Part 3 : Only for you... 1

"ขอดูบัตรเชิญด้วยครับ" เอ่ยอย่างนอบน้อม ก่อนจะยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นเล็กๆที่อีกฝ่ายส่งมาให้ตามคำขอ

"ขอ อภัยด้วยที่ทำให้ต้องเสียเวลา... เชิญด้านในครับ" เด็กหนุ่มส่งบัตรเชิญคืมให้กับเจ้าของมือหนาที่ยื่นออกมารอรับ ผายมือเข้าด้านในเป็นการให้เกียรติอีกฝ่าย พร้อมกับก้มศีรษะลงน้อยๆ ก่อนจะชำเลืองมองแขกทั้งสอง...ตัวแทนจากแก็งค์มาเฟียอันยิ่งใหญ่...สไปรัล

ชาย หนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท ดวงตาสีแดงสงบนิ่ง ทว่าทำให้ผู้สบสายตากับดวงตาคู่นั้นถึงกัยสั่นวะท้าน รู้สึกได้ถึงประกายอำนาจที่แผ่ออกมาอย่างไม่อาจปกปิด หากแต่ใบหน้าคมคายที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มน้อยๆตลอดเวลา ก็ช่วยลดความหวาดหวั่นให้กัยผู้พบเห็นได้อย่างดี

ทางด้านหลัง ในชุดสูทสีเดียวกันต่าวกันเพียงแค่ท่าทางการแสดงออกที่ดูจะนอบน้อมกับคนที่ มาด้วยอยู่ไม่น้อย ดวงตาสีทองเรียบเฉยกับใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพัยงความจริงจังเท่านั้นที่ปรากฎอยู่บนใบหน้า

ร่างของคนทั้งสองเดินหายลับไปในประตูบานใหญ่เบื้องหลัง โดยมีสายตาของเด็กรับใช้ทั้งสองมองตามไปอย่างลืมตัว

"ทรงอำนาจสมกับเป็นตัวแทนแก็วค์มาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเลย ว่ามั้ย"

"...นั่นสินะ..."

"พี่ เร้ด..." เอ่ยขึ้นเบาๆกับคนที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า เรียกให้เจ้าของชื่อหันกลีบมามอง ประกายของความสงสัยในดวงตาสีแดงที่จ้องกลับมา ทำให้คนเรียกต้องนีบพูดสิ่งที่ต้องการโดยเร็ว เพื่อไม่ให้เสียมารยาทที่ทำให้อีกฝ่าย...ที่มีฐานะสูงกว่าต้องคอย

เขา รู้...ว่าคนตรงหน้าไม่เคยถือสาเรื่องแค่นี้...กับเขา หากแต่เพราะฐานะที่เหนือกว่าของอีกฝ่ายและประกายอำนาจที่แผ่ออกมาโดยไม่ได้ ตั้งใจนั่น ก็ทำให้เขาแสดงความเคารพนอบน้อมออกมาโดยอัตโนมัติ สมกับที่บุรุษเบื้องหน้าเป็นทายาท และผู้สืบทอดตำแหน่งเพียงหนึ่งเดียวของแก็งค์มาเฟียอันยิ่งใหญ่อย่าง สไปรัล

"ทำไม...ถึงเลือกผมมากับพี่ล่ะ"

คน ถูกถามหัวเราะเบาๆ รู้สีกขันไม่น้อยกับคำถามที่ดูเหมือนจะ...ไร้สาระในความคิดของตนเอง เสียงทุ่มนุ่มเอ่ยตอบคนเป็นรุ่ยย้องทางฐานะ และเป็นเพียวรุ่นน้องที่เขาเอ็นดูในความคิด

"ก็เพราะที่นี่มัน เครียด...เลยพานายมาด้วยฉันจะได้ไม่ต้องเครียดมากนักไง" คำตอบที่คนฟังต้องมุ่นหัวคิ้วลง ไม่เข้าใจความหมายของคำตอบนั่น

ท่า ทางที่ทำให้เสียงหัวเราะดังกังวานขึ้นอีกเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าคมคายอย่างทุกคราว มือหนาเอื้อมามาขยี้หัวคนอายุอ่อนกว่าเพียงไม่กี่ปีด้วยความเอ็นดู

