บทที่ 9 : ลาทีส & แอรีส

"นี่ๆ พี่ค้า~ พวกนั้นก็ไปกันหมดแล้วน้า เราก็ออกไปมั่งเถอะน้า" เรือนผมสีชมพูอ่อนปนมุกสะบัดไปมาตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาว ดวงตาสีเดียวกันมองผู้เป็นพี่ชายอย่างออดอ้อน

"เฮ้อ...ก็ได้ๆ" คนเป็นพี่ส่ายหน้าน้อยๆ อย่างระอากับท่าทีของน้องสาว

"เย้ ! ขอบคุณค่า" หญิงสาวยิ้มร่าเมื่อได้ยินคำอนุญาติก่อนจะ...กระโดดออกมาจากที่ๆ ทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่

การปรากฏตัวของหญิงสาวทำให้พวกเร้ด กลับมาระมัดระวังตัวทันที

"แอรีส !" ผู้เป็นพี่ชายกดเสียงหนักๆ เป็นการปรามน้องก่อนจะเดินออกมาจากที่ซ่อนเช่นกัน

" พวกนายเป็นใคร ? " เร้ดถามเสียงกร้าว การต่อสู้ที่พึ่งจะจบลงทำให้ทั้งหมดรู้ว่าไม่เยลโล่ว์ ก็บราวน์... กำลังเป็นที่ต้องการของใคร...ซักคนหนึ่ง

กรีนและโกลด์ก้าวออกมาข้างหน้าทันทีเพื่อเอาตัวบังเยลโล่ว์ และบราวน์เอาไว้

ผู้มาใหม่ทั้งสองยิ้มออกมาเล็กน้อยกับท่าทางนั้น ก่อนชายหนุ่มผู้เป็นพี่จะก้าวออกมาเบื้อหน้า

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก...พรกเราแค่มาเยี่ยมเพื่อนของพวกเราเท่านั้นเอง"

"อือ ไม่ต้องระแวงไปหรอกน่า เพราะพวกเราไม่มีทางทำร้ายเยลโล่ว์กับบราวน์ได้อยู่แล้ว" หญิงสาวคนน้องเสริมอย่างร่าเริง

"...แล้วพวกฉันจะเชื่อพวกนายได้ยังไง" กรีนถามเสียงเรียบๆ ยังไม่ขยับตัวออกจากตรงนั้นแม้แต่น้อย

หญิงสาวผู้ถูกถามเอียวคอแล้วยิ้มให้อย่างน่ารัก ก่อนจะ...หายวับไปจากสายตาของทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

"งั้นก็ลองถามบราวน์ดูสิ"

หันหมดรีบหันกลับไปยังต้นเสียงทันที ทิ้งไว้แต่พี่ชายที่ส่ายหน้าน้อยๆ กับการกระทำของน้องสาว

"ไป...อยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร" โกลด์พึมพำเบาๆ อย่างทึ่งๆ

เพราะภายในชั่วพริบตา หญิงสาวตรงหน้าก็หายตัวไปยืนอยู่ข้างๆ บราวน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาสจะได้ตอบ เสียงพึมพำเบาๆ ของบราวน์ก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

"...แอรีส..." ดวงตาสีสีชมพูมุกพราวระยับอย่างยินดีแล้วพุ่งเข้าสวมกอดบราวน์ และเยลโล่ว์ทันที

"จำได้แล้วเหรอบราวน์ !!!" แอรีสยิ้มดีใจเหมือนเด็กๆ

" แอรีส...งั้นก็แปลว่า...นั่นคือลาทีส...ลาทีสสินะ" ชายหนุ่มเจ้าของชื่อเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย เป็นการตอบรับ ก่อนที่เยลโล่ว์จะแหวกวงล้อมออกมาสวมกอดเพื่อนสมัยเด็ก อย่างไม่สนใจสายตาของคนอื่นแม้แต่น้อย รวมไปถึงสายตาของใครบางคนด้วย

"คิดถึงจังเลย !"

