บทที่ 1: อดีตของเร้ดกับการพบกันอีกครั้ง

?สีขาว !!?

?สีชมพู !!?

?ขาว !!?

?ชมพู !!?

เสียงถกเถียงกันของหนุ่มสาวคู่หนึ่งเรียกความสนใจจากผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาให้หันมามอง

? เอ๊ะ บลู ฉันบอกว่าจะเอาดอกไม้นี่ไปให้ญาติผู้ใหญ่ก็ต้องเป็นสีขาวสิ จะได้ดูสุภาพ? เด็กหนุ่มพูด แต่เด็กสาวเจ้าของชื่อบลูก็เถียงกลับทันควัน

?แต่ญาติคนนั้นเป็นผู้หญิงใช่ไหมล่ะ งั้นก็ต้องสีชมพูสิ เฮ้อ? เร้ด นายเนี่ยไม่เข้าใจความชอบของผู้หญิงเลยนะ?

แล้วถอนหายใจเฮือก เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ฟังเธอเลยซักนิด ก่อนจะชะงักแล้วกลับคำพูดของตัวเอง

?เร้ด ตกลงนายเอาสีขาวนะ?

?หา !? ก็เมื่อก็เธอยัง??

?ก็ฉันลืมไปนี่นาว่านายบอกว่าจะเอาดอกธิวลิป เพราะถ้าเป็นธิวลิป สีขาวจะสวยกว่านี่?

คำพูดของบลูทำเอาเร้ดกุมขมับ

?ให้ตายเหอะ เธอเนี่ยยังเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยนะ เอาเถอะ ป้าครับ เอาธิวลิปสีขาวช่อนึงนะครับ? เร้ดหันไปสั่งดอกไม้กับเจ้าของร้าน

?จ้าๆ ?

?แล้วนายคิดไงของนายเนี่ย ถึงมาซื้อดอกไม้น่ะ? บลูถาม

??? หากเร้ดก็ยังคงเงียบ

?เฮ้อ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร? บลูถอนหายใจแล้วตัดใจ ก่อนที่เร้ดจะพูดออกมาเบาๆ

?คือว่า? ?

?ได้แล้วจ้า !? เสียงของเจ้าของร้านดอกไม้ดังขัดจังหวะ

?ขอบคุณมากนะครับ? เร้ดหันไปขอบคุณพร้อมรับช่อดอกไม้มาถือไว้ แล้วเดินออกจากร้าน โดยมีบลูเดินตามออกมา

?เอ ทำไมวันนี้ดอกธิวลิปมันขายดีจังหว่า? เจ้าของร้านพูดเบาๆกับตัวเอง แต่กลับลอยไม่พ้นหูเร้ดที่หันขวับกลับมาทันที

?ว่าไงนะครับ !!?

?ก็วันนี้น่ะ มีเด็กผู้หญิงคนนึงมาซื้อดอกธิวลิปกลับไปช่อใหญ่เหมือนกัน แต่รายนั้นน่ะ เป็นขาประจำนะ เห็นมาทุกปี?

?ขาประจำเหรอครับ?

?ใช่ ทุกปี จริงๆ แล้วก็ทุกเดือนอ่ะนะ เด็กคนนั้นมักจะมาซื้อดอกธิวลิปสีเหลืองอ่อนไปช่อใหญ่ทุกทีแหละ? เจ้าของร้านพูด

?เด็กคนนั้นมานานรึยังครับ?

?อือ รู้สึกจะเมื่อ 10 นาทีก่อนเห็นจะได้นะ ก่อนพวกเธอจะเข้ามาพอดี?

?เร้ด จะใช่เด็กคนที่นายเดินชนหน้าร้านรึเปล่า? บลูถาม

? อ้อ ใช่ๆ เด็กคนนั้นแหละ? แต่คนตอบกลับเป็นเจ้าของร้าน ส่วนเร้ดนั้นพอได้ยินว่าเป็นคนที่ตนเดินชนแล้วก็วิ่งออกไปทันที ทำเอาบลูวิ่งตามไปแทบไม่ทัน

?นี่เร้ด ทำไมนายถึงต้องรีบขนาดนั้นด้วยล่ะ เด็กคนนั้นสำคัญขนาดนั้นเชียว? บลูถามอย่างสงสัย

?เด็กคนนั้นเป็น??

