บทที่ 8 : บลู VS อาริสึ

"บลู...เธอน่ะ เกือบแพ้คนอื่น เพราะว่า? เธอไม่รอบคอบไงล่ะ" อาริสึ กล่าวอย่างใจเย็น

"งั้นลองซักหน่อยเป็นไงล่ะ" บลู กล่าวพร้อม ส่งคาแม็กซ์ ลงสู่สนาม

"เฮ้อ..." อาริสึถอนหายใจเบาๆ ด้วยท่าที สบายๆ ซึ่งการกระทำเช่นนี้ เหมือนกับตั้งใจยั่วให้บลูจู่โจมเข้าไป

"หนอย...คาเมจัง พุ่งชนยัยนั่นไปเลยยย!!!" บลู ตะโกนสุดเสียงด้วยความโกรธ

แต่ทว่า....

คาแม็กซ์ กลับยืนนิ่งๆ อยู่ตรงหน้าของอาริสึ พร้อมกับทำสีหน้าทรมาน

ด้านหลังของอาริสึ มีเงาของโปเกม่อนบางตัวยืนอยู่

คาแม็กซ์ หมดสภาพในเวลาเพียงไม่กี่วินาที...

"!?"

"คิกๆ...นั่นเป็นผลของ'มังกรพิโรธ'ของฮาคุริวไง" อาริสึหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปมองกับโปเกมอนของตนซึ่งอยู่ด้านหลัง

"หึ...เธอน่ะ โง่กว่าที่ชั้นคิดอีกนะ" บลูกล่าวเย้ยหยัน พร้อมดีดนิ้ว

คาแม็กซ์ตรงหน้า ได้กลายสภาพเป็นโปเกม่อนสีชมพู ลักษณะเหลว นามว่าเมตาม่อนไปเสียแล้ว ก่อนที่คาแม็กซ์ตัวจริงจะทำการจู่โจม

"คาเมจัง เมกะตันพันช์..."

บลูตะโกน สีหน้าแฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟัน

"ชิ เสร็จกัน!" เมื่ออาริสึ กล่าวจบ ทุกสิ่งบริเวณนั้นก็ เต็มไปด้วยฝุ่นควัน

ตูมมมมม!!!!

"เธอน่ะ จะดูถูกชั้นเกินไปแล้วมั้ง" บลูพูด

"เธอก็ จะดูถูกชั้นเกินไปแล้วมั้ง ...." อาริสึ กล่าวเรียบๆ

เมื่อควันจางลง บลูก้ได้เห็นว่า คาแม็กซ์ ของตนได้หมดสภาพ เสียแล้ว

"บ้าน่า ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน !?"

ความตกใจได้ แล่นเข้าสู่จิตใจของบลูโดยทันทีเมื่อโปเกม่อน ซึ่งอาจจะแข็งแกร่งที่สุดของเธอ ถูกเล่นงานเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว

"เอฟ ปิดบัญชีเลยเถอะ"

ว่าแล้ว โปเกม่อน สีขาวอมม่วงที่มีชื่อว่าเอฟี่ ก็ได้กระโดดเข้าหาบลู ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

"ใครจะยอมเล่า บลู หน้าน่ากลัว !"

บลูได้ส่งโปเกม่อน หมาตัวเล็กออกไปประจันหน้ากับ โปเกม่อนของอาริสึ

ท่าจู่โจม 'หน้าน่ากลัว'นั้น เป็นท่าที่ ทำให้ความเร็ว ของโปเกม่อนอีกฝ่าย ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

แต่ทว่า มันกลับไม่ส่งผลต่อ เอฟี่ของอาริสึแม้แต่น้อย

"เอฟี่..ไซโคคิเนซิส !"

"กรี๊ดดดด!"

บลู ร้องด้วยความเจ็บปวด

"เอาล่ะ ได้เวลาจบงานนี้แล้ว"

อาริสึ เดินเข้ามาหาบลูเรื่อยๆ

แต่ทว่า...

"อึก !? บ้าน่า? ยัยนั่นแพ้งั้นเรอะ ....!?"

อาริสึ พูดประโยคที่ คนอื่นไม่น่าจะเข้าใจ พร้อมกับกระอั่กเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

"อ้าว งี้ก็เสร็จชั้นน่ะสิ"

บลู กล่าวพร้อม วิ่งไปทางอาริสึ พร้อมกับพูริน

"..."

การต่อสู้ที่ทั้งสองไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อยว่า...

อยู่ในสายตาคู่หนึ่งทั้งหมด !!!

พรึบ !

พริบตาเดียว ชายคนนั้นก็ยืนกั้นกลางอยู่ระหว่าง บลู และ อาริสึ

และสิ่งที่อยู่ในมือชายคนนั้นคือระเบิดควันสามลูก

บรึ้ม!

"แค่ก แค่ก ชิ นี่มัน ระเบิดยาสลบ"

บลู สำลักควันเล็กน้อย

เมื่อควันจางลง สิ่งที่อยู่บริเวณนั้นคือ บลู ซึ่งล้มอยู่ กับพูริน

...อาริสึ กับ ชายปริศนาคนนั้นไม่อยู่เสียแล้ว...