"ตอน ที่การประมูลเริ่มต้นขึ้น ฉ้นต้องไปฉะกับพวกตัวแทน...ไม่สิถ้าจากข้อมูลที่กรีนให้มา...ก็คงเป็นบรรดา หัวหน้าแก็งค์อื่นๆ ในฐานะตัวแทนของคุณอา เอ๊ย! ตัวแทนของบอส" ดวงตาสีแดงเหลือบมองคนตรงหน้าเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตามคำพูดของตนเองทัน เสียงทุ้มจึงดังขึ้นอีกครั้ง "ถึงตอนนั้นฉันคงเครียดน่าดู เลยพานายมาด้วยไง"

ก่อนคนพูดจะหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นดวงตาสีทองของคนฟังเบิกกว้างอย่าวตกตะลึงกับเหตุผล

"ฮะๆ...โกลด์ ฉันล้อเล่น ที่ฉันพานายมาก็เพราะนายเป็นคนเดียวที่ฉันไม่ต้องวางตัวหรือห่างเรื่องจะ เสียภาพพจน์ด้วย ถ้าเกิดฉันพลาดท่าเสียทีตาแก่พวกนั้น ฉันจะได้ไม่ต้องกังวลมากว่าเรื่องจะหลุดไปถึงหูคุณอา"

โกลด์ถอนหายใจ ออกมาน้อยๆ คนตรงหน้าทำให้เขาตกใจได้ทุกครั้ง ไม่เคย...เขาไม่เคยเห็นคนตรงหน้าพลาดม่าเสียทีให้กับใคร... ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตัวจงใจให้เป็นแบบนั้น... และคงเพราะเหตุนี้เอง ทีทำให้เจ้าตัวเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดกัยหน้าที่ตัวแทนของแก็งค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่ต้องมาปะทะกับบรรดาพญาพยัคฆ์ พญาอินทรีเช่นนี้...

"พี่ระ...หัวหน้า ใกล้จะได้เวลาแล้วครับ" เปลี่ยนคำเรียกอีกฝ่ายทันที เมื่อสังเกตุเห็นบรรดาแขกคนอื่นๆทยอยเข้ามาภายใน รวมไปถึงร่างของคนจากแก็งค์มาฟียแก็งค์อื่นทางหางตา การแปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้มำให้คนถูกเรียกประหลาดใจแต่อย่างใด ร่างสูงเพียงพยักหน้าน้อยๆรับคำเท่านั้น

หากแต่ก่อนที่คนทั้งสองจะได้ขยับไปยังที่นั่งที่จัดไว้ให้ เสียงแแหลมเล็กก็ดังขึ้นขัดมาซะก่อน

"โอ้...ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้มีโอกาศพบกับว่าที่หัวหน้าแก็งค์คนต่อไปของสไปรัลอันยิ่งใหญ่ในที่แห่งนี้"

เจ้า ของเสียงของชายวัยกลางคน เจ้าของดวงตาเรียงเล็กเจ้าเลห์ กับท่าทางที่บ่งบอกถึงความฉลาด...แกมโกง ร่างผอมสูงที่ไม่ว่ามองยังไงก็หาประกายอำนาจของคนที่เป็นเจ้าคนนายคนไม่พบ บุคคลที่ถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าเป็นถึงหนึ่งในสี่หัวหน้าแก็งค์มาเฟียทรง อำนาจทั้งสี่ทิศ

รอยยิ้มบางๆอย่างเคย ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้ถูกทักอีกครั้ง หากแต่สำหรับคนที่รู้จัดชายหนุ่มเป็นอย่างดีนั้นรู้...ว่ารอยยิ้มนี้ต่างออก ไป รอยยิ้ที่จะปรากฎขึ้นเฉพาะเวลาเผชิญหน้า...ศัตรู...

"พูดเกินไป แล้วครับคุณเคียว... ต้องบอกว่าเป็นเกีรติของผมที่ได้มีโอกาศสนทนากับหัวหน้าแก็ค์ไวเปอร์อันทรง อิทธิพลทางเหนืออย่างคุณเคียวมากกว่า..."

ดวงตาของคนทั้งสองสบประสาน กัน ฝ่านหนึ่งด้วยแววคาที่แฝงความไม่พอใจและริษยาเอาไว้ลึกๆ ส่วนอีกฝ่ายมีเพียงสามตาเรีบยเฉยที่แฝงแววรู้ทันเท่านั้น

บรรรยากา ศที่ทำให้ชายหนุ่มผู้ถูกลืมถึงกับต้องกลั้นลมหายใจอย่างลืมตัว ไม่ใช่เพราะการปะทะกันทางวาจาของคนทั้งสองหรอกที่ทำให้เขาลืมหายใจ... แต่เป็นเพราะกระแสอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวของคนเป็นรุ่นพี่เขาต่างหาก...

