บทที่ 10 : ทรยศ

ปึง !!!

"ว่าไงนะ !!!" เสียงตะโกนอย่างหงุดหงิดบวกกับเสียงทุบโต๊ะอย่างแรงไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ มารายงานความผิดพลาดเปลี่ยนสีหน้าเพื่อแสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาสีควันยังคงสงบนิ่งไร้ท่าทีแตกตื่นใดๆ กับอาการโกรธเป็นฝืนเป็นไฟของผู้เป็นเจ้านายตรงหน้าซักนิด

"แก...พูดใหม่ซิเกรย์..." ชายวัยกลางคนกัดฟันถามอีกครั้ง

"... ก็บอกแล้วไงครับว่าสิ่งที่ท่านคิดจะทำน่ะ ไม่มีทางเป็นไปได้" เกรย์ตอบอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน และไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างจะกินเลือดเนื้อนั่นเลยซักนิด

"ทำไม ?" คนเป็นหัวหน้ายังคงพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองแล้วถามต่อ แม้ว่าในใจจะอยากจับเจ้าลูกน้องตรงหน้าไปเชือดแล้วก็ตามที

" ทำไมถึงพูดแบบนั้น...ตอบมาสิ !!!" สองมือกระแทกลงโต๊ะอย่างแรงจนโต๊ะตัวนั้นไม่สามารถทนต่อไปได้ จนต้องพังลงแบบ...หักครึ่งสองท่อนอย่างสวยงาม...

"ก็เพราะว่า..." ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงระเบิดก็ดังมาจากภายนอกขัดขึ้นพอดิบพอดี

ตูม !!!

ดวงตาของฮิจิริเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปเห็นรอยยิ้มน้อยๆ บนหน้าของชายหนุ่มรุ่นลูก

" นี่แก...คิดจะทรยศฉันคนนี้งั้นเรอะ" น่าแปลก ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าซักวันคนตรงหน้าจะต้องโผล่หางออกมา แต่พอมาถึงจริงๆ ตนเองกลับรู้สึกตื่นตระหนกกว่าที่คิด

...อาจเพราะ ในใจลึกๆ เขาอาจจะหวังว่าไม่ให้มันเป็นเช่นนั้นก็เป็นได้

"ทรยศ ? ไม่หรอกครับ เพราะผมก็ไม่ได้อยู่ฝ่ายท่านมาแต่แรกแล้ว...อันที่จริง...ผมว่าท่านก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะครับ ?"

"กะแล้ว...ว่านายต้องพูดแบบนี้" อีกเสียงดังขึ้นจากความว่างเปล่า เกรย์ตวัดสายตาไปยังกำแพงด้านหลัง 'อดีต' หัวหน้าของตัวเอง

ชาย หนุ่มผมแดงเพลิงค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า ดวงตาสีเลือดจับจ้องยังร่างของคู่ปรับไม่กระพริบ อันเป็นสัญญาญของการเตรียมตัวโจมตีได้ทุกเมื่อ

เช่นเดียวกันกับเกรย์ ที่หยิบบอลออกมาเตรียมพร้อมเช่นกัน

"แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้เหมือนกันนะเนี่ย" กราวิตี้พูดพลางโคลงหัวเล็กน้อย

"...ไม่นึกว่านายจะอยู่ที่นี่ด้วยนะ...กราวิตี้" เกรย์ตอบกลับ

"พูดเล่นรึเปล่า ถ้านายไม่คิดแบบนั้น...จะเตรียมพร้อมแบบนั้นเหรอ" การวิตี้พูดพลางชี้ไปทางมอนสเตอร์บอลที่เอวของอีกฝ่าย

"นั่นสินะ..." เกรย์ยิ้มน้อยๆ แต่อีกฝ่ายกลับมองรอยยิ้มนั้นอย่างระแวงสงสัย

"นาย...คิดจะทำอะไรกันแน่น่ะ ?" คำถามในใจที่เผลอหลุดออกไปทำให้ตัวคนถามเองรีบเม้มปากแน่น

" ก็คิด...จะระเบิดที่นี่ยังไงล่ะ" คำตอบที่ทำให้คนฟังทั้งสองเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก และเหมือนกันเป็นคำยืนยัน เสียงระเบิดครั้งที่สองก็ดังตามมาทันที

ตูม !!!

"ระเบิด ! นี่แก..." ฮิจิริแทบจะเล่นปราดไปกระชากคอเสื้อของชายหนุ่มทันที แต่กลับโดนขวางไว้ด้วยมือที่กางออกมาของลูกน้องคนสนิท

" ไม่ต้องให้ถึงมือท่านหรอกครับ...อย่างมัน...แค่ผมก็พอแล้ว !!!" บันกีราสตัวใหญ่พุ่งตรงไปโจมตีใส่เกรย์อย่างบ้าคลั่ง แต่ดวงตาสีควันของผู้ที่กำลังจะโดนโจมตีกลับสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"...ขอโทษนะ แต่ว่าฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนายหรอกกราวิตี้..."

