บทที่ 11: (เกือบจะ)แตกหัก
Submitted by AquaTales on จ, 06/10/2008 - 12:00
"เอ๋ ? ลาทีสกับแอรีสเนี่ยสนิทกับพวกเยลโล่ว์ตั้งแต่เด็กๆ เลยเหรอ ?"
"อีม เมื่อก่อนน่ะเยลโล่ว์ยังเป็นเด็กขี้แยอยู่เลย" ลาทีสตอบคริสด้วยรอยยิ้ม
"ลาทีส !!!"
"ฮะ ฮะ เอาน่า ก็มันเป็นเรื่องจริงไม่ใช่เหรอเยลโล่ว์ ?" บราวน์หัสเราะเบาๆ
"อะไรกัน แม้แต่บราวน์ก็ด้วยเหรอ !" เยลโล่ว์เอ่ยอย่างงอนๆ
แอรีสที่เห็นท่าไม่ดี ก็รีบช่วยเยลโล่ว์ที่กำลังถูกทั้งพี่ชายและบราวน์รุมทันที
" แหม...อะไรกัน ว่าแต่เยลโล่ว์ ตัวเองตอนเด็กๆ ก็ใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ล่ะ แสบซะจนใครๆ นึกขยาดเลยไม่ใช่เหรอ ทำเอาคนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กผู้ชายไปกันหมด"
"เข้าใจผิดว่า เป็นผู้ชาย ? บราวน์ก็เป็นผู้ชายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ?" คำถามของโกลด์ที่ทำให้วงสนทนาของกลุ่มสาวๆ เงียบลงทันควัน และยังทำให้หนุ่มๆ ที่เหลือพากันหันมามองอย่างสงสัย
"อ้าว ? ยังไม่รู้กันหรอกเหรอ ?" แอรีสเอียงคอน้อยๆ อย่างน่ารัก
"ไม่รู้ ? ไม่รู้อะไรบราวน์"
"...นายปิดบังอะไรพวกเราไว้กันแน่ ?" ทั้งเร้ดและกรีนยิงคำถามใส่บราวน์ทันที
"..."
แต่คำตอบที่ได้รับคือความเงียบ ทั้งเยลโล่ว์ บราวน์ รวมไปถึงพวกคริสหันไปมองหน้ากันเล็กน้อยอย่างตัดสินใจ
" ห๊า ? พวกพี่พูดอะไรกันน่ะ ? ปิดบัง ? ปกปิด ? นี่มันเรื่องอะไรกัน ?" โกลด์เริ่มโวยวายเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลยอยู่คนเดียว
"บอกออกไปก็ได้มั้งบราวน์ ถึงปกปิดต่อไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรอยู่ดี ในเมื่อพวกนั้น...รู้ตัวแล้วว่าเป็นเธอน่ะ..." ลาทีสเอ่ยเบาๆ
"นั่น...สินะ..." ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปดึงผมของตัวเองช้าๆ
วิก ผมสั้นหลุดติดมือออกไป เรือนผมสีน้ำตาลทองค่อยๆ ทิ้งตัวลงมาช้าๆ ถึงกลางหลัง และแทนที่ของเด็กหนุ่มคนเดิม ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งมายืนแทนที่
...เด็กสาวที่ดูละม้ายคล้ายคลึงกับเยลโล่ว์ที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่น่าเชื่อ !!!
"เธอ...เป็นใครกันแน่..." สายตาของกรีนดูไร้ซึ่งความไว้วางใจ เช่นเดียวกับซิลเวอร์
" นาย...ไม่สิ เธอหลอกเรามาตลอดเลยเหรอบราวน์ !!!" เร้ดตะคอกใส่ พลางทำท่าจะพุ่งเข้าใส่บราวน์ด้วยความโกรธ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อร่างบางออกมายืนขวางไว้
"เยล...โล่ว์..."
"ถ้าคุณเร้ดจะ ทำร้ายบราวน์...คงต้องผ่านฉันไปก่อนนะคะ" ดวงตาสีเหลืองทองมีแต่ความเย็นชา ไม่เหมือนกับเด็กสาวคนเดิมที่ทุกคนรู้จักแม้แต่น้อย
หญิงสาวอีกสองคน ที่รู้เรื่องมาแต่แรกอย่างบลู และคริสกำลังสับสน เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงโกรธ เพราะโดนปิดบัง หลอกลวงมาตลอด จึงไม่อยากไว้วางใจ
แต่ขณะเดียวกันก็รู้เหตุผลที่อีกฝ่ายต้องปิดบัง เช่นเดียวกัน เพราะไม่อยากให้ใครต้องมารับเคราะห์ ไม่อยากให้ต้องเข้ามาพัวพันไปมากกว่านี้ เพราะเป็นห่วงในความปลอดภัย จึงเลือกที่จะปิดบัง
"พี่บลู...รู้ตั้งแต่แรก..." คำถามจากน้องชาย...ที่บลูเพียงพยักหน้ารับ แล้วหันหน้าหลบสายตาที่สั่นระริกคู่นั้น
ส่วนตัวต้นเรื่องสองคน...กลับทำน่าไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างน่ากวนประสาทที่สุด
และก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นมากกว่านี้ สองเสียงปริศนาก็ดังขึ้น จากบนต้นไม้ใกล้ๆ
"ถ้าพวกเธอคิดจะทำอะไรลูกสาวฉันล่ะก็..."
