Part 2 : Between...us 1
Submitted by AquaTales on อา, 25/07/2010 - 16:36
"แค่นี้" คำถามสั้นๆ ถามกลับจากบุคคลที่อยู่ในเงาของตีก เงามืดสีดำที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้ หากมีแค่ดวงตาสีเขียวแก่ที่ทอประกายเรียบเฉย ทว่าทรงอำนาจคู่นั้นเท่านั้นที่วาวแสงออกมาเป็นหลักฐานให้คู่สนทนารู้ว่า ตนยังอยู่ที่นี่
"ขอรับ...ถ้าท่านต้องการข้อมูลมากกว่านี้ เกรงว่าท่านคงต้องไปพึ่ง 'ราชินีข่าวสาร' แทนแล้ว" ตอบกลับอย่างนอบน้อม หากที่คำตอบนั้นกลับทำให้เจ้าของเสียงแรกส่งคำถามกลับมาอีกครั้ง
"ราชินีข่าวสาร...ใคร ไม่สิ...จะไปพบคนที่ว่าได้ยังไง"
"ที่ร้านเหล้า 'เฮเว่นไนท์' [Heaven Night] ขอรับ ร้านนี้อยู่ที่..." พูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็เอ่ยแทรกขึ้น
"เข้าใจแล้ว...ขอบใจมาก" ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว และก็คงไปจากที่นี่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างร้อนรน
"นาย ท่าน ! แล้วค่าข่าวล่ะขอรับ !!!" สิ้นคำ กระเป๋าใบใหญ่ก็ถูกโยนให้ทันที จากฝีมือของกลุ่มคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังของคู่ค้าคนปัจจุบัน
"สำหรับเงินค่าบอกที่อยู่ของราชินีข่าวสารเมื่อครู่...ฉันใส่รวมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว... ทั้งหมดนั่นมีสองร้อยล้าน คงพอสินะ..."
"สะ สองร้อยล้าน !!!" ดวงตาของพ่อค้าข่าวสารเบิกกว้างขึ้น เมื่อได้ยินจำนวนเงินอันมหาศาลนั่น ก่อนจะรีบละลั่กละล่ำตอบ "พะ พอขอรับ เกินพอเลย"
"งั้นก็ดี...เฮเว่นไนท์งั้นเหรอ..." ประโยคหลังพึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าออกไปจากที่นั่นอย่างเงียบกริบ
แสง ไฟที่เปิดส่องแบบสลัวๆ ทำให้บรรยากาศภานในร้านดูจะเป็นใจให้กับคู่หนุ่มสาวในการแอบพลอดรักกันได้ เป็นอย่างดี สมกับชื่อของร้านอย่าง เฮเว่นไนท์...ค่ำคืนแห่งสรวงสวรรค์ แต่ในขณะเดียวกัน แสงไฟแบบสลัวๆ นี่ ก็ทำให้มีบรรยากาศที่แสนจะเหมาะสมกับการเจรจาธุกิจในโลกมืดด้วยเช่นกัน ดังนั้นจึงทำให้ไม่เป็นที่แปลกใจเลยว่า ร้านนี้จะมีชื่อเสียงมาก ทั้งในสายตาของคนทั่วไป และสายตาของเหล่าผู้คนในอีกด้านของแสงสว่าง
กริ๊ง~
เสียงกระดิ่ง ที่ติดอยู่ที่ปลายประตูส่งเสียงออกมาเบาๆ เป็นการบอกให้คนภายในร้านรับรู้ว่า มีแขกคนใหม่เข้ามา ชายหนุ่มที่เรียกความสนใจจากหญิงสาวแทบทุกคนในร้าน
ใบหน้าคมคาย กับดวงตาสีเขียวแก่ที่ฉายประการเคร่งครึม ใบหน้าคร้ามที่แม้จะไม่มีรอยยิ้มประดับ ก็ยังดูน่ามอง...น่าหลงใหล
ร่างสูงในชุดสีดำสนิทเดินตรงไปยังส่วนที่เป็นเคาร์เตอร์...หรือก็คือ ส่วนที่เรียกได้ว่าเป็นบาร์เหล้าของร้าน ก่อนจะนั่งลงอย่างเงียบๆ
"รับ อะไรดีครับ" คำถามจากบาร์เทนเดอร์หนุ่มของราน เรียกให้ดวงตาสีเขียวตวัดไปมองยังต้นเสียง เส้นผมสีเหมืองทอง กับดวงตาสีเขียวมรกตที่ดูขี้เล่น บวกกับรอยยิ้มสดใสที่ประดับอยู่บนใบหน้า ภาพที่ทำให้คนมองอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้...แต่ไม่ใช่กับคนๆ นี้...
