." เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กสาวในชุดสีขาว ประดับด้วยดอกไม้เล็กๆ รอบๆ กระโปรง เช่นเดียวกับเรือนผมสีทองที่มีมงกุฏดอกไม้ประดับอยู่ ดวงตาสีฟ้าใสฉายแววลังเลเล็กน้อยกับชุดของตน

"..." ภาพตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มถึงกับตะลึง น้องสาวของเขาดูเหมาะสมกับชุดที่ใส่อยู่มากๆ ดวงตาสีครามกวาดมองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วอดที่จะพึมพำออกมาเบาๆ ไม่ได้

"คุณแซ็กนี่เลือกชุดได้พอดีตัวกับแคลร์เลยแฮะ..." ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นน้องสาว แล้วยิ้มร่า

"แคลร์น่ารักสุดๆ เลยล่ะ" ว่าพลางดึงมือบางมากุมเอาไว้แล้วเดินออกไปจากฟาร์ม โดยมีเจ้า ทามะ เดินตามไปติดๆ

ดวงตาสีฟ้าใสมองลูกสุนัขตัวน้อยแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ "พี่คะ ดูท่าทางว่าเจ้าทามะจะอยากไปด้วยนะคะ"

สิ้น คำพูดของคนเป็นน้องสาว ดวงตาสีครามก็หันกลับมามองร่างของเจ้าของชื่อที่ว่าทันที ก่อนมือหนาข้างที่ว่างอยู่จะช้อนร่างเล็กๆ นั่นขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก

"เอาล่ะ งั้นไปที่งานกันเถอะนะแคลร์ ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวพี่จะโดนคุณแซ็กบ่นเอา"

"ค่ะ"

" เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ...เป็นเทศกาลที่สาวๆ ของหมู่บ้านจะออกมาเต้นรำ เพื่อเป็นการขอบคุณเทพธิดาแห่งฤดูใบไม้ผลิ ที่ทำให้สามารถเพาะปลูกได้อีกครั้ง หลังจากผ่านฤดูหนาวมา

การเต้นรำ ที่เรียกว่า "ระบำเทพธิดา" ถือได้ว่าเป็นตัวเอกของงานนี้ และที่สำคัญ เมื่องานจบลง หนุ่มๆ ในเมืองจะสามารถชวนสาวๆ ที่ถูกใจ รึหมายปองอยู่ไปเที่ยวกันต่อได้...ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีใครทำนักก็เถอะนะ"

คำ บรรยายของนายกเทศมนตรีประจำหมู่บ้าน ที่ทำให้บรรดาลูกบ้านทั้งหลายเดินหนีด้วยความเบื่อหน่ายที่ต้องมานั่งฟังใน เรื่องเดิมๆ ทุกๆ ปี จะมีก็แต่สองพี่น้องที่ถือว่าเป็นสมาชิกใหม่ของหมู่บ้านอย่าง คลาวด์ และแคลร์เท่านั้นที่นั่งฟังอย่างสนใจ

"ขอบคุณนะคะ คุณลุงโทมัส ที่อธิบายเรื่องเทศกาลนี้ให้เราฟัง" แคลร์เอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งฟังจนจบ

"นั่นสิครับ ขอบคุณมากๆ นะครับคุณลุงนายกเทศมนตรี"

" โอ๊ย ไม่ต้องเรียกเต็มยศอย่างนั้นก็ได้นะพ่อคลาวด์ เรียกฉันว่าลุงโทมัสอย่างหนูแคลร์ก็ได้ ไหนๆ ฉันกับเจ้าแกรนด์ เอ้อ คุณปู่ของเธอก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว" โทมัสตบบ่าคลาวด์เบาๆ อย่างสนิทสนม

"ครับ คุณลุงโทมัส" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะพาตัวน้องสาวออกไปยืนชมการเต้นรำที่ว่าที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่นาน

