Part 3 : Only for you... 2

"สิบห้าล้านหกแสนสำหรับมุกมรกต หกพันแปดร้อยล้านสำหรับคำทำนายแห่งอนาคต น้ำตาดวงดาวประมูลมาด้วยราคาเก้าพันห้าร้อยสี่สิบสามล้าน สุดท้ายก็พฤกษานิรันดร์ราคาสองหมื่นหกร้อยสิบสองล้าน" โกลด์พึมพำจำนวนเงินที่เสียไปแลกกับสินค้าล้ำค่าที่ตอนนี้วางอยู่ข้างกายเขา เบาๆ ดวงตาสีทองเหลือบมองปึกกระดาษในมือเล็กน้อย เอกสารที่บรรจุ 'รายละเอียด' ทุกอย่างของการประมูลครั้งนี้

สี่หมื่นสามพันล้าน สำหรับของล้ำค่าทั้งสี่ชิ้น... ราคาที่เรียกได้ว่าเล็กน้อย หากเปรียบเทียบกับ 'มูลค่า' ที่แท้จริง และคนที่ทำให้มันเกิดขึ้นไม่ใช่ใคร นอกจากบุรุษเจ้าของนัยน์ตาสีแดงข้างตัว

ให้ตายสิ... เขาไม่เคยนึกเลยว่าการประมูลใต้ดินนี่จะเต็มไปด้วยสงครามปรสาทแบบนี้ ลูกล่อลูกชน... ทำทุกอย่างเพื่อให้ไดสิ่งที่ต้องการ... ดันราคาสินค้าที่อีกฝ่ายต้องการให้สูงเข้าไว้ ตัดกำลังทรัพย์ของอีกฝ่ายก่อนที่สินค้าที่ต้องการจะออกมา เขาไม่รู้หรอกว่ารุ่นพี่ข้างตัวได้วางแผนทุกอย่างตั้งแต่ได้ข้อมูลมา จากราชินีข่าวสาร หรือเพึ่งจะเริ่มต้นทุกอย่างตอนที่ก้าวเข้ามาที่แห่งนี้

"สาม หมื่นแปดพันล้านครั้งที่สาม !!! ศิลาใต้พิภพขายให้กับตัวแทนจากแก๊งค์สไปรัล !!!" เสียงประกาศแสดงการสิ้นสุดการประมูลสินค้าจาพิธีกรบนเวทีเรียกสติของโกลด์ ให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ดวงตาสีทองเหลือบมองผู้เป็นรุ่นพี่ที่ตอนนี้แสดงท่าทางผ่อนคลายออกมาอย่าง เห็นได้ชัด

"ภารกิจเสร็จสิ้น... " เร้ดพึมพัมเบาๆ กับตัวเองก่อนจะยันตัวขึ้นจากที่นั่งช้าๆเช่นเดียวกับรุ่นน้องข้างตัว "กลัยกันเถอะโกลด์ อยู่ที่นี่นานๆแล้วปวกหัว" คำพูดที่เรียดรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าของเจ้าของดวงตาสีทอง ดูท่าว่ารุ่นพี่ที่เขารู้จักเป็นอย่างดีจะกลับเข้าสู่โหมดยิ้มให้กับสายลม แสงแดดอย่างเคยๆเป็นที่เรียบร้อย

หากทว่าก่อนที่ร่างของคนทั้งสองจะ ได้ก้าวพ้นประตูบานหนา เสียงหวานแผ่วเบาราวกับลอยมาตามสายลม ก็ทำให้ร่างสูงของเร็ดหยุดชะงักอยู่กับที่ ดวงตาสีแดงเบิกกว้างกว่าปกติเล็กน้อย อาการหยุดอย่างกระทันหันที่ทำให้โกลด์หันไปมองคนเป็นรุ่นพี่อย่างงุนงง

"พี่เร้ด...?"

"เอา ล่ะครับ มาถึงสินค้าที่เป็นรายการเด่นของค่ำคืนนี้กันแล้วนะครับ... เสียงที่ทุกท่านได้ยินเมื่อครู่คือเสียงจาก 'สินค้า' ชิ้นนี้..." เสียงเฮ จากแขกในที่ประชุมเรียกรอยยิ้มเย็นจากพิธีกรบนเวที

'ถ้าแค่เสียง... คนพวกนี้ยังแสดงออกถึงขนาดนี้ ตอนที่ม่านเปิด 'สินค้า' ชิ้นนี้ต้องเรียกเงินได้อย่างมหาศาลอย่างแน่นอน!'