"...ควีน โอเชี่ยน..." ชื่อที่ทำให้ทำให้มรกตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย น้อยมากๆ จนแทบไม่สังเกตุเห็น ก่อนที่รอยยิ้มสดใสอย่างทุกคราวจะกลับมาประดับบนใบหน้านั้นอีกครั้ง
"รบกวนรอซักครู่นะครับ" ก่อนจะหายเข้าไปทางหลังร้าน ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่นคิดอะไรอยู่คนเดียว
'แล้วจะเรียกอีกฝ่ายออกมาได้ยังไง กลังจากที่ไปถึงแล้ว'
'...ควีน โอเชี่ยน...พอไปถึงที่นั่น ให้เดินไปที่เคาร์เตอร์ แล้วสั่งควีนโอเชี่ยน เดี๋ยวหล่อนจะออกมากับกับนายท่านเอง' คำตอบที่ได้รับ ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ไม่ได้
'ควีนโอเชี่ยน...รหัสงั้นสิ...' กระซิบกับตนเองเบาๆ หากแต่ภายในตรอกที่เงียบสนิทนี้แล้ว เสียงนั่นก็ดังพอที่จะให้อีกฝ่ายได้ยิน
'ขอ รับ นายท่าน...อีกอย่าง...ขอให้พูดรัหสนี้กับบาร์เทนเดอร์ที่ชื่อเอมเมอรัลเท่า นั้นนะขอรับ... คนที่มีผมสีเหลืองทอง กับดวงตาสีเขียวมรกต'
'...ขอบใจมาก...'
'ไม่เป็นไรขอรับ ข้าถือว่าเป็นบริการหลังการขาย...'
สัมผัส เย็นๆ ที่ข้างแก้มเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับมาอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวแก่เหลือไปมองทั้งแก้วค็อกเทลล์อันที่มาของสัมผัสนั้น และเข้าของมือบางที่ยื่นแล้วมาชนกับใบหน้าของเขาด้วย
หญิงสาวร่างสูง โปร่งในชุดกระโปรงรัดรูปสีึเข้ม เรือนผมสีน้ำตาลที่ปล่อยบาวสยายลงมาถึงกลางหลัง และ...ดวงตาสีน้ำเงินของท้องฟ้ายามราตรี โครงหน้า เครื่องหน้าทั้งหมดดูจะรับ เข้ากันได้อย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าสวยคมที่ไม่สามารถละสายตาไปได้ ริมฝีปากอิ่มส่งยิ้มมาให้ ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยทักอย่างยั่วเย้า
"คุณเองสินะ คนที่อยากพบฉันน่ะ" ก่อนมือบางจะยื่นแล้วค็อกเทลล์สีฟ้าใสให้กับชายหนุ่ม ที่ยื่นมือออกมารับไปอย่างนิ่งๆ "แล้ว...ต้องการอะไรล่ะ"
"เธอมีข่าวของ..."
ตึง !!!
โครม !!!
เสียง โครมคราที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียกความสนใจจากทุกคนในที่แห่งนั้นไปยังที่มาของเสียง รวมไปถึงชายหนุ่ม และหญิงสาวทั้งสองคนด้วย
"เฮ้ย !!! จะหาเรื่องกันรึไงวะ !!!" ชายคนหนึ่งหันไปตะคอกใส่คู่กรณีทางด้านหลัง และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ไ่ม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ เถียงกลับมาเสียงดัง
"เออสิวะ ! ก็แกเข้ามาแย่งผู้หญิงของข้าก่อนนี่หว่า"
"ของแบบนี้มันก็ใครดีใครได้เซ่ น้องเค้ามาหาข้าเอง ช่วยไม่ได้"
"หนอย...อย่าอยู่เลย !!!"
