ป่วย

"แค่กๆ..." เสียงไอที่ดังลอดออกมาจากประตูไม้ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีครามต้องรีบ วางทุกอย่างในมือลง แล้วเข้าไปประชิดตัวเด็กสาวที่นอน 'ป่วย' อยู่ในห้องโดยไว

"แคลร์!!! น้องเป็นยังไงบ้าง เจ็บคอมั้ย ปวดหัวรึเปล่า" และคำถามถึงอาการอีกสารพัดเกินจะนับไหว ทำให้เด็กสาวต้องรีบเบรกคนเป็นพี่ทันควัน

"พี่คะ... หนูแค่เป็นหวัดเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย" ดวงตาสีฟ้าใสของคนพูดพราวระยับ แม้จะยังคงดูล้าๆ จากพิษไข้อยู่เล็กน้อยก็ตาม ก่อนรอยยิ้มบางๆ จะถูกส่งไปให้คนเป็นพี่อย่างเอาใจ "ทามะก็อยู่ด้วย... หนูว่าพี่รีบไปทำงานดีกว่ามั้งคะ"

"ยังไม่ทันไรก็จะไล่กันแล้วเหรอ แคลร์" แววตาตัดพ้อปรากฏขึ้นมาบนใบหน่าคมคาย แต่มันกลับกลายเป็นว่าไปเรียกเสียงหัวเราะใสๆ จากคนเห็นไปซะนี่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วหันมาถามคนเป็นน้องอย่างคาดคั้น "ว่าแต่ว่าเราน่ะ คิดยังไงถึงไปโดนน้ำเล่นแบบนั้นไปได้ล่ะแคลร์"

"หนู ไม่ได้กระโดดลงไปเล่นน้ำนะคะ แต่ว่า...แค่ตอนที่เอื้อมไปเด็ดดอกไม่ตรงนั้นมันพลาดท่าไปหน่อยเท่านั้นเอง" เด็กสาวหลบตาคนถามวูบ บอกไม่ได้ว่าสาเหตุจริงๆ ที่ทำให้เธอตกน้ำจนกลายมาเป็นหวัดแบบนี้เพราะถูกภูติสาวขี้แกล้งคนนั้น 'พลัก' ลงน้ำไปต่างหาก

"เฮ้อ... วันหลังก็ระวังหน่อยล่ะกันนะแคลร์ น้องเล่นซะใจหายใจควำ่กันไปหมด"

ใช่ แล้ว... น้องสาวสุดรักสุดหวงของพี่ชาย... รวมทั้งเป็นที่เอ็นดูของหนุ่มๆ เกือบทั้งหมู่บ้านอย่าง แคลร์ กำลังป่วย...ที่แม้จะเป็นแค่ไข้หวัดเพียงเล็กน้อย แต่ในสายตาของคลาวด์ และพ่อค้าประจำหมู่บ้านที่โมเมเอาเด็กสาวเป็นลูกกลับไม่เห็นเช่นนั้น ทั้งคู่ทำราวกับว่าสิ่งที่เด็กสาวเป็นนั้นร้ายแรงถึงชีวิตเลยทีเดียว...

คิ้ว เข้มของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันน้อยๆ ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าตัวเองน่ะคงจะแสดงความเป็นห่วงออกมามากเกินไปหน่อย แต่เพราะเขามีน้องสาวอยู่เพียงคนเดียว จะไม่ให้ห่วง และหวง ได้ยังไงกัน

"ค่ะ วันหลังหนูจะระวังให้มากขึ้นก็แล้วกันนะคะพี่คลาวด์" รอยยิ้มหวานๆ ไม้ตายสุดท้ายในการอ้อนให้พี่ชายใจอ่อนถูกงัดขึ้นมาใช้ และก็ได้ผลอย่างทุกครั้ง

"รู้แล้วก็ดี..."

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของสองพี่น้อง ดวงตาต่างสีทั้งสองคู่หันไปมองหน้ากันเล็กน้อยอย่างงุนงง

...ก็ตอนนี้มันยังไม่ถึงเจ็ดโมงเช้าเสียด้วยซ้ำ... ใครกันที่มาตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้?

ด้วย ความเป็นเจ้าบ้านที่ดี บวกกับแววตาที่เหมือนจะขอร้องให้ไปดูว่าใครคือแขกของน้องสาวทำให้คลาวด์ลุก ไปเปิดประตู ก่อนดวงตาสีตครามจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นหน้าของแขกชัดๆ

"คุณเอลี่...มาทำอะไรแต่เช้าครับ" ทักนางพยาบาลสาวประจำหมู่บ่้านตามมารยาท แต่ในใจน่ะแน่เสียยิ่งกว่าแน่ว่า เหตุผลของคนต้องหน้าต้องไปพ้นการมาเยี่ยมเด็กสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียงแน่ๆ

และก็ไม่ผิดไปจากที่คาดเมื่อเสียงหวานๆ ดังตอบกลับมา

"ฉันมาเยี่ยมแคลร์จังน่ะค่ะ แล้วก็คุณหมอลอเรนซ์ฝากยามาให้ด้วย" มือบางยกตะกร้าขึ้นมาให้ดูเป็นการยืนยันคำพูด

"ไอ้ รอยด์ เอ๊ย ลอเรนซ์ฝากมาเหรอครับ" เปลี่ยนคำเรียกของเพื่อนตัวดีแทบไม่ทัน ...เขายังไม่อยากได้คะแนนความนิยมติดลบจากลูกมือของเจ้าหมอเพื่อนซี้เท่า ไหร่นักหรอก แม้จะไม่ชินปากไปนิดก็เถอะ...

