บทที่ 7 : กรีน VS ยาเอโกะ

วิ้ว...ว...ว...ว...

กรีนกับยาเอโกะยืนจ้องหน้ากันนิ่งๆ ไม่มีฝ่ายไหนยอมขยับตัวก่อน ราวกับว่าถ้าความอดทนของใครหมดก่อนจะเป็นฝ่ายแพ้ซะอย่างนั้น

สุดท้ายคนที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหว และชิงลงมือก่อนก็คือยาเอโกะ

"เสปียร์ ! มิสไซส์เข็ม ! " ยาเอโกะสั่งให้สเปียร์ออกมาโจมตีใส่กรีน

ฟู่? !!!

ลิซาดอนที่ยืนอยู่ข้างๆ กรีนพ่นไฟออกมาป้องกันเจ้านายของตน

"ชิ...ไม่ยอมเปิดช่องว่างซักนิดเลยแฮะ สมกับที่ได้รับเลือกให้มาปกป้องสายเลือดต้องสาปนั่นจริงๆ"

"สายเลือดต้องสาป ???"

"โอ๊ะ แย่แฮะเผลอหลุดปากไปจนได้ ช่างเถอะ มาต่อกันดีกว่า สเปียร์ !!!"

สเปียร์รัวมิสไซส์เข็มใส่ลิซาดอนอีกครั้ง กรีนมองการโจมตีนั้นด้วยสายตานิ่งเฉย

"เปล่าประโยชน์น่า จะบุกอีกกี่ครั้งก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ลิซาดอน !"

ยาเอโกะยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก กับท่าทางนั้น

ตุบ

เสียงเหมือนของหนักตกกระทบพื้นที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้กรีนต้องหันไปมอง ก่อนจะพบว่า...

ลิซาดอนของตัวเองทรุดลงไปกับพื้นด้วยท่าทางทุรนทุราย

"ท่าทางแบบนี้...เสร็จกัน พงพิษงั้นเหรอ !!! กลับมาก่อนลิซาดอน"

"โกดัก !" กรีนส่งโกดักออกมาสู้แทน

"ไม่ยอมให้พักหรอกน่า สเปียร์ !" สเปียร์ของยาเอโกะเริ่มเปิดฉากการโจมตีอีกระรอกหนึ่ง

"โกดัก พลังจิต !"

คลื่นพลังจิตของโกดักก่อตัวขึ้นเป็นม่านบางๆ ทั้งทำการป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย และพร้อมๆ กันนั้นก็จู่โจมไปด้วย

"หนอย...แบบนี้ก็ต้อง...มอลโฟน !!!"

มอลโฟนของยาเอโกะบินไปรอบๆ ตัวโกดักของกรีน บางครั้งก็พุ่งลงมาชนโกดักบ้าง แต่ผลที่ได้ก็คือ คนโจมตีกลับเป็นฝ่ายบาดเจ็บเสียเอง

"คิด...จะทำอะไรกันแน่" กรีนขมวดคิ้ว

แทนที่สีหน้าของยาเอโกะจะเป็นกังวลที่ไม่สามารถจู่โจมอีกฝ่ายได้อย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวกลับนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น

"ตอนนี้แหละมอลโฟน !" มอลโฟนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้สโจมตีโกดักอีกครั้ง

คราวนี้ได้ผล !

เมื่อโกดักของกรีนลงไปนอนอหมดแรงอยู่กับพื้น

"...ดูดพลัง...สินะ" กรีนเหลือบมองอาการของโกดักแว๊บหนึ่งแล้วรีบเรียกกลับไปพักในบอล

แปะ แปะ

หญิงสาวคู่แข่งตบมือให้กับข้อสัญนิฐานอันยอดเยี่ยมของกรีนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ว้าว สุดยอด ๆ มองแวบเดียวก็ดูออกแล้ว เก่งจริงๆ"

" ทั้งพงพิษที่แฝงเข้ามากับมิสไซส์เข็มของสเปียร์ กับท่าดูดพลังที่ใช้พร้อมกับการพุ่งเข้าชนของมอลโพนเมื่อกี้...ดูท่าทางว่า จะเป็นพวกชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ สินะ"

ยาเอโกะมองกรีนอย่างประหลาดใจ

"...พึ่งจะมีนายเป็นคนแรกนะเนี่ย ที่พูดแบบนี้น่ะ"

". . ."

"ชอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ งั้นเหรอ..." รอบยิ้มเหี้ยมฉาบขึ้นบนใบหน้าของยาเอโกะ

"ผิดถนัด ! เพราะว่าฉันน่ะ..."

บุสเตอร์ถูกส่งออกมาให้ประจันหน้ากับกรีนที่ตอนนี้มีคิวคอนออกมาเตรียมรับมืออยู่เบื้องหน้าเรียบร้อย

"ตรงกันข้ามกับที่นายพูดมาทุกอย่างเลย ! บุสเตอร์ ! กงล้อเพลิง !!!"