ลา ทีสอมยิ้มน้อยๆ กับท่าทีของเพื่อนสาว ที่ไม่ว่ายังไงในสายตาของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปซักนิด มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมสีเหลืองอ่อนอย่างเบามือ ก่อนจะหันไปมองน้องสาวที่ตอนนี้กลับมายืนข้างๆ เขา พร้อมกับบราวน์แล้ว

" แหม...เยลโล่ว์เนี่ย คิดถึงแต่พี่คนเดียวงั้นเหรอ ?" แอรีสแหย่เยลโล่ว์เบาๆ แกล้วทำเป็นน้อยใจ แต่ดวงตานี่สิ สั่นระริกราวกับกำลังกลั้นหัวเราะอยู่ก็ไม่ผิด เยลโล่ว์มองค้อนกลับมาน้อยๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะตามไปด้วย

บราวน์มองภาพนั้นด้วยสายตาอ่อนโยน ที่ริมฝีปากมีรอยยิ้มน้อยๆ

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่พวกเขาทั้งสี่ไม่ได้อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้...

สำหรับเยลโล่ว์...

เปลี่ยน ไปมาก...สำหรับภายนอกน่ะนะ ดูเป็นสาว และเป็นผู้ใหญ่ขึ้น อ้อ ! น่ารักขึ้นด้วยสิ ท่าทางแบบนี้คงกำลังมีความรักอยู่แน่ๆ บราวน์ยิ้มกับความคิดของตัวเอง

แต่ไม่ว่ายังไงเมื่อกลับมาอยู่ต่อหน้าเธอ...เยลโล่ว์ก็ยังเป็นเด็กสาวที่แสนอ่อนโยนคนเดิมอยู่ดี

ส่วนลาทีสกับแอรีส...

ไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบๆ 8 ปีเต็มๆ

ลา ทีสดูเป็นหนุ่มขึ้น เรือนผมสีท้องทะเลที่เมื่อก่อนเคบยาวแค่ระต้นคอ แต่ตอนนี้กลับยาวไปถึงกลางหลังแล้ว แม้ว่าท่าทีอยู่ไม่สุขตลอดเวลาจะหายไป แล้วแทนที่ด้วยท่าทางนิ่งๆ ดูสุขุม รอบคอบ แต่ถ้ามองดีๆ เข้าไปในด้วงตาสีน้ำเงินคู่นั้นแล้วล่ะก็...

บอกได้เลยว่าลาทีสผู้ขี้เล่นของเธอยังไม่ได้หายไปไหนหรอก...

ทางด้านแอรีส...

นอกจากที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นภายนอกแล้ว

เธอก็ไม่เห็นว่าแอรีสจะเปลี่ยนไปตรงไหน

ยังคงเป็นแอรีสผู้ซุกซนของเธอและเยลโล่ว์เหมือนเดิม

ทั้ง ดวงตาสีชมพูมุกที่ฉายแววสนุกสนาน ขี้เล่นอยู่ตลอดเวลา เรือนผมสีเดียวกันถูกมัดเป็นแกละไว้สองข้างอย่างน่ารัก เหมือนสมัยเด็กๆ ไม่ผิดเพี้ยน จะต่างไปก็แค่ความยาวของผมเท่านั้น ตอนนี้ผมของแอรีสยาวไปถึงกลางหลังแล้ว...

ความคิดของบราวน์ถูกขัดด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ของคริส

"นี่บราวน์...รู้จัก...สองคนนี้ด้วยเหรอ"

บราวน์หันไปยิ้มให้คริสเล็กน้อยแล้วก่อนกลับมาเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินกัน

"ครับ ก็อย่างที่ลาทีสกับแอรีสบอก ทั้งสองคนเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กของผมกับเยลโล่ว์เองครับ"

"เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณลาทีส คุณแอรีส" คริสทักทายด้วยรอยยิ้ม

"ฉันชื่อคริสตัล แต่เรียกว่าคริสเฉยๆ ก็ได้ค่ะ"

" ย้~า ยินดีที่ได้รู้จักน้าคริส~ แต่เรียกฉันว่าแอรีสเฉยก็พอแล้วล่ะ ไม่ต้องมีคุณมีเคินอะไรนั่นหรอกน้~า" แอรีสว่าพลางกระโดดไปเกาะคริส