"...เจ็บใจ...นัก..." บลูร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับสลบไป

"...แค่ก..." อารึสึยังไม่หยุดกระอักเลือด ดวงตาสีน้ำแข็งจับจ้องไปยังผู้ช่วยเหลือด้วยความไม่เข้าใจ

"คา...สึมะ...ทำ...ไม..."

ใช่...คนที่พุ่งเข้ามาช่วยเหลือเธอคือคาสึมะ คนที่น่าจะสู้อยู่กับแชมป์โปเกมอนลีกอยู่แท้ๆ

"...ไม่เป็นไรใช่มั้ย...อาริสึ" คาสึมะกล่าวด้วยสีหน้าโล่งอก

" อือ...แต่ถ้าเป็นแบบนี้...พวกเรา...ฉัน...และยาเอโกะคง...ไม่มีวันได้ออกไป ภายนอกอีกแน่ๆ..." อาริสึพูดเสียงครือๆ ดวงตาสีน้ำแข็งมีน้ำใสๆ คลออยู่ทั่ว

ภาพของเด็กสาวทำให้อาสึมะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

"ไม่เป็นไร...ฉันสัญญา เธอกับยาเอโกะจะต้อง...ได้ออกไปแน่ๆ !" คาสึมะกล่าวอย่างหนักแน่น

"อือ...ขอบใจ" อาริสึยิ้มแล้วค่อยๆ หลับตาลงอย่างสบายใจ

"..." คาสึมะก้มลงมองคนในอ้อมแขนเล็กน้อยแล้วรีบเร่งฝีเท้าขึ้น

ขนาดอาริสึยังเป็นหนักขนาดนี้...แล้วคนที่โดนเข้าเองจังๆ อย่างยาเอโกะล่ะ จะขนาดไหน...

บาดแผลของอาริสึเกิดจาก...บาดแผลของยาเอโกะ...

ร่างกายของทั้งคู่ดูจะเชื่อมต่อกันในบางครั้ง....

เหตุผล ?

ก็เพราะทั้งคู่เป็นฝาแฝดกันน่ะสิ !!!

" สงสัยว่า...ถ้าฉันไม่อยากให้เธอเจ็บตัว...คงต้องคอยจับตามองยาเอโกะแทนแล้ว ล่ะมั้งเนี่ย" คาสึมะกล่าวกับตัวเอง แล้ววิ่งตรงไปยังที่ๆ เป็นการต่อสู้ของยาเอโกะทันที

แต่ก่อนที่คาสึมะจะไปถึงที่หมายที่ตั้งใจเอาไว้ กลับต้องเบรกเท้าอย่างกะทันหัน

เด็กสาวผมสีฟ้าอ่อนนอนสลบอยู่ตรงหน้า ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่กลับดู...ไม่ร้ายแรงอย่างที่คิด

"ยะ...ยาเอโกะ !?!"

ทำไม...ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้นะ ไม่สิ...ทำไม...ถึงดูเหมือน...มีคนมารักษาบาดแผลพวกนั้นให้ต่างหาก !?!

" ช่างเถอะ...คิดมากไปจะเสียเวลาเปล่า รีบพาทั้งคู่กลับไปรักษาก่อนดีกว่า แอร์มูโด้ !" คาสึมะส่งแอร์มูโด้ออกมาก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างที่หมดสติของเด็กสาวทั้งสองขึ้นไป

"กลับฐานด่วน แอร์มูโด้ !!!" คาสึมะรีบสั่งให้แอร์มูดโด้ออกบินทันที

"...แบบนี้...ใช้ได้สินะไดมอนด์..." เสียงพำพัมเบาๆ ดังออกมาจากหลังต้นไม้ใกล้

'ใช่... ทั้งสามคนนั่นจะต้องมีประโยชน์กับเราภายหลังแน่มารีน...' เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงของชายหนุ่ม...ที่ฟังเหมือนดังออกมาจากเครื่อง ติดต่อสื่อสารมากว่า

"ขอให้...ลูกปลอดภัยเถอะนะ บารวน์..."

----------------------
อ้า... ในที่สุดก็จบจนได้...บทการต่อสู้ที่เขียนยากแสนยาก เครคิตทั้งหมดต้องยกให้...เจ้ากบอ๊บๆ อย่างวรทที่เป็นคนช่วยเขียนฉากต่อสู้ทั้งหมดให้ (ให้เอามาเกลาภาษาอีกที เอาเอง -*-)

ตอนนี้เราจะเริ่มเฉลยเรื่องราวของบราวน์แล้วล่ะนะ มีใครทายถูกบ้างว่ามารีนเป็นอะไรกับบราวน์... แต่เราว่า...คงไม่มีใครสนใจหรอกเนอะ

ตอนหน้า...กับ...

ตัวละครใหม่อีกสองตัว

แล้วเจอกันนะคะ ^^