"ใจเย็นครับ ใจเย็น... เรารูว่าทุกท่านอยากชนสินค้าชิ้นนี้จนทนไม่ไหว เพราะฉะนั้น... เราขอเสนอ... 'ธิดาแห่งเสียงเพลง' "

ม่านหนาเปิดออกอย่างช้าๆ ณ ใจกลางคือกรงนกขนาดยักษ์หากแต่ภายในหาใช่วิหคใดๆ...

ร่างโปร่งบางของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองนวลยาวสยายถึงกลางหลัง ภาพที่จับลมหายใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น

เสียง เพลงแว่วหวานดังออกมาจากริมฝีปากอิ่ม ใบหน้าหวานละมุนของหญิงสาวผู้ขับขานบทเพลงทำให้ผู้คนที่หมดทั้งหมดในที่นั้น เคลิ้มตามอย่างง่ายดาย ความอ่อนเพลีย อ่อนล้าจากวันอันยาวนานค่อยๆจางหายไปอย่างช้าๆ ราวร่างกายและวิญญานได้รับการชำระล้างด้วยบทเพลงจากสรวงสวรรค์

จะมี ก็เพียงชายหนุ่มทายาทแห่งแก๊งค์สไปรัลเท่านั้นที่ดูจะไม่ได้รับอิทธิพลใดๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆ ดวงตาสีแดงยังตงจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้อยู่กลางเวที... บางอย่างที่ขัดกันอย่างแปลกประหลาด... เสียงใสราวระฆังแก้วแว่วกังวาลกลับแฝงไว้ด้วย... ความเศร้าสร้อย ? ... ไม่สิ ความเงียบเหงาอันแสนเยียบเย็นต่างหาก ความคิดของชายหนุ่มแล่นในขณะที่สัมผัสกับบทเพลงของหญิงสาว... ก่อนที่ลมหายใขของชายหนุ่มจะหยุดลงโดยที่ไม่รู้ตัว เมื่อสบสายตากับอัญมณีสีอำพันที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาบาง

เวลา เพียงเสี้ยววินาที หากรู้สึกราวกับชั่วนิรันดร์ หญิงสาวปิดตาลงอีกครั้ง ขับขานบทเพลงต่อราวกับไม่ได้พบสิ่งใด แต่สำหรับชายหนุ่ม เวลาเพียงชั่วพริบตาที่ดวงตาสบประสานกันนั้นก็เพียงพอแล้ว

'...ได้โปรด...'

คำขอร้องที่ไม่มีผู้ใดได้ยิน... ความเงียบเหงาที่แฝงมากับบทเพลง...

เร้ด หลับตาลงช้าๆ... และเมื่อชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฉายชัดขึ้นมาแทนที่... แววตาที่ทำให้โกลด์ถึงกับขนลุก

...ใครไปปลุกเอามังกรในตัวของรุ่นพี่เขาขึ้นมากันล่ะเนี่ย...

"ธิดาแห่งเสียงเพลงราคาเริ่มต้นที่ สองพันห้าร้อยล้าน"

"สามพัน !"

"สามพันห้า !"

"ห้าพัน !"

ราคา ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเรียกรอยยิ้มกว้างจากผู้จัดการประมูล และเสียงหวานที่ฟังร้าวรานขึ้นจาก 'สินค้า' บนเวที มือหนาของเร้ดบียเข้าหากันแน่น ความจริงจังปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เสียงทุ้มดังกังวาลขึ้นทั่วที่ประชุม

"สองหมื่น !"

โกลด์หันกลับไปมองคนพูดด้วยสายตาตกตะลึง... เช่นเดียวกับแขกคนอื่นๆ .พี่เร้ด..."