สิ้นคำ คนทั้งสองก็เข้าตะลุมบอนกันทันที ท่ามกลางเสียงร้อมห้าม ร้องเสียงของคนรอบข้าง
ดวง ตาสีเขียวแก่เบนสายตาจากเหตุการณ์ตรงหน้าไปยังคู่เจรจาของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเงียบๆ "ฉันอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับสินค้าที่จะเข้ามาในการประมูลตลาดมือที่จะถึง นี้... รายละเอียดทั้งหมด ราคา วันเวลาที่ของจะออกมา รวมไปถึง...คนที่ต้องการของชิ้นนั้นๆ ด้วย ...เงินสด...ไม่จำกัดวงเงิน"
ข้อ เสนอและรายละเอียดของ 'ข่าว' ที่อีกฝ่ายต้องการทำให้หญิงสาวเลิกคิ้วน้อยๆ ผิวปากออกมาเบาๆ อย่างถูกใจ ลูกค้าที่ยอมทุ่มไม่อั้น ไม่มีการเกี่ยงราคาของข่าวที่ต้องการจะซื้อแบบนี้หาได้ไม่ง่ายนัก และส่วนใหญ่...ก็มักจะเป็นพวกที่เล่นด้วยได้ยาก ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองใบหน้าของลูกค้าตรงหน้า ...ดูท่าว่า...คนตรงหน้าเธอก็คงจะเคี้ยวได้ยากด้วยเช่นกัน... แต่ก่อนอื่น...
"...ไปคุยกัน...ที่อื่นดีกว่ามั้ยคุณลูกค้า" ถามพลางเหล่มองไปทางด้านหลัง ภาพคนที่เข้ามาชุลมุนมากขึ้นเพราะการตีกันเมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มพยักหน้า เล็กน้อย เป็นเชิงเห็นด้วย ดวงตาสีน้ำเงินเบือนไปสบกับดวงตาของบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่ส่งยิ้มน้อยๆ มาให้ "เอมเมอรัล..."
"เชิญทางนี้ครับ~" เจ้าของชื่อที่รู้ดีว่าต้องทำอย่างไรผายมือไปทางด้านหลัง ประตูไม้บานเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ทางข้างหลังบาร์ ส่งรอยยิ้มเป็นการให้กำลังใจกับคนทั้งสองที่เดินเข้าไปในนั้น ก่อนที่จะทำการล็อกประตูบานนั้นให้เรียบร้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปได้ ประตูบานนี้จะถูกเปิดขึ้นอีกครั้งก็ต่อเมื่อได้ยิน 'สัญญาณ' จากภายในเท่านั้น
ดวงตาสีมรกตหันกลับไปทำเป็นสนใจกับเหตุการณ์ วุ่นวายเบื้องหน้า ก่อนจะเปรยขึ้นเบาๆ กับตัวเอง "งานนี้จะออกหัวรึออกก้อยก็ไม่รู้สิ... เอาเป็นว่า ขอให้โชคดีก็แล้วกันนะพี่บลู..."
ดวงตาสีเขียวแก่กวาดมองไป รอบๆ ห้องที่ก้าวเข้ามาอย่างสำรวจตรวจตรา ห้องปิดสนิท มิดชิดมากพอที่จะวางใจได้ว่าจะไม่มีคนนอกเข้ามาเกี่ยวข้องกับการเจรจาธุรกิจ ที่กำลังจะเกิดขึ้น
ห้องทรงสี่เหลี่ยมสีนวลตาขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจน เกินไป ปลายห้องด้านหนึ่งมีเตียงสีขาวตั้งอยู่ ภาที่ทำให้คนมองชะงักไปเล็กน้อย กับความสงสัยบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจ ที่ใจกลางของห้องคือโต๊ะกลมขนาดเล็ก วางประกบคู่ด้วยเก้าอี้ที่เข้าชุดกันอีกสองตัว ห่างไปไม่ไกลนักคือตู้เย็นขนาดกระทัดรัด คงเอาไว้บรรจุเครื่องดื่มเล็กๆ น้อยๆ ถัดออกไปเป็นชั้นวางของที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์จำนวนมาก ทั้งชนิดที่มีดีกรีต่ำ ไปจนถึงขวดที่มีฤทธิ์แรงขนาดล้มช้างได้ทั้งตัวในอึกเดียว
หญิงสาวมอง ท่าทีสำรวจตรวจตราของคู่เจรจาด้วยแววตาที่มีประกายแปลกๆ ริมฝีปากขยับยิ้มออกมาบางๆ อย่างสมใจกับอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หนึ่งในสองตัวที่ตั้งอยู่ในห้อง แล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่าย
"มานั่งสิ คุณจะยืนคุยรึไงกัน" คำถามที่เจือไปด้วยกระแสท้าทาย ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายตามคำบอก
และทันทีที่หย่อนตัวลงไปบนเก้าอี้ น้ำเสียงเย็นๆ ก็พูดเข้าประเด็นทันที อย่างไม่ต้องการให้เสียเวลาไปมากกว่านั้น
"ข่าวของสินค้าที่จะเข้ามาในการประมูลตลาดมือที่จะถึงนี้ รายละเอียดทุกอย่าง ราคา วันเวลาที่ของจะออกมา..."