โกลด์ เม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปขัดคนทั้งคู่ก่อนที่จะเกิดการปะทะกันที่รุนแรงกว่า เดิม การปะทะที่อาจทำให้เกิดความบาดหมางระหว่างเก็ค์ สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงมากที่สุด

"...หัวหน้า..." เร้ดหันไปพยักหน้าน้อยๆ รู้ถึงสัญญาณที่อีกฝ่านส่งมาให้ ก่อนชายหนุ่มจะหันกลับไปส่งยิ้มให้กับคู่สนทนา

"ผมขอตัวก่อนก็แล้วกันนะครับ ขอให้คุณโชคดีในการประมูล" เอ่ยจบก็เดินไปพร้อมกับคนเป็นรุ่นน้อง

ดวงตาสีทองเหลือบมองคนเบื้องหน้าตนเองเล็กน้อย ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ...โล่งใจที่ทุกอย่างผ่านผ้นไปได้ด้วยดี

แต่ดูทว่าเบาของเขาจะไม่เบาพอสำหรับคนเป็นรุ่นพี่ เพราะอีกฝ่ายกลีบมาว่งยิ้มน้อยๆให้ พร้อมกัยคำพูดกระเซ้ากลั้วเสียงหัวเราะ

"ฮะๆ โล่งอกขนาดนั้นเลยเหรอโกลด์ นายใหญ่แก็งค์ไวเปอร์น่ากลัวขนาดนั้นเชียว"

ดวงตาสีทองตวัดไปมองคนพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนเจ้าของดวงตาจะสบดออกมาพรืดใหญ่แล้วส่ายหัวไปมาอย่างยอมแพ้ เมื่อได้ยินคำพูดถัดมา

"หือ...ไปหัดทำสายตาแบบนั้นมาจากคุณหนูคริสตัลหรือไงกัน เหมือนนายกำลังค้อนฉันไม่มีผิดเลยโกลด์"

"พี่ เร้ด!!!" คำสรรพมานที่กลัยมาเป็นปกติ เรียกรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าของคนอายุมากกว่า ก่อนร่าวสูงจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนานุ่มที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ

โกลด็มองท่าทางของคนตรงหน้าแล้วถอรหายใจออกมาอีกครั้ง คราวนี้เบาพอที่คนข้างตัวจะไม่ได้ยิน

เคีนว...หัวหน้าใหญ่ของแก็งค์ไวเปอร์... อสรพิษร้ายที่คุมอำนาจในหัวเมืองทางเหนือ

งูร้ายทางเหนือ วิหคมายาทางใต้ พยัคฆ์สายฟ้าครองตะวันตก ตะวันออกเป็นมังกรทมิฬ

สี่ แก็งค์มาเฟียทรงอิทธิพลทั้งสี่ทิศ และแก็งค์ที่ยิ่งใหญ่พอที่จะคุมไม่ให้แก็งค์ทั้งสี่อาละวาดทับเขตของกันและ กัน อำนาจที่มีศูนย์กลางอยู่ ณ ใจกลาง...สไปรัล...

แสงไฟที่ดับลง อย่างกระทันหันดึงความสนใจของชายหนุ่มทั้งสองไปยังเวทีที่อยู่กลางห้อง สถานที่เดียวที่ดวลไฟยังคงส่องสว่าง ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อยประกายของความจริงจังปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมคาย ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มน้อยๆ

"ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกีรยติทุกท่านเข้าสู่การประมูลตลาดมืดครั้งที่ xxx !!!"

เสียง ปรมมือดังสนั่นไปทั่วห้อง ความตื่นเต้นยินดีที่ปิดไว้ไม่มิด ตลาดมืด...แหล่งประมูลของผิดกฎหมายทุกประเภท...อัญมณี...อาวุธ...รูปภาพราคา แพง...อวัยวะ...หรือแม้แต่...มนุษย์...

"เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา อันมีค่าของท่านผุ้มีเกียรติ กระผมในฐานะผู้ดำเนินรายการของการประมูลครั้งนี้ ขอเรื่มต้นการประมูลด้วยของชิ้นแรก..."