ดวงตาสีแดงตวัดตวัดมองรุ่นน้องข้างตัวเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปใส่ใจกับหญิงสาวบนเวทีอีกครั้ง

"สามหมื่น !!!" เสียงบอกราคาดังออกมาจากหนึ่งในตัวแทนของมาเฟียจตุรทิศ หากแต่ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่ เร้ดเอ่ยเพิ่มมูลค่าอย่างสงบนิ่ง

"สี่หมื่น"

"หนึ่ง แสน !!!" นัทสึเมะ... หญิงสาวเพียงคนเดียวในบรรดาหัวหน้าของมาเฟียจตุรทิศตะโกนก้อง ดวงตาสีเข้มมองตรงไปยังชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตัวเองเกือบรอบอย่างท้าทาย และหญิงสาวก็หาได้ผิดหวัง เมื่อทายาทแห่งแก๊งค์สไปรัลเอ่ยรับคำท้า

"สองแสน"

โกลด์ เบิกตากว้างกับราคาที่ได้ยิน มูลค่าที่มากกว่าสินค้าที่ประมูลมาก่อนหน้านี้รวมกันเสียอีก เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นพี่ที่แสนใจเย็นเขากันแน่นะ

"สามแสน ! " ราคาใหม่ดังขึ้นจากชายร่างกำยำหัวหน้าแก๊งค์ไรจิน... แมนทิส

"สี่แสน" เร้ดเอ่ยเรียบๆ ไร้ซึ่งท่าทีตระหนกตกใจกับราคามหาศาลนั้นแม้แต่น้อย ราวกับว่าจำนวนเงินที่ว่าไร้ซึ่งความหมายใดๆ

คราวนี้เสียงดังออกมาจากเคียวหัวหน้าแก๊งค์ไวเปอร์

"สี่แสนห้า"

"ห้าแสน"

โกลด์ลอบกลืนน้ำลายเบาๆ นึกกังวลแทนคนเป็นรุ่นพี่ที่ตอนนี้ตกอยู่ในศึกอย่างไม่เป็นทางการกับมาเฟีบจตุนทิศผ่านการประมูลครั้งนี้

"ห้าแสนห้า ! "

"หก แสน" รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่ม ดวงตาสีแดงละสายตาจากหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีนวลบนเวทีไปทางจาก "ผู้อาวโส" ทั้งสาม ประกายตาเย็นชาฉายชัดบนใบหย้าคมคาย รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มอายุคราวลูกทำให้หัวหน้าแก๊งค์ทั้งสามเก ร๊งตัวขึ้นอย่างกระทันหัน ทั้งๆที่อยู่ห่างกันเกือบสิบเมตร...

"หะ หกแสนล้านครั้งที่หนึ่ง... หกแสนล้านครั้งที่สอง... " หลังจากหายตกใจกับราคาสูงลิบ พิธีกรบนเวทีก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง แอบหวังลึกๆให้มีคนขานราคาที่สูงขึ้นตามประสาคนโลภ... หากแต่ต้องผิดหวังเมื่อไร้เสียงค้านใดๆ... ดูท่าว่านอกจากหัวหน้าแก๊งค์ทั้งสามแล้ว แขกคนอื่นๆก็ตกอยู่ในความรู้สึกกดดันที่เกิดขึ้นจากทายาทแห่งแก๊งค์สไปรัล ผูันี้เช่นกัน

"หกแสนล้านครั้งที่สาม ! ธิดาแห่งเสียงเพลงเป็นของตัวแทนจากแก๊งค์สไปรัล !!! "

สิ้น เสียงประกาศร่างสูงก็เดินตรงไปยังเวทีที่ตั้งอยู่ใจกลางของห้องทันที เป็นเหตุให้รุ่นน้องคนสนิทอย่างโกลด์ต้องรีบวิ่งตามหลังไปอย่างรู้หน้าที่

"หก แสนแปดหมื่นหนึ่งพันล้าน... โกลด์..." ชายหนุ่มเจ้าของชื่อก้มศีรษะน้อยๆ ก่อนจะยื่นกระเป๋าเอกสารใบใหญ่สองใบให้กับเจ้าหน้าที่ร่างยักษ์ที่รับกระ เป๋าไาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

โกลด์ถอนหายใจออกมาแรงๆอย่างไม่ปิดบัง... ให้ตายสิ! รุ่นพี่ข้างตัวเขาเล่นถลุงเงินที่เตรียมมาซะเกือบหมด แถมยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก จริงอยู่ว่าตอนนี้แก๊งค์เราได้บริษัทอย่างมิสทริกเป็นแบ็คอัพ แต่คืนเดียวล่อซะเกือบเจ็ดแสนล้าน... ถ้าคุณหนูนั่นรู้เข้ามีหวังเขาโดนบ่นหูชาในการประชุมครั้งข่อไปแหงๆ...