ทั้ง คู่วิ่งมาถึงสุสานแห่งหนึ่งแถวๆ ชายป่าโทคิวะ เร้ดเดินไปที่หลุมศพสีขาวสะอาดแห่งหนึ่งทันที พร้อมกวาดสายตาหาอะไรบางอย่าง แล้วก็พบมันวางอยู่ข้างๆ หลุมศพอย่างที่คิด

?ดอกธิวลิปสีเหลืองอ่อน?

?แฮ่ก เร้ด เด็กคนนั้นเป็นคะ? ? บลูหยุดถามทันควันเมื่อเห็นเร้ดนั่งมองหลุมศพด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

?บลู? นั่งลงก่อนสิ แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง? เร้ดพูดเบาๆ บลูพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เร้ด

?ฉันเจอคุณน้าดีเรนครั้งแรกเมื่อ 8 ปีก่อน? เร้ดเริ่มต้นพูด

?ดีเรน ? เจ้าของหลุมศพนี่น่ะเหรอ?

?ใช่ เธอคงเคยได้ยินใช่ไหม เหตุระเบิดที่โทคิวะน่ะ นั่นแหละที่ทำให้น้าดีเรนตาย?

?อืม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเด็กคนนั้นน่ะ?

?เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวคนเดียวของน้าดีเรน ถ้าพูดตรงๆ ก็เป็นคู่หมั้นของฉัน? เร้ดบอก

?คู่หมั้น !! เร้ดนายมีคู่หมั้นแล้วเรอะ? บลูตะโกนอย่างตกใจจนทำให้เร้ดหัวเราะเบาๆ กับปฏิกิริยานั้น

?จริงๆ แล้ว มันก็เป็นแค่สัญญาของเด็กๆอ่ะนะ? เร้ดพูดกลั้วหัวเราะ

?ฉันเคยสัญญากับเด็กคนนั้นน่ะสิว่าจะรับไปเป็นเจ้าสาวของฉันตอนโตขึ้นน่ะ? เร้ดพูดยิ้มๆ ส่วนบลูหลุดหัวเราะพรืดไปแล้ว

?ฮึ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านายจะยึดมั่นกับคำสัญญาแบบเด็กๆ ขนาดนั้น?

?นั่นสินะ ที่จริงที่ฉันได้เจอคุณน้าดีเรนก็เพราะเด็กคนนั้นน่ะแหละ?

?????????? 8 ปีก่อน ณ ชายป่าโทคิวะ ??????????

?โอ๊ย !? เสียงเล็กๆ ร้องอย่างเจ็บปวด เรียกให้เด็กชายวัย 7 ปีที่เดินอยู่แถวๆ นั้นเร่งฝีเท้าไปยังต้นเสียงทันที

? ! ! ! ? ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นเบิกกว้าง เมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกันกับตนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไว้ แล้วพากันขว้างปาข้าวของใส่เด็กน้อย เด็กชายโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทำให้เผลอตะโกนออกไป

?เฮ้ย ! พวกนายมารวมหัวกันแกล้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ไม่เป็นลูกผู้ชายเลยนี่ ! ?

คำพูดนั้นทำให้เด็กที่ตัวโตที่สุดในกลุ่มหยุดมือและหันมาทางต้นเสียงอย่างช้าๆ

?อ้อ ! นึกว่าใครซะอีก ที่แท้ก็เจ้าเปี๊ยกเร้ดเองเรอะ? กล่าวทันทีที่เห็นหน้าเด็กชายชัดๆ เจ้าของชื่อเองก็สะดุ้งทันทีเช่นกัน

? ฮะ ฮาจิ นายเองเหรอ? นึกไม่ถึงเลยนะว่าหัวหน้าเด็กอันธพาลแห่งมะสะระจะเปลี่ยนมารังแกเด็กแทน? เสียงสั่นๆ นั้นไม่เข้ากับวาจาที่เอ่ยออกมาแม้แต่น้อย

?เร้ด นายนะไม่รู้อะไร เด็กคนนี้น่ะเป็นปีศาจนะ? ฮาจิกล่าว

?ปีศาจ ! ? ! ?

