Mission 6 : แผนการ

"หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า...ห้าล้านหนึ่งแสนหกหมื่นกับอีกสองพัน..." ดวงตาทั้งห้าคู่หันไปจ้องกองเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาตกตะลึง ผิดกับดวงตาสีทับทิมของคนคำนวนเงินเหล่านั้นที่ดูจะไม่รู้สีกรู้สาอะไรกับ เงินจำนวนมหาศาลนั้น

"สรุปว่าเราหาเงินได้ประมาณห้าล้านกว่าๆในหนึ่ง เดือน...โดยแค่ไปทำงานที่ร้านนั้น คำนวนคร่าวๆแล้วเราจะใช้หนี้คุณยายได้ในเวลาสามปี" รูบี้เอ่ยเสียงเรียบๆ

"สาม ปี...ดีจังเลยนะรูบี้ ! " มิซึรุพูดอย่างดีใจ เวลาสามปีเหมือนจะยาว... แต่ถ้าเทีบยกับหนี้ราคาถึงร้อยแปดสิบล้านแล้วละก็... ถือว่าสั้นมาก...

เร้ด กับกรีนหันไปมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทจะเป็นฝ่ายถามขึ้น "ถ้าหากว่าเรางานอื่นเสริมด้วล่ะ เวลาก็จะสั้นลงอีกใช่มั้ย"

"มันก็ ขึ้นอยู่กับเงินที่หาได้ เร้ด" ดวงตาสีเขียวของกรีนฉายประกายครุ่นคิด นึกถึงบรรดางานพิเศษที่สามารถทำเงินจำนวนมากได้ในเวลาอันสั้น

ก่อน เสียงท้วงเรียบๆจะดังออกจากรุ่นน้องผมแดง "ถึงจะพูดอย่างนั้น... พวกเราก็ต้องไปเรียนตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น หลังจากนั้นก็ไปทำงานที่ร้านนั้นตอนทุ่มตรงจนถึงห้าทุ่มไม่ก็เที่ยงคืน... จะเอาเวลาไหนไปหางานพิเศษกันฮะรุ่นพี่"

"แล้วถ้าเราไปสาย คุณยูยะก็จะจับเราเข้า..." มิซึรุหยุดพูดกระทันหัน ใบหน้าอ่อนวัยไร้สีเลือดเมื่อนึกถึงภาพของรุ่นพี่ที่กล้ามาสาย

คำพูดของมิซึรุทำให้ทุกคนในที่นั้นหน้าซีดลงอย่างรวดเร็วก่อนจะเบนสายตาไปมอง 'คนมาสาย' ที่ว่า

โกลด์ หัวเราะแห้งๆ เขาเป็นคนเดียวที่เข้าไปในห้องนั้นถึงสองครั้งแล้วรอดออกมาอย่าง ปลอดภัย...ถ้าไม่นับว่าอยู่ในฐานะหมดสภาพจากวิ่งหนี อะไรก็ตามที่อยู่ในห้องนั้น

"ฉันกับกรีนเข้าเรียนตอนแปดโมงครึ่งถึง บสามโมงครึ่ง เวลาสามชั่วโมงครึ่ง...คิดว่าคงทำอะไรได้บ้างล่ะน่า" กรีนพยักหน้าสนับสนุนเพื่อนสนิท ที่แม้ส่วนใหญ่จะทะเลาะกันเสียมากกว่า

ดวง ตาสีทองกวาดมองรุ่นพี่รุ่นน้อง และเพื่อนที่เริ่มวางแผนหาเงินกันอย่างจริงจัง ก่อนจะเผยยิ้มกว้าง พึมพัมขึ้นลอยๆด้วยคำพูดที่เรียกความสนใจของคนทั้งห้าได้เป็นอย่างดี

"อัน ที่จริง...วิธีหาเงินให้ได้มากๆในเวลาสั้นๆ แถมยังเป็นงานสบายๆน่ะ...ฉันรู้" ก่อนเจ้าตัวจะกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจเมื่อถูกคนเป็นรุ่นพี่โถมเข้าใส่ อย่างเอาเรื่อง

"ถ้ามีวิธีแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะห๊า! โกลด์!!!"

"ใจเย็นๆก่อนเถอะฮะพี่เร้ด" มิซึรุพูดเบาๆ หากดวงตาสีอำพันที่จับจ้องไปยังโกลด์บ่งบอกให้รู้ว่าเด็กหนุ่มก็สนใจงานที่ว่าเช่นกัน

"เลิกอมพะนำแล้วพูดมาซักทีโกลด์" ซิลเวอร์เอ่ยอย่างหงุดหงิด

โกลด์ยิ้มกว้างกับปฏิกิริยาที่ได้รัน ก่อนจะหันไปค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าของตนเอง

"อะฮ้า!"