สายสีเหลืองนวลเก้าสายพุ่งออกมาจากทางด้านหลังของชายหนุ่มเข้าไปหยุดการโจมตีอันรุนแรงของบันกีราสไว้

" ขอบใจมากนะคอร์น" เกรย์หันไปยิ้มให้กับโปเกมอนคู่หู แต่คิวคอนกลับเพียงแค่เหลือบตาไปมองเจ้านายเป็นการแสดงท่าทีรับรู้เท่านั้น เพราะสมาธิทั้งหมดถูกทุ่มให้กับการหยุดร่างอันใหญ่โตของบันกีราสหมดแล้ว

"...คอร์น...ตอนนี้ล่ะ !!!" สิ้งเสียงคำสั่ง ดวงไฟลูกโตก็พุ่งออกมาจากปลางหางทั้งเก้าทันที

แต่เป้าหมายของดวงไปเหล่านั้นกลับไม่ใช่ทั้งโปเกมอนร่างใหญ่ เจ้าของๆมัน หรือแม้แต่บอสของที่นี่แต่อย่างใด

เพราะดวงไปทั้งหมดต่างพุ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างทั้งสิ้น

ฝุ่นและควันต่างกระจายอยู่เต็มไปให้ในอากาศทำให้วิศัยทัศน์ในการมองเห็นลดต่ำลงอย่างมาก

"เฮอะ ไฟแค่นี้น่ะ ทำลายที่นี่ไม่ได้หรอกนะ" กราวิตี้ตะโกนก้อง แต่ก็ไม่ได้มีเสียงตอบกลับมาแม้แต่น้อย

แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง ทั้งกราวิตี้และฮิจิริก็ต้องกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจที่เสียรู้ให้กับเกรย์

ใช่...เป้าหมายที่แท้จริงของดวงไฟทั้งเก้าก็คือการสร้างฝุ่นและควันขึ้นมาเพื่อเพิ่มโอกาสในการหลบหนีให้มากขึ้นต่างหาก

"หนอย...หนีไปจนได้...เจ็บใจนักกกกก"

ขณะที่เจ้านายของตนตะโกนอย่างเจ็บใจ ดวงตาสีเลือดก็ทอประกายขึ้นท่ามกลางความมืด

"เกรย์...เจอกันครั้งหน้า นายไม่รอดแน่ !!!"

------------------------

ตึกๆๆๆ

เสียง ฝีเท้าดังก้องกังวาลไปทั่ว เสียงที่อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้ที่อยู่ของตนได้ง่ายๆ เสียงที่ไม่ควรจะสร้างขึ้นในเวลาหลบหนี...ถ้าเป็นในกรณีปกติ แต่เรื่องนั้นในตอนนี้คงไม่ต้องสนใจแล้ว ในเมื่อสถานที่แห่งนี้ส่งเสียงตูมตามและกลุ่มควันลอยออกมาตลอดเวลา ทำให้ชายหนุ่มไม่ต้องสนใจและกังวลต่อเสียงที่เกิดขึ้น ก่อนฝีเท้าจะค่อยๆ ชะลอลงแล้วหยุดเมื่อพบว่าเบื้องหน้ามีคนสามคนยืนขวางอยู่

"...คาสึมะ อารึสึ ยาเอโกะ..."

"... เกรย์...ทั้งหมดนี่ นาย...เป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ..." คาสึมะเอ่ยเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อ แต่คนถูกถามกลับตีสีหน้านิ่งเฉย ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากทั้งนั้น

ปฏิกิริยาที่ทำให้เด็กสาวคนหนึ่งหมดความอดทน

"นายทำแบบนี้ทำไม !!! ฉันนึกว่านายจะเป็นพวกเดียวกับเราซะอีก !!!" ยาเอโกะตะโกนก้อง

"...นาย...คิดจะทรยศสินะ..." อารึสึพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ทว่าดวงตาสีน้ำแข็งกลับไหวระริก

" ทรยศ...เปล่าหรอก เพราะฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับเจ้าฮิจิริมาตั้งแต่แรกแล้ว สำหรับฉัน...ถ้าเพื่อคนสำคัญที่สุดแล้วล่ะก็...ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคน ทั้งโลกฉันก็จะทำ !!! แกงก้า !!!"

ด้วยพลังจิตของแกงก้า ทำให้คนทั้งสามถึงกับกระเด็นออกไป เป็นการเปิดทางให้กับชายหนุ่มอีกครั้ง

"...ลาก่อน..."

----------------------------------------

"ทางนั้นเป็นยังไงบ้างครับคุณดาโก้ ?"

'ก็ดี...แต่เราอาจจะต้องเร่งดำเนินการตามแผนที่วางเอาไว้แล้วล่ะ' เสียงของผู้ชายตอบกลับมาจากเครื่องมือสื่อสารหน้าตาประหลาด

"เอ๋ ? ทำไมล่ะครับ คุณดาโก้ ?"

'ทางฝ่ายนั้นรู้ตัวแล้ว อีกอย่าง...เจ้าสองตัวนั่นก็ปรากฏตัวแล้วด้วย'

"ว่ายังไงนะครับ !!!" ชายหนุ่มตะโกนลั่น

" เกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณการ์เน็ต ถึงได้ตะโกนดังซะขนาดนั้นน่ะ" เกรย์ที่พึ่งจะวิ่งออกมาจากฐานลับถาม คนเป็นรุ่นพี่ไม่ได้หันมาตอบ แต่กลับหันไปพูดใส่เครื่องมือสื่อสารในมือแทน

"ครับ เข้าใจแล้วครับ จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ล่ะครับ"

"บ้าน ? บ้านคุณดาโก้น่ะเหรอ ?"

"ใช่...คุณดาโก้บอกว่าให้พวกเราไปเตรียมตัวให้พร้อม...สองคนนั่น...คุณดาโก้และคุณมารีนจะพากลับมาเอง !"