"...การแสดงหลอกเด็ก..." พึมพำเบาๆให้ตัวเองและคนข้างตัวได้ยีน โกลด็หันไปมองคนพูดก่อนจะพยักหน้าน้อยๆเชิงเห็นด้วย แล้วแสดงความคิดเห็นของตน

"หลอกสายตาของพวกตำรวจที่ลักลอบเข้าาในการประมูลครั้งนี้ ของที่นำมาออกประมูลเลยเป็นแค่ของเล็กๆน้อยๆที่พวกเศรษฐีขอบซื้อกันสินะตรับ"

เร้ด พยักหน้าแทนคำตอบ ร่างสูงเอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงช้าๆ เอ่ยขึ้นเบาๆ "ปาหี่พวกนี้จบเมื่อไหร่ ก็ปลุกฉันดัวยแล้วกันนะโกลด์..."

ไร้ คำตอบใดๆ ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีทองเพียงแค่เบนสายตาไปมองคนสั่งเพียงแว๊บเดียว แล้วหันกลับไปสำรวจแขกที่อยู่ในที่แห่งนี้อีกครั้ง แต่เพียงแว๊บเดียวนั่นก็เพียงพอ สำหรับเจ้าของคำพูดแล้ว

มองเผินๆภาย นอก ชายหนุ่มคงเหมือนเศรษฐีหนุ่มขี้เบื่อ มากกว่าจะเป็นทายาทของแก็งค์มาเฟียทรงอำนาจ...ในเวลาที่นั่งหลับตาเงียบๆแบบ นี้...หากแต่ใครจะรู้เล่าว่า ภายใต้ท่าทางไร้ความระมัดระวังราวกับหลับอยู่จริงๆนั้น ซ่อนคมเขี้ยวที่แสนอันตรายเอาไว้...

ความคิดของชายหนุ่มค่อยๆแล่นช้าๆ ทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับข้อมูลของการประมูลครั้งนี้

'มุุก มรกต... คำทำนายแห่งอนาคต... พฤกษานิรันดร์... น้ำตาดวงดาว แล้วก็... ศิลาใต้พิภพ...' คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันหลังจากเอ่ยทวยรายการสินค้าที่เป็นที่ต้องการของบุ รุุษเบื้องหน้า

'รายการนี่มันอะไรกันน่ะคุณอา...ไอ้คำทำนายแห่งอนาคตน่ะพอจะเข้าใจอยู่หรอก แต่ของที่เหลือ...'

ดวง ตาสีเทาควันของคนถูกถามตวัดมองคนเป็นหลานชาย ก่อเอ่ยตอบด้วยคำพูดที่ไม่ว่าฟังยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคำถามซักนิด 'บอกกี่ครั้วกี่หนแล้วเร้ด! เรียกฉันว่า บอส! ไม่ใช่คุณอา!'

ดวงตาสี แดงกรอกไปมาอย่างเบื่อหน่าย ถึงแม้ว่าเขาจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแก็งค์ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็ เถอะ... แต่เขาก็เรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อฐานะที่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดมาตั้งแต่ เด็กๆจนกลายเป็นความเคยชิน จะให้เปลี่ยนไปใช้ชื่อทางฐานะโดยไร้ความผิดพลาดน่ะ... เป็นไปไม่ได้... แต่เรื่องจะเสียเวลาไปเถียงอีกฝ่ายด้วยเรื่องแค่นี้... ไม่คุ้มเลยซักนิด... เรื่องที่ทำแล้วได้ไม่คุ้มเสียน่ะ อย่าพูดเลยดีกว่า

เร้ดถอนหายใจเบาๆ เอ่ยถามอีกครั้ง 'เข้าใจแล้วครับ บอส... ทีนี้จะบอกได้รึยังว่า บอสต้องการของพวกนั้นไปทำไม'

ชาย วัยกลางคนที่ดูจะอารมณ์ดีขึ้มาอย่างกระทันหัน หลังจากได้ยินคำพูดของหลานชาย...มือขวาของแก็งค์ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความยินดี

'พฤกษานิรันดร์...สัญลักษณ์แห่งมิตรภาพระหว่าผู้กุมอำนาจของเงินตราทั่วโลก ถ้ามีสิ่งนี้มหาเศรษฐีทั่วโลกจะเป็นมิตรกับเรา'

'น้ำตาดวงดาว...สัญลักษณ์ของวิทยาศาสตร์และวิทยาการ ผู้ถือครองมันจะถือว่ามีกับการทดลองและโครงการทุกอย่างทั้งนอก และอยู่ในสายตารัฐ'

'ศิลาใต้พิภพ...ตราลักษณ์แห่งอำนาจที่สั่งการได้แม้แต่ทหาร หรือตำรวจสากล...ตำสั่งที่ห้ามขัดขีน'

'สุดท้าย...มุกมรกต...' ชายวัยกลางคนหยุดวรรคเล็กน้อย ก่อนจะยักไหล่เบาๆ 'ก็แค่ฉันอยากได้...'