ดวงตาทั้งห้าคู่มองไปยังของในมือของโกลด์ ก่อนจะพากันขมวดคิ้วอย่างงุนงง เมื่อของที่ว่าคือ...กระดาษสีขาวปึกใหญ่...

"เอ่อ...โกลด์?" เร้ดเรียกชื่อรุ่นน้องเบาๆ "กระดาษพวกนั้นน่ะเหรองานที่ว่า"

โกลด์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะที่ทำเอาหัวคิ้วคนถามกระตุกน้อยๆอย่างนึกไม่สบอารมณ์

"ฟัง ให้จบก่อนสิพี่เร้ด.. กระดาษพวกนี้น่ะรวบรวมรายชื่อและประวัติของผู้หญิงทุกคนในเมืองนี้และเมือง ข้างเคียงที่ทั้งสวย โสด และที่สำคัญที่สุด...รวย...มาก..." ดวงตาสีทองของโกลด์ทอประกายระยับ

"อะ อย่าบอกนะฮะว่า งานที่ว่าน่ะ..." มิซึรุเอ่ยเสียงสั่นๆ

"อือฮึ ! ฉลาดนี่มิซึรุ งานที่ว่าก็คือจีบหนึ่งในหญิงสาวพวกนี้เป็นแฟน แล้วเอาเงินพวกหล่อนมาใช้หนี้ไง !"

คำ ยืนยังของโกลด์ทำเอาเร้ดและกรีนอ้าปากค้าง ซิลเวอร์ตบหน้าผากตังเองแรงๆ เสียงหัวแห้งๆจากใบหน้าไร้สีเลือดของมิซึรุ และเสียงถอนหายใจดังๆจากรูบี้

"ไงล่ะ ! อึ้้งไปเลยใช่มั้ย" โกลด์พูดอย่างร่าเริง เริ่มสาธยายรายละเอียดของหญิงสาวแต่ละคนทันที

"คน แรกเป็นนางแบบสาวเซ็กซี่ ทำเงินได้มากกว่ายี่สิบล้าในหนึ่งเดือน หญิงสาวที่ถูกโหวตให้เป็นสาวฮ็อตที่สุดในปีนี้ บลู" กระดาษแผ่นบางถูกยื่นให้กับรุ่นพี่เจ้าของดวงตาสีเขียวที่รับไปอย่างลืมตัว

"คน ต่อมาเป็นนักประดิษฐ์... เอมเมอรัล นักวิทยาศาสตร์อัจฉิรยะที่อายุน้อยที่สุด" รายละเอียดและประวัติของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเขียงอ่อนกับดวงตาสีมรกตกลม โต ในชุดกาวสีขาวสะอาดถูกส่งให้กับเด็กหนุ่มที่อายุุน้อยที่สุดในกลุ่ม

โกลด์ หยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองรุ่นน้องอีกคน "คนนี้ก็ดูจะรับมือยากอยู่ แต่หลังจากเห็นนายทำงานที่ร้านนั้นแล้ว คิดว่านายคงรับมือไหว รูบี้" ส่งรูปภาพพร้อมรายละเอียดให้กับเจ้าของชื่อที่รับไปด้วยสีหน้านิ่งๆ ดวงตาสีทับทิมกวาดมองข้อมูลที่ถูกบันทึกอยู่ในกระดาษแผ่นบาง แล้วอ่านออกมาดังๆ

"แซฟไฟร์... แชมเปี้ยนเทควันโดระดับประเทศ... รายได้ที่ได้รับจากการแข่งขันจนถึงปัจจุบันมีมูลค่ามากกว่าร้อยล้าน..." ภาพของหญิงสาวเจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มในชุดนักนีฬา เรือนผมสีน้ำตาลถูกรวบขึ้นเพื่อไม่ให้เกะกะการผึกซ้อม

"ส่วนสามคนสุดท้ายนี่... " โกลด์โบกกระดาษทั้งสามแผ่นในมือไปมา ก่อนจะวางแผ่นกระดาษทั้งหมดลงบนโต็ะ แล้วชี้ไปที่หนึ่้งในสาม

"มิ คัง...ลูกสาวคนเดียวของเจ้าของอุตสาหกรรมโลหะทุกชนิดทุกประเภทของคันโต โจโต และโฮเอ็น... ไม่เรียกว่ารวยก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว...ที่สำคัญคุณหนูมิคังค่อนข้างจะ อ่อนแอ สรุปได้ว่ามีคุณสมบัติของหญิงสาวที่เราต้องการทุกอย่าง !"