"รวม ไปถึงคนที่ต้องการของชิ้นนั้นๆ ด้วย... ใช่มั้ยล่ะ" เสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้น และต่อจนกระทั่งจบประโยค ดวงตาสีน้ำเงินสบกับดวงตาสีเขียวแก่ของคู่ค้าอย่างตรงไปตรงมา
"ใช่... สำหรับข้อมูลของลูกค้าที่จะเข้าร่วใในตลาดมือครั้งนี้ ขอแบบละเอียดขนาดที่ว่า ต้องการของอะไรบ้าง และมีวงเงินจำกัดไว้เท่าไหร่ด้วย" เสริมขึ้นเรียบๆ
บลูผิวปากออกมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ทั้งหมดนั่นมูลค่าไม่เบาเลยนะคุณลูกค้า"
"...ก็บอกแล้วว่าไม่จำกัดวงเงิน" คราวนี้รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าขรึมบ้าง "เธอคิดค่าข่าวทั้งหมดนั่นเท่าไหร่ล่ะ"
"ต้องการอะไรเป็นการตอบแทนค่าปิดปากล่ะ?"
บลู เผยรอยยิ้มกว้าง... ถูกใจคนตรงหน้ายิ่งนัก คนที่ตาม 'เกม' ของเธอทันทุกฝีก้าวแบบนี้จนปัจจุบันยังไม่เคยมี แม้แต่กับบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่เป็นเสมือนน้องชายของเธอก็เช่นกัน
"ง่ายๆ... แค่คุณเอาชนะฉันใน 'เกม' ต่อไปนี้ให้ได้ก็พอ..."
ของ เหลวสีอำพันสวยแก้วแล้วแก้วเล่าถูกกรอกลงไปในคอของทั้งคู่อย่างต่อเนื่อง จากโต๊ะที่เคยว่างเปล่า ก็เต็มไปด้วยขวดเหล้าที่ว่างเปล่าวางอยู่เต็มพื้นที่ และปริมาญที่ทั้งคู่ดื่มลงไปนั้น มากพอที่จะทำให้ช้างทั้งฝูงล้มได้ ทว่าใบหน้าของทั้งคู่กลับไม่มีวี่แววของความเมาเลยแม้แต่น้อย กระทั่งความมึนงงก็ไม่มีให้เห็น ราวกับเจ้าของเหลวเหล่านั้นไร้พิษสงใดๆทั้งสิ้น
'กฎก็ง่ายๆ แค่คุณแย่งชิปนี่ไปจากฉันได้ก่อนตะวันจะขึ้น คุณก็ชนะ แต่ถ้าทำไม่ได้... นอกจากฉันจะไม่ยอมผูกขาดข่าวนั่นแล้ว ฉันจะชาร์ตราคาข่าวที่คุณต้องการเป็นสองเท่าตกลงมั้ย?'
'เอาแบบนั้นก็ได้...'
บทสนทนาเมื่อสองชั่วโมงก่อนดังขึ้นอีกครั้งในหัวของหญิงสาว ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเล็กน้อย
...สี่ทุ่มครึ่ง...
ทั้ง เธอและเขาดื่มมาร่วมสองชั่วโมงแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าต้องฤทธิ์ของพวกนี้เลย ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้ต่อไป... ฝ่ายพลาดท่าอาจจะเป็นเธอเพราะความแตกต่างของเพศก็เป็นได้
ความคิดที่ ว่าตนเองจะเป็นฝ่ายตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากกว่าทำให้ประกายหงุดหงิดปราก ฎขึ้นมาในดวงตาของหญิงสาว... ให้ตาย เธอเกลียดความคิดที่ว่าตกเป็นรองคือเธอชะมัด...