? ใช่ ก็พอเด็กนี่แตะเจ้าเคียตาปีที่พวกฉันทำให้บาดเจ็บปุ๊บ บาดแผลทั้งหมดก็หายวับไปเลย? ฮาจิกล่าวโดยมีลูกน้องเบื้องหลังคอยพยักหน้ารับรอง

?บาดแผลหายไปหมด ! ? ! มันจะเป็นไปได้ไงล่ะ?

? ไม่รู้ แต่เด็กนั่นต้องเป็นปีศาจแปลงกายมาแน่ๆ? ฮาจิหันไปทำท่าจะจัดการเด็กน้อย เร้ดรีบเอาตัวเข้าไปบังทันที โดยหันหลังให้กับร่างเล็กๆ ที่นั่งตัวสั่นอยู่นั้น

ผลัวะ ! ! !

หมัดของฮาจิต่อยโดยเต็มๆหน้าของเร้ด

?เร้ด นี่นายจะปกป้องเจ้าปีศาจนี่เรอะ? ฮาจิพูดอย่างโกรธแค้น

?ถ้านายจะรังแกเด็กที่ไม่มีทางสู้ล่ะก็? ผ่านฉันไปให้ได้ก่อนสิ?

?เอางั้นก็ได้ เตรียมตัวเร้ด !?

?เนียวโรโมะ ! ? เร้ดเรียกโปเกมอนของตัวเองออกมาเตรียมพร้อม ฮาจิมองเร้ดอย่างดูถูก

?เหอะ อย่างนายน่ะ ไม่ต้องใข้โปเกมอนหรอก? ฮาจิกล่าวก่อนจะสั่งลูกน้องเข้าไปรุมเร้ด

? เฮ้ย ! แบบนี้ขี้โกงนี่หว่าฮาจิ ! ? เร้ดตะโกนออกมาจากกลางวงล้อม แล้วจึงถูกโยนลงแม่น้ำใกล้ๆ โดยที่ฮาจิและพรรคพวกนั้นลืมเป้าหมายแรกเสียสนิท

ดวงตาของเด็กน้อย เบิกกว้างเมื่อเห็นผู้ที่เข้ามาช่วยตนโดนโยนลงน้ำไป ร่างเล็กๆ นั้นถลาไปข้างๆ แม่น้ำนั้น พร้อมๆ กับเนียวโรโมะที่กระโดดลงน้ำไปช่วยเจ้านายของตน

????????????
เร้ดหยุดเล่าเมื่อเห็นเพื่อนสาวทำท่าเหมือนไม่ได้ฟังตน

?บลู??

?บลู?

? บลู ! ! ! ? เร้ดตะโกนเรียก

บลูสะดุ้งแล้วหันมาบ่นกับเร้ดเบาๆ

?เรียกซะดังเชียว ก็อยู่ใกล้ๆกันแท้ๆ แล้วหยุดเล่าทำไมล่ะ?

?เรียกแล้ว เรียกหลายหนแล้วด้วย ก็เห็นเธอทำท่าเหมือนไม่ฟังก็เลยหยุดเล่าน่ะ? เร้ดตอบ

?ก็พอดีมันมีอะไรติดใจนิดหน่อยน่ะ นายบอกว่าพอเด็กคนนั้นแตะโปเกมอนปุ๊บ แผลก็หายปั๊บเลยใช่มะ?