เอลี่พยักหน้าน้อยๆ พร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ ดวงตาสีน้ำตาลใสทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ทำให้คนมองหัวใจเต้นผิดจังหวะ

"อ๊ะ... เชิญครับๆ" ประตูไม้ถูกดึงเปิดกว้าง เชื้อเชิญให้หญิงสาวได้เข้ามาภายใน หากแต่ทันทีที่ร่างของคนที่ยืนแอบอยู่เบื้องหลังหญิงสาวตลอดเวลาผ่านเข้ามา ในสายตา หัวคิ้วก็มุ่นเข้าหากันในทันที "...หมอนี่..."

คำพึทพำเบาๆ ของเจ้าของบ้านทำให้เอลี่สะดุ้งตกใจ พึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มีแค่เธอเพียงคนเดียวที่ตั้งใจจะมาเยี่ยมเด็กสาว

"จริงสิ! ฉันลืมไปเลยว่าคุณเกรย์ก็อยู่ด้วย! ขอโทษนะคะ ฉันลืมเรื่องคุณเกรย์ไปซะสนิทเลย..."

"มะ ไม่เป็นไรครับ..." ชายหนุ่มเจ้าของชื่อดึงหมวดลงมาปิดหน้า ทั้งเพื่อสร้างความสบายใจให้กับตัวเองเวลาพูดกับผู้หญิงคนอื่น และเพื่อหลบสายตาวาวๆ ที่จ้องมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้าของบ้านด้วย...

"แคลร์อยู่ในห้องนอนน่ะครับคุณเอลี่" คลาวด์เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หากดวงตายังไม่ได้ละไปจากร่างของแขกฝ่ายชายซักนิด

และดูเหมือนนางพยาบาลสาวจะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศอันอึมครึ้มระหว่างชายหนุ่มทั้งสาว จึงได้รีบขอตัวไปหาเด็กสาวตามความตั้งใจแรกเช่นกัน

ทันที ที่ร่างของหญิงสาวหายลับไปจากสายตา ความเงียบที่น่าอึดอันก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ก่อนที่คนที่ตัดสินใจทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนจะเป็นเจ้าของบ้าน

"นายมาทำอะไรที่นี่" ถามเสียงเข้ม ความหวงน้องเแล่นเข้ามาอยู่เต็มร่างกาย

คนถูกถามลอบกลืนน้ำลายน้อยๆ กลั้นใจตอบกลับอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"คืะ ผมได้ยินว่าคุณแคลร์ไม่สบาย... เอ่อ... ผม... คุณปู่ก็เลยส่งผมมาเยี่ยมน่ะครับ..." ยกชื่อของชายชราขึ้นมาอ้าง ด้วยำม่กล้าที่จะเอ่ยออกไปตามตรงว่าคนที่เป็นฝ่ายรบเร้าปู่ว่าจะมาเยี่ยม เด็กสาวน่ะคือตนเอง...

แต่ก็นะ... ต่อหน้าสายตาที่ราวกับจะเฉือนเลือดเฉือนเน้อออกมาให้เสือกินแบบนี้... ใครกล้าพูดก็บ้าแล้ว...

"...ฝาก ไปขอบคุณไซบาร่าด้วยก็แล้วกัน... แคลร์น่ะไม่เป็นอะไรมากหรอก นายกลับไปได้แล้ว" คนเป็นพี่ออกปากไล่แบบไม่กลัวเสียมารยาท เพราะความหวงมันมีมากกว่าความเป็นเจ้าบ้านที่ดี

คนถูกไล่หน้าเสียไป เล็กน้อย แต่เพราะทำอะไรไม่ได้จึงได้พยักหน้ารับอย่างยอมจำนน เตรียมจะหันหลังกลับไปแต่โดยดี หากสัมผัสของสิ่งเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อ ทำให้เกรย์ค่อยๆ รวบรวมความกล้าหันมาเผชิญหน้าพยัคฆ์เมฆาจอมหวงอีกครั้ง

"เอ่อ คือ... คุณปู่... ฝากนี่มาให้คุณแคลร์น่ะครับ" มือที่ยื่นเครื่องประดับสีป้าใสเช่นเดียวกันดวงตาของเด็กสาวสั่นน้อยๆ กลัวนักว่าความจะแตกเรื่อง 'คนฝาก' ที่แท้จริง

ดวงตาสีครามเหลือบมอง จี้ที่ดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไรเล็กน้อย... นึกติดใจตงิดๆ ว่าทำไมช่างตีเหล็กมือหนึ่งของเมืองถึงทำของที่...เบี้ยวๆ บูดๆ แบบนี้ออกมาได้

"...แล้วฉันจะบอกแคลร์ให้ก็แล้วกันว่า 'คุณไซบาร่า' ฝากมาให้"

"ขอบคุณมากนะครับ" ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะรีบหันหลังกลับออกไปในทันที

คลาวด์ ยืนส่งแขกไปจนลับสายตา ก่อนความสนใจจะเบนกลับมาที่เคริื่องประดับในมืออีกครั้ง "...เห็นว่าเพราะนายเป็นคนช่วยแคลร์ขึ้นจากน้ำตกนั่นหรอกนะ..." ...ถึงได้รับเอาไว้โดนไม่ได้เอ่ยอะไร...

เพราะรู้สึกขอบคุณที่ชายหนุ่มคนนั้นเป็นคนไปพบน้องสาวที่ว่ายน้ำไม่เป็นของเขาได้ทันเวลา และพามาหาหมอในทันที ถึงได้ยอมรับ '
ของ' ที่เหมือนจะแฝงความหมายอะไรบางอย่างชิ้นนี้เอาไว้

"...แต่ก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น..."