เร้ด และซิลเวอร์เหลือบมองหญิงสาวในรูปภาพเล็กน้อย หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยกับดวงตาสีสนิทเหล็ก รอยยิ้มอ่อนๆที่ประดับอยู่บนใบหน้าหวาน ทำเอาคนมองทั้งสองรู้สึกเจ็บมโนธรรมขึ้นมากระทันหัน

"คนต่อมาใครไม่ รู้จัก เรียกได้ว่าเป็นคน'บ้านนอก'เพราะหญิงสาวคนที่ว่าได้แก่ นักร้องที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้ เยลโล่ว์ !!! " ภาพของหญิงสาวในชุดสีขาวสะอาดคล่องตัว เรือนผมสีเหลืองนวนถูกรวบเป็นผมแกละสองข้างกับดวงตาสีทองทอประกายสดใส ที่มีฉากเบื้องหลังเป็นเวทีแสดงขนาดมหึมา

โกลด์เหลือบมองไปที่ภาพของหญิงสาว...'เหยื่อ'...รายสุดท้าย มือหนาเอื่อมไปหยิบรูปภาพขึ้นมามองใกล้ๆ ก่อนจะขยับยิ้มกว้าง

'คลิ สตัล...นักขียนสาวเจ้าของผลงานหนังสือติดชาร์ตท็อปเท็นมากกว่าสิบเล่มด้วย อายุไม่ถึงยี่สิยดี แถมท้าายด้วยเป็นทายาทของอุตสาหกรรมโรงพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในโจโต'

หญิง สาวเจ้าของดวงตาสีฟ้าใสราวกับชื่อของเจ้าตัว กับเรือนผมสีน้ำเงินเข้มที่ปล่อยสยายลงมาเคลียกับใบหน้าหวาน หญิงสาวที่ดูจะใส่ใจกับแผ่นกระดาษเบื้องหน้ามากกว่าจะใส่ใจว่ามีคนมาถ่ายภาพ ของตนเอง

"ขอผ่าน..." กรีนเอ่ยเรียบๆ ยื่นกระดาษที่บรรจุข้อมูลของนางแบบสาวคืนให้กับคนเป็นรุ่นน้อง "ถ้ามีเวลาว่างขนาดคิดอะไรไร้สาระขนาดนี้ได้ละก็... เอาเวลานั้นไปฝึก'มารยาท'ที่ยูยะสอนให้จะดีกว่า"

โกลด์อ้าปากค้างกับคำพูดของกรีน ก่อนจะหันไปเขม่นใส่คู่แข่งผมแดงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

"ฉันเห็นด้วยกับพี่กรีน ความคิดปัญญาอ่อนแบบมีแต่คนปัญญาอ่อนเท่านั้นที่คิดได้" ก่อนจะเดินหายออกไปตามร่างสูงของกรีน

แผ่นกระดาษ บางๆถูกส่งมาจากเด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีอำพันช้าๆ "ขอโทษนะฮะพี่โกลด์ แต่ผมคิดว่าแผนของพี่โกลด์มันเหมือนกับ...หลอกเอาเงินจากคนอื่น...ผมขอผ่าน เหมือนกันฮะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อยมิซึรุ ! นายอ่านประวัติพวกนี้แล้วใช่มั้ยล่ะ สาวๆพวกนี้น่ะมีเงินขนาดใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด พวกเราก็แค่เข้าไป 'ช่วยบริหารเงิน' ให้ก็เท่านั้นเอง..." โกลด์เริ่มพูดกล่อม ทว่าค่อยๆลดเสียงลงเรื่อยๆเมื่อเห็นสายตาตำหนิจากรุ่นพี่คนสนิท

"ไม่ ว่านายจะพูดยังไง มันก็เป็นการหลอกเอาเงินจากผู้หญิงเหล่านี้อยู่ดีแหละโกลด์... ฉันไม่คิดเลยว่านายจะคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้" เร้ดเดินตรงไปยังรุ่นน้องผมเขียว "มิซึรุคุงไปกันเถอะ"

ดวงตาสีทองของโกลด์ค่อยๆหันไปมองเด็กหนุ่มที่เหลืออยู่ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหวัง...

รูบี้ยักไหล่เล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบๆ "ผมเห็นด้วยกับเสียงส่วยใหญ่ 'โทษนะครับ"

โกลด์ยืนมองประตูที่ทั้งเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องเดินออกไปอย่าตกตะลึง ก่อนจะตะโกนออกมาสุดเสียง

"ฉันจะเป็นคนแรกที่หาเงินมาใช้หนี้ได้ครบให้ดู!!!"