เร้ดเหลือบมองท่าทีหนักใจของโกลด์แล้วยิ้มออกมาบางๆ เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างต้องการจะปลอบรุ่นน้อง

"ไม่ต้องห่วงไปหรอกโกลด์... เงินหกแสนล้านที่ฉันใช้ไปเป็นของคุณอา... ไม่ใชส่วนที่ได้รับมาจากคุณหนูคริสตัลหรอก"

"อะไรนะพี่เร้ด !!! "

"คุณอาบอกว่าให้ฉันประมูลของที่ถูกใจได้หนึ่งชิ้น บอกว่าเป็นค่าแรงสำหรับคืนนี้น่ะ"

โกลด์หัวเราะแห้งๆ ในใจพลางคิดถึงตอนที่บอสได้รู้ถึงราคาของ 'ของ' ที่ถูกใจคนเป็นหลาน... งานนี้ไม่เกิดศึกกลางแก๊งค์ก็ให้มันรู้ไป

.
.
.
.

เปลือก ตาบางขยับเปิดเปิดออกช้าๆ อัญมณีสีอำพันทอประกายสะท้อนแสงแรกของวันใหม่ ทว่าใบหนน้าหวานกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ หญิงสาวดูราวกับตุ๊กตาแก้ว... งดงามหากเปราะบาง

ดวงตาสีเหลืองทองสำรวจรอบภาพรอบกายอย่างช้าๆ... ห้องสีขาวบริสุทธิ์... และที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง คือต้นไม้ขนาดยักษ์ ต้นไม้ต้นเดียวกันกับต้นที่เคยตั้งอยู่ใน 'กรง' ของเธอ

ร่างบอบบาง เดินตรงไปยังพฤกษาที่ใหญ่เกินธรรมชาติอย่างช้าๆ มือบางเอื้อมไปสัมผัสกับผิงอันขรุขระของเปลือกไม้อย่างแผ่วเบาดวงตาปิดลงอีก ครั้ง ก่อนเสียงเพลงหวานใสจะดังออกมาอย่างเบาๆ

เสียงที่ทำให้ร่างสูง ของผู้มาเยือนหยุดชะงัก ดวงตาสีแดงมองตรงไปยังหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองนวล รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย ...อย่างน้อยคราวนี้ก็ไม่มีแววเศร้าสร้อยในบทเพลงอย่างคืนก่อน... เสียงเพลงแผ่วเบาลงกลายเป็นความเงียบ แววอ่อนโยนปรากฏขึ้นในแววตา เสียงทุ้มเอ่ยทักเจ้าของห้อง... คนใหม่เบาๆ

"อรุณสวัสดิ์"

"..."

ไร้ซึ่งคำตอบโต้ใดๆ มีเพียงแต่ดวงตาสีเหลืองทองที่เบือนมาสบสายตาเท่านั้นแทนคำทักทาย สายตาที่หาได้แสดงอารมณ์ใดๆ

เร้ด ก้าวตรงไปหาหญิงสาวอย่างช้าๆ ไม่ต้องการสร้างความหวาดกลัวให้กับอีกฝ่าย ก่อนจะหยุดเดินเมื่อระยะห่างระหว่างเขาและเธอไม่มากหรือน้อยเกินไป

หญิง สาวมองตามร่างสูงทุกฝีก้าว... ชายหนุ่มคนเดียวกับคนที่ประมูลเธอออกมาจากที่แห่งนั้น... ดวงตาสีอำพันปิดลงช้าๆ ก่อนจะขับขานบทเพลงขึ้นมาอีกครั้ง

คิ้วหนา ขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ประหลาดใจกับบทเพลงที่ได้ยิน ความคิดแล่นในหัวประมวลผลจากการกระทำอันไม่คาดฝันของคนตรงหน้า แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อพบคำตอบ

"ถ้าเธอไม่ได้อยากร้องก็ไม่ ต้องร้องหรอก... ฉันไม่ได้ประมู...ไม่ได้ช่วยเธอออกมาจากที่นั่นเพราะต้องการจะครอบครองบท เพลงแห่งการเยียวยาซะหน่อย"

ความไม่เข้าใจฉายชัดบนใบหน้าหวาน เรียกรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าของคนมอง

เร้ดขยับเข้าใกล้หญิงสาววอีกเล็กน้อย "เธออยากออกมาจากที่นั่นไม่ใช่เหรอ เพลงเมื่อคืนถึงได้ฟังดู... เศร้าสร้อยแบบนั้น"