"ก็อย่างที่แอรีสพูดนั่นแหละ เรียกฉันว่าลาทีสเฉยๆ ก็พอแล้วล่ะ" ลาทีสส่งรอยยิ้มน้อยๆ แต่ละลายหัวใจสาวๆ ที่ได้เห็นถึงกับหน้าแดง

"อ๊ะ...จ๊ะ ลาทีส แอรีส" คริสพูดด้วยใบหน้าแดงๆ รู้สึกเขินเล็กน้อยกับรอยยิ้มนั้น

'เฮ้อ...พี่เนี่ยเอาอีกแล้วแฮะ' แอรีสคิดในใจ

'หว่านเสน่ห์ใส่สาวๆ ไปทั้งเล้ย~' แล้วหันไปมองหน้าเยลโล่ว์และบราวน์ที่ดูจะคิดเหมือนกันพอดี

"เออ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" โกลด์เดินเข้าไปแทรกระหว่างคริสและลาทีสอย่างจงใจ พร้อมกับยื่นมือเข้าไปจับ (บีบ) มือของลาทีส (อย่างแรง)

"... อืม...เช่นกัน" ลาทีสที่รู้สึกถึงแรงที่บีบอยู่นั้นแรงกว่าปกติ ก็เข้าใจความหมายของการประกาศตัวเป็นคู่อริอยู่กลายๆ ของโกลด์ในทันที รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้ากว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

"โกลด์ !!!" คริสร้องอย่างไม่พอใจ แล้วรีบเข้าไปขอโทษลาทีสทันที

"ลาทีสขอโทษนะ ที่โกลด์ทำอะไร...ไม่มีมารยาทแบบนี้น่ะ" คริสโค้งเล็กน้อยอย่างขอโทษ แล้วหันไปเขกหัวโกลด์อย่างแรง

" ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรอะไรมากอยู่แล้ว" ลาทีสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอีกเช่นเคย ก่อนที่คนที่เหลือจะพากันเามาแนะนำตัวกับสองพี่สองนี้กันบ้าง

แน่นอน ว่าพวกผู้หญิงน่ะ ไม่ค่อยจะรู้สึกอะไรเท่าไรกับทั้งคู่หรอก แต่เพราะสาเหตุบางอย่าง (ที่พวกเราก็คงจะรู้กัน) ทำให้ผู้ชายทั้งหมดดูไม่ค่อยจะกินเส้นกับลาทีสเท่าไรนัก

ส่วนแอรีส...ด้วยความที่เป็นที่คนที่ร่าเริงและมีอัธยาศัยดีเป็นทุกเดิม ทำให้เธอสนิทสนมกับทุกคนได้อย่างรวดเร็ว

" ฮึ้ย...เจ้าหมอนั่นน่าหมั่นไส้เป็นบ้า" โกลด์บ่นเบาๆ อยู่คนเดียว ดวงตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มเรือนผมสีท้องทะเลที่ตอนนี้กำลังตกอยู่ภายใต้วง ล้อมของหญิงสาวในกลุ่ม

"...นั่นสิ..." เร้ดพยักหน้าสนับสนุน ตาก็จ้องอยู่ที่ลาทีสที่กำลังพูดแหย่สาวๆ ทั้งหมดอยู่เช่นกัน

และแม้แต่กรีนและซิลเวอร์ผู้เงียบขรึมยังอดเห็นด้วยไม่ได้

แอรีสจ้องปฏิกิริยาของพวกหนุ่มๆ ในกลุ่มแล้วอดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้

เฮ้อ... พี่ของเธอเนี่ย...ถนัดนักเชียวในเรื่องสร้างศัตรูเนี่ย...ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วนะ ว่าสาวๆ ของกลุ่มนี้ทุกคน...มีหนุ่มๆ จองเอาไว้กันหมดแล้ว และอาจจะรวมทั้งเยลโล่ว์ของพวกเธอด้วยก็ได้...