"อะ แฮ่ม ตอนนี้ก็ได้เวลาสมควรแล้ว ผม ในฐานะของนายกเทศมนตรี ของเปิดงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ณ บัดนี้~"

สิ้น เสียงของโทมัส เหล่าสาวงามของหมู่บ้านก็ทยอยกันเดินเข้ามาอยู่ตรงลานกว้างที่จัดไว้ให้ ทันที พร้อมๆ กับเสียงดนตรีที่ดังคลอขึ้นมาเบาๆ

หญิงสาวเจ้าของเรือน ผมสีส้มขยับกายเป็นคนแรก ก่อนจะตามมาด้วยเอรี่ นางพยาบาลของหมู่บ้าน หญิงสาวทั้งสองคนเต้นรำอย่างช้าๆ ทว่างดงาม ก่อนที่เสียงดนตรีจะดังเป็นจังหวะที่สนุกสนานมากขึ้น

สามสาวที่เหลือค่อยๆ ขยัยกายตามจังหวะเสียงดนตรีอย่างงดงามและสนุกสนาน สร้างความเพลิดเพลินให้แก่บรรดาผู้ชมงานได้เป็นอย่างดี

"สวยมั้ยแคลร์" คำถามที่ดังขึ้นเบาๆ ทำให้ดวงตาสีฟ้าใสต้องละจากภาพตรงหน้า ไปมองคนถามแทน

"สวยค่ะแซ็ก" ตอบพลางส่งรอยยิ้มน้อยๆ ให้เป็นการทักทาย

" อืม...เดี๋ยวปีหน้าหนูก็ต้องไปเต้นด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้น...ดูๆ ไว้บ้างก็ดีนะ" คำเอ่ยที่ทำให้ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้าง พร้อมกับดวงตาสีครามที่หันมาจ้องคนพูดอย่างตื่นตะลึง

"ว่าไงนะครับ !!! ปีหน้าแคลร์ก็ต้องไปเต้นด้วยงั้นเหรอ !" คลาวด์ตะโกนด้วยเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ไปรบกวนคนที่มาร่วมงาน

แซ็กพยักหน้าน้อยๆ "ใช่แล้ว ก็มันเป็นกฏนี่ ที่ว่าผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานทุกคนต้องมาเต้นรำขอบคุณเทพธิดาในงาน เทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่มิเนรัลทาวน์" เอ่ยเสริมเมื่อเห็นว่าคนทั้งคู่ทำท่าว่าจะปฏิเสธเต็มที่ "อีกอย่าง ชุดที่แคลร์ใส่อยู่ตอนนี้น่ะ ก็เป็นชุดสำหรับเต้นรำด้วย ไม่ได้สังเกตเลยเหรอว่าชุดของแคลร์เหมือนกันพวกสาวๆ ในหมู่บ้านน่ะ"

คลาวด์หันกลับไปสำรวจชุดของหญิงสาวที่กำลังรำอยู่ทันที ก่อนจะหันมาสำรวจชุดของน้องสาวบ้าง

บ็อก !

ก่อน เสียงเห่าของเจ้าทามะจะทำให้ชายหนุ่มเลิกสนใจเรื่องที่ได้ยิน หันกลับไปมองน้องสาวที่ตอนนี้กำลังพูดคุยอย่างสนิมสนมกับชายหนุ่มอีกคน

คนที่ทำให้คลาวด์ขมวดคิ้ว ดวงตาสีครามฉายประกายไม่พอใจนิดๆ เมื่อเห็นชัดๆ ว่าชายคนที่ว่าเป็นใคร

"ไงคลาวด์~ น้องสาวนายน่ารักดีนี่" ก็จะใครซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เจ้าเพื่อนเก่า คุณหมอประจำเมืองอย่าง ลอเรนซ์

