Part 2 - Mysterious Relationship

- คิคุโกะ -

นับจากวันนั้น...

วันที่นายโผล่เข้ามาช่วยฉันจากพวกอันธพาลน่ะ

รู้สึกเหมือนว่า...

นายจะเข้ามาอยู่ในสายตาฉันบ่อยเหลือเกินนะ

เข้ามาชวนคุยด้วยบ่อยๆ

อีกทั้ง...

นายยังชอบวิจัยโปเกมอนเหมือนฉันอีกด้วย

'เรานี่ชอบอะไรเหมือนกันๆ เลยเนอะ' นายพูดกับฉันด้วยรอยยิ้ม...

ที่ฉันตอบกลับไปอย่างเย็นชาว่า

'นายมันบ้า ใครจะไปอยากชอบอะไรเหมือนนายเล่า อย่ามาเลียนแบบกันดีกว่า'

หลังจากนั้น...

อาจารย์ก็สั่งให้ทำรายงานกลุ่ม

แน่นอนว่า...

คนมนุษยสัมพันธ์แย่อย่างฉันต้องไม่มีใครเอาอยู่แล้ว...

"คิคุโกะ ! อยู่กลุ่มเดียวกันมั้ย" นายชวนฉันเข้ากลุ่ม ทั้งๆ ที่ทุกคนในกลุ่มของนายไม่ได้อยากต้องรับฉันซักนิด

"...ไม่เป็นไร ฉันทำงานคนเดียวก็ได้"

ใช่...

ฉันไม่อยากทำงานร่วมกับคนที่ไม่เต็มใจต้อนรับหรอก

อีกอย่าง...

ฉัน...

รู้สึกแปลกๆ เวลาเห็นหน้านายด้วย !

ออร์คิด !!!

แต่เหมือนสวรรค์จะไม่เป็นใจ

เพราะนายวิ่งออกมาจากกลุ่มนั้นแล้วคว้าแขนฉันไว้ทันที

"งั้น...เราก็มาทำงานกันสองคนดีกว่า จะได้ไม่ยุ่งยากด้วย" นายพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

รอยยิ้ม...

ที่ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงทำให้ใจฉันเต้นรัวได้แบบนี้

...ด้วยความสามารถของฉันและนาย

ทำให้รายงานของกลุ่มเราเสร็จอย่างรวดเร็ว

และได้รับคำชมจากอาจารย์

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันดีใจ

กลับเป็นรอยยิ้มของนายซะนี่

ทำไมกันนะ

- ออร์คิด -

หลังจากวันที่ผมเข้าไปช่วยคิคุโกะ

ไม่รู้ทำไม

ผมถึงอยากอยู่กับเธอบ่อยๆ กันน้า

ก็เลยหาเรื่องไปคุยกันบ่อยๆ

ดีที่คิคุโกะชอบวิจัยโปเกมอนเหมือนกัน

ผมเลยหาเรื่องมาคุยกับเธอได้เรื่อยๆ

'เรานี่ชอบอะไรเหมือนๆ กันเลยเนอะ' ผมบอกเธอด้วยรอยยิ้ม

แต่เธอกลับตอบกลับมาอย่างเย็นชาว่า...

'นายมันบ้า ใครจะไปอยากชอบอะไรเหมือนนายเล่า อย่ามาเลียนแบบกันดีกว่า'

เอ่อ...

เธอหาว่าผมเลียนแบบเธอล่ะ

ทั้งๆ ที่ผมพูดน่ะเป็นความจริงนา

ช่างเถอะ...

เพราะได้คุยกัน ถึงทำให้ผมรู้ว่าจริงๆ แล้ว...

คิคุโกะน่ะ เป็นคนที่ขี้อายสุดๆ คนนึงเลยล่ะ

แน่นอน...

สิ่งที่ผมรู้...

ผมไม่มีวันบอกใครเป็นอันขาด !!!

แล้ววันนึงจู่ๆ อาจารย์ของเราก็สั่งให้ทำรายงานกลุ่ม

และคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีอย่างผมใครๆ ก็อยากได้เข้ากลุ่มอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าที่จริงพวกเขาจะหวังพึ่งสมองของผมก็เถอะนะ

แต่แล้ว...

สายตาของผมก็มองไปเห็น...

คิคุโกะ !!!

เธอยังไม่มีกลุ่มนี่นา

แล้วปากผมก็ไวเท่าความคิด

"คิคุโกะ ! อยู่กลุ่มเดียวกันมั้ย" ผมชวนเธอเข้ากลุ่มทันที โดยทำเป็นไม่เป็นสายตาไม่ค่อยพอใจของเพื่อนในกลุ่ม

แต่คิคุโกะไม่คิดอย่างนั้น

เพราะเธอตอบกลับมาทันทีเลยว่า

"...ไม่เป็นไร ฉันทำงานคนเดียวก็ได้"

เธอคงไม่อยากทำงานร่วมกับคนที่ไม่เต็มใจรับเธอสินะ

ผมลุดออกจากกลุ่มนั้นแล้ววิ่งไปคว้าแขนเธอทันที

"งั้น...เราก็มาทำงานกันสองคนดีกว่า จะได้ไม่ยุ่งยากด้วย" ผมบอกเธอไปแบบนั้น

แต่ที่จริง...

ผมอาจจะแค่อยากอยู่กับเธอสองคนมากกว่า

แน่นอน

ด้วยความสามารถของผมกับเธอ

รายงานของกลุ่มเราจึงเสร็จอย่างรวดเร็ว

ทั้งๆ ที่มีสมาชิกแค่สองคน

คำชมจากอาจารย์...

ไม่หรอก...

ผมได้อะไรที่มีค่ามากมากกว่านั้นอีก

สิ่งนั้นก็คือ...

รอมยิ้มของเธอยังไงล่ะ

แม้ว่า...

รอยยิ้มนั้นจะมีให้กับโปเกมอนไม่ใช่ผมก็เถอะ

แต่แค่นั้น...

สำหรับตอนนี้...

ก็พอแล้วนี่