". . ."

น่าแปลก...ที่กรีนดูไม่ไม่สะทกสะท้านกับการโจมตีอันร้อนแรงของยาเอโกะเลยแม้แต่น้อย

และก่อนที่ลูกไฟของบุสเตอร์จะโดนตัวกรีน กำแพงไฟก็ลุกโหมกระหน่ำขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันให้กรีน

คิว คอนที่เป็นเจ้าของกำแพงไฟนั้นตอนนี้ที่ปลายหางทั้งเก้าปรากฏลูกไฟดวงเล็กๆ ประดับอยู่ เป็นสัญญาณว่าพร้อมที่จะกลับสถานะจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุกได้ทุกเมื่อ

"ก็ว่างั้น..." กรีนพูดขึ้นมาเบาๆ

" เพราะคน...ที่ดูเหมือนจะชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าสู้ ลวงให้ศัตรูเข้ามาติดกับ แต่จริงๆ แล้วเป็นคนบ้าเลือด ทำอะไรไม่ยั้งคิดน่ะ...ฉัน...ก็รู้จักอยู่คนหนึ่งเหมือนกัน" สิ้นคำพูดของกรีน ลูกไฟบนหางของคิวคอนก็พุ่งเข้าจู่โจมยาเอโกะทันที !!!

"บุสเตอร์ !" ยาเอโกะร้องอย่างตกใจเห็นโปเกมอนของตนล้มลงกับพื้น ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลไฟลวก !?!

'ทั้งๆ ที่ บุสเตอร์ก็เป็นโปเกมอนไฟเหมือนกันแท้ๆ ทำไม ???' ความคิดในใจก่อนดวงตาจะเบิกกว้างแล้วรีบกระโดดออกจากตรงนั้นทันที

"ลูกไฟ...สีน้ำเงิน !!!" อุธานอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ใช่...

ไฟที่จู่โจมบุสเตอร์ของเธอเป็นลูกไฟสึน้ำเงิน

สีของเปลวเพลิงที่ว่ากันว่าร้อนแรงที่สุด !!!

"ชิ ทำกันได้นะ บูสเตอร์ รังสีเพลิง !!!"

สิ้นเสียงสั่งการ ของยาเอโกะ บูสเตอร์ก็ พ่นเพลิงความร้อนสูงใส่ ลิซาดอน แต่ทว่า

"กรี๊ดดดดดด !!!" บูสเตอร์กลับจู่โจมใส่ยาเอโกะซะเอง

"อะ? อะไรกัน?? หรือว่า? ลำแสงสับสนงั้นเหรอ? โดนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน !?"

"...ก็ตั้งแต่ที่เธอยืนงง กับท่าจู่โจมท่าแรกยังไงล่ะ" กรีนตอบด้วยท่าทีเฉยชา

"งั้นก็เอาสิ บูสเตอร์ จู่โจมความเร็วสูง!!!"

เสียงของยาเอโกะดังก้อง แต่ทว่า กลับไม่มีปฏิกิริยา ของบูสเตอร์

"โปเกม่อนของเธอน่ะ หมดสภาพเพราะ ลูกไฟวิญญาณ ของฉันไปนานแล้วล่ะ"

กรีนกล่าว พร้อมยิ้มน้อยๆ

ท่าจู่โจมลูกไฟวิญญาณ นั้น จะทำให้โปเกม่อนฝ่ายศัตรู ติดสภาพเผาไหม้อย่างรุนแรง และ หมดสภาพไปในที่สุด
?
"กลับมาบูสเตอร์ ไปเลย สเปียร์ !!"

ทันทีที่ สเปียร์พุ่งออกมาจากบอล? ก็ได้แปรเปลี่ยนตนเองเป็น วัตถุความเร็วสูง มุ่งเป้าไปยัง กรีน

"เล่นแบบนี้เหรอ...กลับมา คิวคอน ไปเลย ฮัสซัม !!"

ฮัสซัม พุ่งไปด้วยความเร็ว ดุจดั่งสายลมกรรโชก

"ดับเบิ้ล นี๊ดเดิ้ล!!!"

สิ้นเสียงออกคำสั่งของยาเอโกะ สเปียร์ก็ได้พุ่งด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับ ยื่น เข็มพิษบริเวณขาหน้าทั้งสองข้างเข้าใส่ศัตรู

"ฮัสซัม ถุงมือเหล็ก !!!"

ทั้งสองฝ่ายเข้าเผชิญหน้ากัน ด้วยความเร็วดั่งแสง ก่อเกิดประกายไฟที่เกิดจากการโจมตีนับไม่ถ้วน

"ย้ากกกกกก!!!"

"ย้ากกกกกกก!!!"