หญิงสาวไม่ได้รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าปฎิกิริยาอาการทุกอย่างของเธออยู่ในสายตาของเจ้าของดวงตาสีเขียวแก่อีกคู่อยู่ตลอดเวลา
อาการ หงุดหงิดของคู่สนทนาเรียนกรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมาปรากฎบนใบหน้าขรึม ...เจ้าหล่อนเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตกเป็นรอง... เขาอยากรู้จริงๆ ว่าคนตรงหน้าจะใช้ไม้ไหนมาพลิกสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ให้กลายมาเป็นฝ่ายคุมเกม... ความคิดที่ทำให้ชายหนุ่มยังคงทำเป็นนิ่งรอดูสถานการณ์ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสายลมได้เปลี่ยนทิศมาหนุนตนเองเป็นที่เรียบร้อย
เขารู้อยู่ตั้งแต่ต้นว่าต้องมาเจอกับอะไร... และเพราะรู้อยู่นั่นแหละที่ทำให้เขาอยู่ที่นี่... เวลานี้...
'ข้าขอเตือน... นายท่าน ไม่เคยมีใครเอาชนะหล่อนใน 'เกม' ได้มาก่อน... ขอท่านจงระวังให้หนัก'
คำเตือนของพ่อค้าชราดังขึ้นในหัวของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มน้อยๆ 'ในเมื่อไม่มีใครทำสำเร็จ... ฉันจะเป็นคนแรกที่ชนะเกมนี้เอง'
เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน... เวลาเริ่มต้นวันใหม่ และเสียงที่ดังควบคู่กันคือเสียงของของเหลวไหลริน...
ภาพ ของคนสองคนนั่งดื่มร่วมกันยังคงเป็นภาพเดียวกับตอนสี่ทุ่มครึ่ง หากที่ต่างออกไปนั่นคือรอยยิ้มที่เหือดหายไปจากใบหน้าของชายหนุ่ม และไปปรากฎอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวแทน... หญิงสาวคนที่ควรจะเสียเปรียบ ขณะที่ทั้งคู่ยังต้องดื่มของเหลวมากพิษสงเหล่านั้น
ดวงตาสีเขียวแก่ ทอประกายเคร่งเครียด... คนตรงหน้าเขากำลังถ่วงเวลา เหล้าที่เขาและเธอกำลังดื่มนั้นคือเหล้าดีกรีต่ำ... หรือก็คือมันไม่มีทางทำให้ใครเมาได้ และถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปตะวันจะขึ้นก่อนที่จะรู้ผลแน่ชัด และเธอก็จะเป็นฝ่ายชนะ ตามกฏของเกมนี้...
แผนการบางอย่างถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วในหัวของชายหนุ่ม ในเมื่อเธอเลือกที่จะเล่นแบบปลอดภัย เขาก็จะเลือกป็นฝ่ายที่จะเสี่ยงเอง!
แก้วเปล่าหกใบถูกวางลงตรงหร้าของคนทั้งคู่ ดวงตาสีน้ำเงินเบือนมาสบกับดวงตาสีเขียวของอีกฝ่าย... สายตาที่แฝงไปด้วยคำถาม
"แก้วหกใบ... คนละสาม ต่างคนต่างเลือกแล้วรินใส่แก้วแต่ละใบให้อีกฝ่าย คนที่ออกอาการมากกว่าเป็นฝ่ายแพ้ แต่ถ้าผลออกมาเสมอกันฉันยกให้เธอชนะไปเลย"
ข้อ เสนอที่้คนเสนอเป็นฝ่ายเสียเปรีนบมากกว่าหวังจะพลิกสถานการณ์... โดยเฉพาะต่อคู่ต่อสู้เป็นคนที่คลุกคลีอยู่กับของพวกนี้อยู่เกือบทั้งวันเช่น หล่อน
"...คุณคิดอะไรอยู่กันแน่... ข้อเสนอที่ทำให้ตัวเองเสียเปรียบแบบนี้น่ะ" ทำเสียงที่เอ่ยนั้นเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ก็แค่เสนอทางที่น่าจะตัดสินผลได้เร็วกว่านั่งดื่มเหล้าดีกรีต่ำพวกนี้ก็เท่านั้น"
มัน เป็นวิธีการที่เสี่ยง... เขารู้... แต่เขารู้ว่าคนตรงหน้าชอบที่จะเสี่ยงมากกว่าจะเล่นแบบเซฟเพลย์นี่ล่ะ ที่ทำให้เขาเลือกทำแบบนี้...
และถ้าเขาคาดการณ์ไม่ผิด คำตอบของเธอจะต้องเป็น...
"ตกลง ฉันรับข้อเสนอของคุณ"