และ ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่คิดเรื่องนี้...เพราะบราวน์ที่ยืนอยู่ ใกล้ก็ถอนหายใจอย่างระอาออกมาเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มบางๆ ก็ยังปรากฏอย่างบนใบหน้าบราวน์อยู่ดี

"บราวน์ก็คิดเหมือนฉันใช่มั้ย" แอรีสถามพร้อมรอยยิ้ม

"อือ...ท่าทางว่างานนี้ลาทีสจะดันไปแหย่เอาคนที่ไม่ควรแหย่เข้าแล้วล่ะมั้ง"

แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาดังๆ อย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้บลูและคริสที่กำลังสนุกอยู่กับการทำผมให้ลาทีสหันมามองอย่างสงสัย

"..."

ขณะ เดียวกัน บนต้นไม้ไม่ไกลจากบริเวณนั้นเท่าไรนัก ดวงตาสีฟ้าใสคู่หนึ่งจับจ้องไปยังกลุ่มคนเบื้องล่างอย่างเงียบงัน เรือนผมสีฟ้าอ่อนปลิวสยายไปกับสายลมที่พัดมา

เธอคนนั้นหลับตาลงครู่ หนึ่งอย่างกำลังตัดสินใจ ก่อนมือบางจะหยิบเครื่องมือสื่อสารหน้าตาประหลาดที่เก็บไว้ข้างตัวออกมากดไป หาใครคนหนึ่ง

'คุณมารีนเหรอครับ' เสียงปลายสายเป็นเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

" การ์เน็ต...ทางด้านนั้น..." ถามค้างๆ คาๆ อย่างไม่แน่ใจ แต่อีกฝ่ายก็รู้ถึงเรื่องที่เธอต้องการจะถามอย่างดี คำตอบจึงกลับมาทันทีอย่างไม่ต้องเสียเวลารอ

'ไม่ไหวครับ คลาดสายตาไปแว็บเดียว...สองตัวนั้นก็หายไปแล้ว ขอโทษนะครับคุณมารีน'

"..." มารีนเงียบไปซักพักเมื่อได้ยินคำตอบ

...ไม่น่าเชื่อ...แปลว่า...มันเป็นอย่างที่เธอและดาโก้คาดการณ์ไว้อย่างนั้นเหรอ...

'คุณมารีน ?' เมื่อเห็นคู่สนทนาเงียบไปนาน การ์เน็ตจึงเรียกชื่อของอีกฝ่ายเบาๆ

"...การ์เน็ต บอกแอมเบอร์กับอเมทิสต์ด้วยว่าแผนการณ์ทั้งหมดยกเลิก..."

'ทำไมครับ ? รึว่า...'

"อืม ใช่...ตอนนี้เจ้าสองตัวนั้นอยู่ที่นี่แล้วล่ะ ที่พวกเธอพยายามไล่จับอยู่นานสองนานนั่นน่ะ ท่าทางว่าจะเป็นร่างแยกล่ะมั้ง"

'...ครับ...เอ่อ...คุณมารีนครับ'

"...หือ ?"

'บราวน์...ฝาก...ดูแลด้วยนะครับ' แล้วเด็กหนุ่มก็ตัดสายทิ้งไป ทิ้งให้คู่สนทนายิ้มออกมาบางๆ

"เหมือนกันหมดเลยนะ ทั้งการ์เน็ต แอมเบอร์ แล้วก็อเมทิสต์..."

"เพราะบราวน์...เป็นเหมือนน้องแท้ๆ ของพวกนั้นล่ะมั้ง..." เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้หญิงสาวหันกลับไปมองด้วยความตกใจ

"ดาโก้ !!!"

ชายหนุ่มผู้มาใหม่ตอบรับเสียงเรียกนั้นด้วยการสวมกอดหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจเมื่อไร้การขัดขืนจากหญิงสาว

" ไม่ต้องห่วงหรอกมารีน...ลูกของเราจะต้องผ่านมันไม่ได้แน่ ผมเชื่ออย่างนั้น" คำพูดที่ทำให้เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ ปิดลงอย่างเริ่มสบายใจ

"แล้วเยลโล่ว์ล่ะ...เด็กคนนั้นก็ต้องเจออะไรเยอะเหมือนกันนะ" เสียงหวานเอ่ยถาม

"หึ หึ มารีน...ที่รัก คุณอย่าดูถูกสายเลือดของผู้พิทักษ์จะดีกว่านะ" ดาโก้หัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

"นั่นสินะคะ..."