ทั้งสองฝ่ายจู่โจมอย่างต่อเนื่อง พื้นที่บริเวณนั้น ได้รับผลกระทบจากการโจมตีจนกระทั่ง แตกออก

"ฮัสซัม เร่งฝีเท้าขึ้นอีก !!!"

"สเปียร์? ใช้ความเร็วสูงสุดเลย!!!"

สิ้นเสียงสั่งการของทั้งสองฝ่าย? โปเกม่อนทั้งสองตัวก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นสายลมสีแดงและสีเหลือง และพุ่งเข้าใส่กัน อย่างต่อเนื่อง

สายลมทั้งสอง ปะทะกันด้วยความเร็วที่มนุษย์ไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าได้

"จบสิ้นแค่นี้ล่ะนะ? ฮัสซัม จู่โจมความเร็วแสง!!!"

กรีน ซึ่งผ่านประสบการณ์การต่อสู้มาอย่างโชกโชน ย่อมรู้ดีว่าตอนไหนควรลงมือ

ปึก !!! เสียงของแข็งกระทบ เข้าอย่างแรง

สเปียร์ซึ่งโดนฮัสซัมพุ่งชน ด้วยความเร็วดุจดั่งแสง กระเด็นและล้มลงไปในทันที

"พะ แพ้ซะแล้ว? กลับมาสเปียร์ ไปเลย มอลโฟน!!!"

"กลับมา ฮัสซัม ไปเลย พีจอร์จ!!!"

ทั้งสองฝ่ายสลับเปลี่ยนโปเกม่อน?

"เฮ้ย? นายน่ะ? จะดูถูกเกินไปแล้วนะ? เปลี่ยนโปเกม่อน ทั้งๆที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บเนี่ยนะ !!"

ยาเอโกะตะโกนใส่กรีนอย่างโมโห

"ฉันเปลี่ยนเพราะมันชนะทางตะหากล่ะ..." กรีนกล่าวเบาๆ

"มอลโฟน ผงพิษ !!"

ทันใดนั้นเอง

"พีจอร์จ ลมกรรโชก !!"

ผงพิษของมอลโฟน? ย้อนใส่ตนเองซะเอง

"หน็อย แบบนี้นี่เองรึ ฮึ่มมม !!!"

ยาเอโกะ กัดฟันพูดอย่างเจ็บใจ

"พีจอร์จ คาไมทาจิ!!!"

พีจอร์จ ได้บินถลาขึ้นฟ้าตามคำสั่งของกรีน พร้อมกับสร้างกระแสลม รุนแรง ดุจดั่งใบมีด เข้าหา มอลโฟน

ฉัวะ !!!!

มอลโฟน ร่วงหล่นลงพื้น พร้อมบาดแผลลึก

"แมลงน่ะ ยังไงก็แพ้โปเกม่อนนก? เอาล่ะ? ทีนี้จะส่งโปเกม่อนตัวไหนออกมาให้ฉันจัดการอีกล่ะ "

กรีนพูดพร้อมรอยยิ้มเล็กๆตรงมุมปาก เสมือนเป็นการยื่นสารท้ารบ

"หึหึ? ได้เลย?? ไปเลยเฮลเกอร์ !!!"

"กลับมา พีจอร์จ? ไปเลย ฟูดิน !!!"

ทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนโปเกม่อน ... อีกแล้ว

"เฮลเกอร์? ไดมงจิ !!!"

ลูกไฟขนาดมหึมาได้พุ่งเข้าหากรีน? เผาผลาญทุกอย่างที่วิ่งผ่าน

แต่ทว่า กรีนหลบได้อย่างสวยงาม

"ไอของแบบนี้น่ะ ถ้าใช้ระยะไกลไม่มีวันโดนหรอกนะ"

"ฟูดิน ไซโคคิเนซิส !!!"

วิ้งงงงงงง!!!

"กรี๊ดดดดดดดดด!!!"

ยาเอโกะกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

"กะ? กลับมา?? เฮลเกอร์???? ไปเลย มารุไมน์!"

"ฟูดิน ไซโคคิเนซิส !!!"

สิ้นเสียงกรีน? บริเวณของยาเอโกะ ได้ก่อเกิดกำแพงพลังจิต ขนาดสูง และเริ่ม บั่นทอนกำลังของอีกฝ่าย

"อ๊าาาาาาาาาาาา!!"

ยาเอโกะซึ่งไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้แต่กรีดร้องอย่างทรมาน

"ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วละก็? มารุไมน์? ระเบิดตัวเองงงงงงงง!!!!"

มารุไมน์ ได้เปล่งแสง สว่างจ้า ออกมาภายในกำแพงพลังจิตนั้น

"บ้าน่า? ถ้าทำแบบนั้น? เธอก็จะ..."

"ก็ช่างมันสิเฟ้ยยยยยยย!!!"

ยาเอโกะตะโกน ด้วยความแค้น

บรึ้มมมม!!!

เสียงระเบิดดังมาจากข้างใน พร้อมกับกลุ่มควัน