คำ ตอบที่ทำให้ดวงตาสีแดงของคนฟังเบิกกว้าง ก่อนจะสบถออกมาพรืดใหญ่ เหตุผลของสิ่งของสามชิ้นแรกมันก็เข้าทีดีอยู่หรอก แต่ชิ้นสุดท้ายนี่มันน่า... เหนื่อยใจกัยอาการขี้เล่นไม่รู้จัเวลาของคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายของพ่อ...

'สรุป ว่า ผมต้องไปปรพมูลของพวกนั้นให้คุณอะ...บอสใช่มั้ย' รอยยิ้มบางๆที่ได้รับเป็นคำตอบที่ดีที่สุด ชายหนุ่มหลับตาลงครุ่นคิดอะไรบางอย่างในใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องช้าๆ ทิ้งคำถามที่ไม่ต้องการแม้แต่คำตอบ

'คุณอา...บอสคงไม่คิดจะ...เปิดศึกกับพวกมาเฟียจตุรทิศหรอกนะครับ...'

รอย ยิ้มของคนถูกถามกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กับดวงตาสีควันที่ทอประกายระยับ ภาพที่ถ้าชายหนุ่มคนถามได้เห็นเข้าคงต้องหน้าซีดอย่างไม่ต้องสงสัย

'สมเป็นหลานชายคนเดียวของฉันจริงๆ...เร้ด...'

"พี่เร้ด... พี่เร้ด..." เสียงเบาๆของรุ่นน้องเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้ง "การประมูล 'ของจจริง' จะเริ่มแล้ว"

เร้ดพยักหน้าน้อยๆ มือหนาส่งรายการสินค้าที่พวกเขาต้องให้อีกฝ่าย

"ชิ้น แรกคือมุกมรกตสินะ..." ดวงตาสีแดงจับจ้องไปยังของที่ตั้งโชว์อยู่ ณ ใจกลางเวที ไข่มุกขนาดเท่าลูกแก้วสีเขียวใส เปล่งประกายแสงสว่างออกมาเล็กน้อย หากแต้ก็มากพอที่จะจับความสนใจของบรรดาเหล่าแขกที่ยังหลงเหลืออยู่ได้เป็น อย่างดี

"สินค้าชิ้นต่อไปคือ มุกมรกต อันเลื่องชื่อ ราคาเริ่มต้นที่สองล้าน..." ชายหนุ่มผู้ดำเนินรายการประกาศออกไมค์ด้วยน้ำเสียงรื่นเริง

"สองล้านสอง!!!"

"สองล้านห้า!!!"

"ไม่ๆ สามล้าน!!!"

น่าแปลกที่ชายหนุ่มเจ้าของรายการสินค้ากลับไม่ได้ตะโกนร่วมวงประมูลแต่อย่างใด ปฎิกิริยาที่ทำให้คนเป็นรุ่นน้องขมวดคิ้วน้อยๆ

"พี่เร้ด...บอสต้องการมุกมรกตไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ไม่ตะโกนบอกราคาสินค้าล่ะ" โกลด์เอ่ยบอกถามเบาๆ

"ไม่ ใช่ไม่ประมูล...แค่รอเวลาเท่านั้น..." คำตอบที่ไม่ได้ทำให้คนถามเข้าเข้าใจมากขึ้น หากแต่ด้วยประสบการณ์ที่อยู่กับอีกฝ่ายมานาน ก็ทำให้โกลด์เลือกที่จะนั่งดูเงียบๆ

"ห้าล้านสามครั้งที่หนึ่ง..."

"ห้าล้านสามครั้งที่สอง..."

พิธีกรเริ่มต้นขานราคาสูงสุดเป็นครั้งแรกหลังจากที่ปล่อยให้แขกผลัดกันดันราคาอย่างดุเดือด

"ห้าล้านสามครั้งที่สะ..."

"หกล้าน!!!"

ดวง ตาสีทองเบิกกว้าง...ไม่ใช่เพราะราคาของไข่มุกลูกเล็กๆนั่น แต่เป็นเพราะอาการนิ่งเฉยของคนตรงหน้าเขาต่างหาก! ใช่แล้ว...เสียงตะโกนที่ดังขึ้นมานั่นไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสี แดงแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงของแขกรายอื่น

"พี่เร้ด...ทำไม..."