ริมฝีปากอิ่มขยับน้อยๆ หากแต่ไรซึ่งคำพูดใดๆ

"ฉันชื่อเร้ด ยินดีที่ได้รู้จัก" เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาอย่างกระทันหัน แต่อีกฝ่ายดูจะไม่่ได้ใส่ใจอะไร

"เธอ... ชื่ออะไรล่ะ? จะเรียกเธอๆไปตลอดก็ฟังดูไม่ดี แต่ไอ้ 'ธิดาแห่งเสีบงเพลง' นั่นก็ยาวจนน่ารำคาญซะด้วย"

หญิงสาวกระพริบตาน้อยๆกับคำถามของชายหนุ่มก่อนจะส่ายหัวไปมาเบาๆ

คิ้ว เข้มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ไม่แปลกใจอะไรที่คนตรงหน้าไม่ยอมเอ่ยปากพูด ...ถ้าเขาต้องตกเป็น 'สินค้า' ในตตลาดมืดแบบอีกฝ่าย ก็คงไม่เปิดปากเพราะไม่ไว้ใจใครไม่ใช่เรื่องแปลก... แต่ที่ทำให้เขาขมวดคิ้วน่ะเป็นเพราะไม่เข้าใจความหมายของการส่ายหน้านั่น ต่างหาก

"ไม่... บอก?"

หญิงสาวส่ายหน้าอีกครั้ง

"ไม่รู้ หรือว่า... ไม่มีชื่อ?"

หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ... เพราะถูกเรียกขานด้วยนามธิดาแห่งเสียงเพลงมาตลอดชีวิต เธอจึงไร้ซึ่งนามที่จะบ่งบอกถึงตัวตนของเธอเอง

ดวงตาสีแดงมองสำรวจร่างบาง ก่อนหลุบตาลงอย่างครุ่นคิด "ผมสีเหลืองนวล... ดวงตาสีอำพัน... " เสียงพึมพำดังลอดออกออกมาเบาๆ

"เย ลโล่ว์... " รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "เพราะว่าเธอมีเส้นผมกับดวงตาสีเดียวกับดอกทานตะวันที่เบ่งบาน... ดังนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไปฉันจะเรียกเธอว่า 'เยลโล่ว์' เยลโล่ว์ที่แปลว่าสีเหลืองน่ะ สีเดียวกับเส้นผมและดวงตาของเธอ"

มือหนายกขึ้นสัมผัสกันเรือนผมที่อ่อกนุ่มราวเส้นไหมอย่างเบามือ หากดวงตาหาได้ละไปจากใบหน้าหวานละมุนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

"...เย ล... โล่ว์..." เสียงใสเอ่ยทวนชื่อใหม่ของตัวเองเบาๆ รู้สึกอุ่นวาบขึ้นในอก อะไรบางอย่างในตัวเธอกระซิบบอกว่าคนตรงหน้า... แตกต่างออกไปจากคนอื่นๆที่เธอเคยพบ นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอได้พบเขา ความไว้วางใจในตัวชายหนุ่มเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทั้งๆที่เขาและเธอพึ่งจะพบ กัน...

เร้ดพยักหน้าน้อยๆ "เยลโล่ว์... ชื่อของเธอ"

รอยยิ้ม อ่อนแต้มขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว... รอยยิ้มที่กระชากลมหายใจไปจากชายหนุ่ม ภาพที่เขาสาบานกับตัวเองว่าเป็นภาพที่งดงามที่สุดในชีวิต... ถ้าเงินหกแสนล้านกับคำพูดจิกกัดจากผู้เป็นอาแลกมาเพื่อสิ่งนี้ ต่อให้เขาต้องปะทะคารมกับนายใหญ่ของแก็งค์อีกสิบหนเพื่อแลกกับรอยยิ้มเธฮ... เขาก็ยอม

...สายสัมพันธ์แห่งโชคชะตาก่อกำเนิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ โดยที่ไม่มีผู้ใดรู้ตัว...

---------------------------------------------------------------

โน้ตท้ายตอน : โปรดสังเกตว่าตอนที่เร้ดพูดถึงเยลลโลว์จะใช้คำว่า 'หญิงสาว' แต่ตอนที่ผู้จัดการประมูลพูดถึงเยลโลว์จะใช้คำว่า 'สินค้า'

...ว่าแต่ว่า มีใครเห็นด้วยบ้างว่ามันออกแนว เร้ด x โกลด์นิดๆ =_="