"ไอ้รอยด์ นี่แกรู้จักแคลร์ได้ไงฟะ" ถามเสียงห้วนอย่างไม่คิดจะปิดความไม่พอใจซักนิด

เด็ก สาวมองหน้าพี่ชายสลับกับคนที่เป็นเพื่อนพี่อย่างงงๆ ก่อนจะตัดสินใจถอยออกมาเป็นผู้ฟังจากวงสนทนานั้นช้าๆ ไม่ให้ทั้งสองรู้ตัวพร้อมๆ กับลูกสุนัขในอ้อมกอด

"แหม ใครๆ เค้าก็พูดกันทั่วเมืองแล้วเฟ้ย เรื่องที่เจ้าของฟาร์มคนใหม่อย่างนายมีน้องสาวที่สุดแสนจะน่ารักอย่างแคลร์ จังน่ะ" ลอเรนซ์ หรืออีกชื่อคือ รอยด์ตอบอย่างสบายๆ นานๆ ทีจะได้แก้เผ็ดเจ้าเพื่อนซี้คนนี้ซะที "ว่าแต่...ถ้าฉันจะจีบน้องนาย นายจะว่าอะไรป่ะ คลาวด์"

"ไม่ได้เฟ้ย !!!" คำตอบที่ได้รับในทันทีเรียกรอยยิ้มกว้างจากคุณหมอประจำเมืองได้ไม่ยาก ก่อนจะยกมือทั้งสองขึ้นมาช้าๆ เป็นเชิงยอมแพ้เมื่อเห็นสายตาวาววับเอาเรื่องนั่น

"โอเคๆ ล้อเล่นหรอกน่า แคลร์จังก็เหมือนน้องสาวฉันนั่นแหละ ไม่คิดมากกว่านั้นแน่ รับรองได้"

" ดี...เพราะถ้านายคิดมากกว่านั้นเมื่อไหร่...หึๆๆๆ นายเตรียมตัวไว้ได้เลยไอ้รอยด์" ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะสุดสยองที่ทำเอาคนเอ่ยปากถอนตัวที่จะไปสมัครเป็น น้องเขยเพื่อนซี้ นึกดีใจที่ตัวเองไม่คิดจะทำอย่างปากว่าจริงๆ ให้ตายยังไงเขาก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับเจ้าคลาวด์มันหรอกนะ...

"พี่คลาวด์ พี่รอยด์คะ" เสียงหวานๆ ที่ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองหันมามองเด็กสาวพร้อมๆ กัน "คือว่า การเต้นรำ จบไปแล้วนะคะ"

"อ่า ขอบใจนะแคลร์" คลาวด์หัวเราะแห้งๆ มัวแต่คุยกับเพื่อน จนลืมเรื่องการเต้นรำไปซะสนิท

"งั้นพี่ไปก่อนนะแคลร์จัง ถ้าไม่สบายหรือยังไงก็ไปหาพี่ที่คลีนิกได้นะ" ก่อนจะไปไม่ลืมที่จะลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู

"ค่ะ พี่รอยด์"

" เอาล่ะแคลร์ เราก็กลับกันบ้างดีกว่านะ" คลาวด์พูด ก่อนจะจูงมือผู้เป็นน้องสาวเดินกลับฟาร์มของตัวเอง โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยซักนิดว่า มีสายตาคู่หนึ่งมองตามไปจนกระทั่งลับสายตา

"นายสนใจเหรอเกรย์ เด็กสาวคนนั้นน่ะ" คำถามที่ทำให้คนมองสะดุ้งน้อยๆ แล้วหันไปส่งสายตาดุๆ ให้กับคนพูด

"พูดมากน่าคลิฟฟ์ ไม่ได้สนใจซักหน่อย" เอ่นแก้ตัวน้ำขุ่นๆ อย่างที่อีกฝ่ายอดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้

"ไม่ได้สนใจ...แต่มองเค้าตลอดทั้งงานเนี่ยนะ แก้ตัวไม่เก่งเลยเกรย์" พูดเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินตามเพื่อนกลับไปยังที่พัก