เจ้า ของเสียงคือชายวัยกลางคน ดูภูมิฐาน ดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องมาทางกลุ่มคนทั้งหมดเรียบสงบ จะมีก็เพียงตอนที่หันไปมองเด็กสาวสองคนที่ยืนเคียงข้างกันเท่านั้นที่ดวงตา คู่นั้นฉายประกายอ่อนโยน
"ถึงจะเป็นเด็กมีฝีมือ...ก็คงไม่ปล่อยไป หรอก ใช่มั้ยคะคุณ?" เจ้าของเสียงหวานใสคือหญิงสาวที่ก้าวออกมายืนเคียงข้าง ดวงตาสีฟ้าใสทอดมองคนทั้งหมดอย่างอ่อนโยน
สองบุคคลที่ทำให้เยลโล่ว์และบราวน์ชะงักค้าง
"...คุณพ่อ...คุณแม่..." บราวน์พึมพำเสียงสั่น แผ่วเบา ทว่าในสถาณการณ์ที่เงียบสนิทเช่นนี้ก็ได้ยินกันทั่ว
คนที่ถูกเรียกเผยรอยยิ้มอ่อนโยน กางแขนออกก่อนร่างของเด็กสาวจะพุ่งเข้ามาอย่างแสนจะคิดถึง
" บราวน์..." มารีนกอดลูกสาวเพียงคนเดียวแน่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ ก่อนจะหันไปมองอีกหนึ่ง ที่ตอนนี้ยีนส่งรอยยิ้มสดใสให้พร้อมกับน้ำตา
"ยืนรออะไรอยู่เหรอเยลโล่ว์ ?"
"คุณอาดาโก้ คุณน้ามารีน" เด็กสาววิ่งเข้าอ้อมกอดของผู้เป็นอา ทีอ้าแขนรอ
"โอ๊ย ! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย !!!" โกลด์โวยวาย เป็นเพียงคนเดียวที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
ดาโก้เหลือบมองคนพูดแล้วยิ้มน้อยๆ
" งั้นเดี๋ยวฉันจะเป็นคนอธิบายเรื่องทั้งหมดเอง ทั้งเรื่องที่บราวน์...ลูกสาวฉันต้องแต่งเป็นผู้ชาย รวมทั้งเรื่องที่พวกเธอถูกปิดบังด้วย"
"ยังมี...เรื่องอื่นอีกงั้นเหรอ...ครับ" หางเสียง ที่นานๆ จะได้ยินจากกรีนทำให้เพื่อนสนิทต้องหันไปมอง
ดวงตาสีเขียวแกเหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะอธิบาย
"ถ้าฉันได้ยินที่เยลโล่ว์เรียกสองคนนั่นไมผิด...ก็คงจะเป็นคนๆ เดียวกันกับที่ฉันคิด"
"ใคร ?"
"ดาโก้...1 ใน 10 ยอดฝีมือ...ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ส่วนอีกคน..."
แต่ก่อนที่กรีนจะได้พูดต่อ ก็ถูกรุ่นน้องแย่งไปพูดเสียก่อน
"มารีน หรือชื่อเต็มคือ อความารีน หญิงสาว...ที่เป็นที่รู้จักกันในนามของผู้ใช้โปเกมอนน้ำที่เก่งที่สุด เจ้าของฉายา..."
"...เทพธิดาแห่งสายน้ำ..." คนที่ต่อประโยคของคริสให้จบกลับเป็นเร้ด เจ้าของคำถามเสียนี่
*ขออนุญาติเปลี่ยนจากนางฟ้าแห่งวารีเป็นเทพธิดาแห่งสายน้ำแทนค่ะ : ผู้เขียน*
"เออๆ พวกเค้าจะเป็นใครก็ช่างเถอะ ที่เร้ด แล้วตกลงเรื่องมันเป็นไงมาไงล่ะเนี่ย ผมงงไปหมดแล้ว !!!"
เสียงโวยวายของโกลด์ช่วยลดความตึงเครียดลงอีกครั้ง
"...เล่าเรื่อง...ทั้งหมดมาเถอะครับ" กรีนเอ่ยด้วยความสงบนิ่ง
"หืม~ สมกับเป็นหลานของออร์คิดจริงๆ แฮะ" ดาโก้พูดเบาๆ กับตัวเอง "ควบคุมตัวเองได้ดีมาก..."
"ได้...เพียงแต่ไม่ใช่ที่นี่...และตอนนี้ !!!" สิ้นเสียงของดาโก้ คนทั้งหมดก็ถูกรายล้อมด้วยกลุ่มหมอกทันที
และเมื่อหมอกนั้นจากลง...ทั้งหมดก็ต้องพบว่า...ที่ๆ พวกตนอยู่ไม่ใช่ใจกลางป่าอีกต่อไป
แต่เป็นหน้าคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง !!!
"ยินดีต้อนรับสู่...บ้านของฉัน"