"บอก แล้วไงโกลด์ แค่รอเวลาเท่านั้น..." เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้นเบาๆ หากคราวนี้ยอมเอ่ยปากอธิบายรายละเอียดของคำตอบให้คนถามได้เข้าใจมากขึ้น "ถ้าฉันเข้าไปร่วมวงประมูลตั้งแต่ต้น ราคาของไข่มุกนั่นคงสูงขึ้นเป็นเท่าตัว... ด้วยความที่ฉันเป็นถึงตัวแทนของแก็งค์สไปรัล แขกคนอื่นๆก็คงจะดันราคาให้สูงเข้าไว้...ตัดคู่แข่งตอนของชิ้นอื่นๆออกมา ไง..."

โกลด์พยักหน้าน้อยๆกับเหตุผลของอีกฝ่าย ก่อนจะถามขึ้นมาอีกครั้ง "แล้วทำไมทั้งๆที่พิธีกรเริ่มนับ พี่ถึงยังไม่เข้าประมูลอีกล่ะ"

เร้ด หัวเราะออกมาน้อยๆ กวาดสายตาไปรอบๆห้องแล้วยิ้มออกบางๆ "ลืมไปแล้วเหรอว่า แขกคนอื่นๆก็เป็นมาเฟียเหมือนกัน...ลูกไม้ตื้นๆแค่นี้มันก็ต้องมีพวกที่ไม่ หลงกลอยู่ด้วย ตัวอย่างเช่น...ตัวแทนจากมาเฟียจัตตุทิศ"

ดวงตาสีทอง เบิกกว้างอีกครั้งกับคำพูดที่ไดยิน ชายหนุ่มหันไปมองรอบๆห้อง สำรวจแขกต่างๆอย่าละเอียดละออ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆอย่างตกตะลึง "ไม่จริง...นอกจากหัวหน้าแก็งค์ไวเปอร์แล้ว ตัวแทนจากมาเฟียจัตตุทิศคนอื่นๆ ก็เป็นหัวหน้าแก็งค์เกือบหมดเลยงั้นเหรอ!!!"

แมนทิศ...หัวหน้าแก็งค์มาเฟียตะวันตก ...ไรจิน...พยัคฆ์สายฟ้า

สตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ได้เป็นถึงหัวหน้าแก็งค์มาเฟียอันยิ่งใหญ่ วิหคมายา มิราจ...นัทสึเมะ...

สุด ท้าย... ตัวแทนเพียงคนเดียวจากแก็งค์มาเฟียจัตตุทิศที่ไม่ใช่หัวหน้าแก็งค์มังกร ทมิฬ... คนที่ถูกส่งมาแทนคาซากิ...ผู้ย้อมทิศตะวันตกให้อยู่ในความมืด

เสียง หัวเราะบางๆจาคนข้างตัวทำให้โกลด์ตวัดสายตากลับไปมองคนเป็นรุ่นพี่ด้วยแววตา ไม่เข้าใจ ...เขาไม่เข้าใจเลยว่าทั้งๆที่ถูกรายล้อมไปด้วยบุคคลเหล้านี้ ทำไมคนตรงหน้าเขาถึงยังมีท่าทีที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอยู่อีก...

"อืม...ดูเหมือนว่า 'ผู้อาวุโส' จะไม่สนใจไข่มุกนี่แฮะ..." เร้ดพึมพำเบาๆ "เอาเถอะ...ก็เพราะไข่มุกนี่ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมายนี่นะ"

"เจ็ดล้านแปดครั้งที่หนึ่ง... เจ็ดล้านแปดครั้งที่สอง..." เสียงของพิธีกรผู้ดำเนินรายการการประมูลดังขึ้นอีกครั้ง

"แปดล้าน..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยราคาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆชายนุ่มที่เรียกเสียงฮือฮาจากแขกคนอื่นๆได้เป็นอย่างดี

"ตัว แทนจากแก็งค์สไปรัลให้ราคาที่แปดล้านสำหรับมุกมรกต แปดล้านครั้งที่หนึ่ง! แปดล้าครั้งทีสอง! มีใครให้ราคาสูงกว่านี้มั้ยครับ แปดล้านครั้งที่สะ..."

"สิบล้าน!!!"

เสียงตะโกนดังขึ้นจากหนึ่งในสามของหัวหน้าแก็งค์มาเฟียจัตตุทิศ เสียงที่ทำให้รอยยิ้มของชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีแดงกว้างขึ้น

...การประมูลของจริงเริ่มขึ้นแล้ว...