? ไม่รู้สิ เห็นเจ้าฮาจิมันว่างั้นอะนะ แต่ฉันว่ามันหาข้ออ้างรังแกเด็กมากกว่าน่ะสิ มันจะเป็นไปได้ไงล่ะเนอะ ที่คนจะรักษาบาดแผลให้โปเกมอนได้น่ะ? เร้ดพูดอย่างอารมณ์ดี

?ก็มัน เป็นไปแล้วน่ะสิ เร้ดเอ๋ย? บลูคิดในใจพลางนึกถึงเด็กสาวที่เธอเจอในป่าโทคิวะเมื่อ 2 ปีก่อน เด็กสาวผู้มีพลังในการรักษาบาดแผลของโปเกมอน และสามารถสื่อสารกับพวกมันได้ พลังอันลึกลับของป่าโทคิวะ แต่ถึงกระนั้นปากของเธอกลับพูดไปอีกอย่าง

?งั้นเหรอ นั่นสิเนอะ เออ นายเล่าต่อสิ?

? ก็ตอนนั้นเนียวโรโมะของฉันก็พัฒนาเป็นเนียวโรโซแล้วช่วยฉันขึ้นมาน่ะ เรื่องรายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอกนะ เพราะว่าฉันสำลักน้ำจนสลบไปน่ะ ตอนที่รู้ตัวอีกทีฉันก็อยู่ที่บ้านของเด็กคนนั้นแล้วน่ะ? เร้ดเริ่มเล่าต่อ
????????????
?อ๊ะ พี่ชาย ตื่นแล้วเหรอคะ? เสียงใสๆ ของเด็กน้อยดังขึ้นเมื่อเห็นเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆตนขยับตัวเบาๆ

เด็กชายมองไปรอบๆตัว ก่อนจะพบว่าตนมาอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย และหยุดสายตาที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เจ้าของเสียงเมื่อครู่

? เธอน่ะ?ไม่เป็ฯไรใช่ไหม? เด็กชายรีบถามเด็กน้อยโดยที่ไม่ดูตัวเองเลยว่า คนที่บาดเจ็บน่ะใคร เด็กน้อยส่ายหัวเบาๆ เป็นคำตอบ แล้วยกเนียวโรโซขึ้นมากอด เด็กชายถอนหายใจเล็กน้อยแล้วถามต่อ

?เธอเป็นคนที่ช่วยฉันขึ้นมาเหรอ? เด็กน้อยส่ายหัวอีกครั้งพร้อมๆ กับเสียงอีกเสียงดังขึ้นมา

? ไม่ใช่ลูกสาวของฉันหรอกที่ช่วยเธอขึ้นมา แต่เป็นเจ้าเนียวโรโซที่ลูกฉันกอดอยู่ต่างหาก? เจ้าของเสียงคือชายวัยกลางคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง

?ป๊ะป๋า ! ?เด็กน้อยร้องอย่างดีใจ แล้ววิ่งตรงไปกอดขาของชายคนนั้น โดยไม่ลืมที่จะอุ้มเนียวโรโซไปด้วย เด็กชายหันไปมองโปเกมอนของตนที่ยังคงถูกเด็กน้อยกอดไว้ราวกับเป็นตุ๊กตา

? อ๊ะ ! จริงสิ พี่คะตอนที่เจ้านี่มันพุ่งลงไปในน้ำเพื่อช่วยพี่น่ะ จู่ๆ มันก็กลายเป็นแบบนี้เลย หนูขอโทษนะคะ? เด็กน้อยก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

?มะ ไม่เป็นไรหรอก ดีซะอีกนะ เพราะว่า??

?นั่นน่ะเค้าเรียกว่าการพัฒนายังไงล่ะจ๊ะ? ชายคนนั้นกล่าวกับลูกสาวในอ้อมกอด

?พัฒนา ??เด็กน้อยเอียงคอถาม

?การพัฒนาก็คือ การที่โปเกมอนเปลี่ยนรูปร่างไปโดยที่มีพลังเพิ่มขึ้นยังไงล่ะจ๊ะ? น้ำเสียงหวานๆของหญิงสาวกล่าวอธิบายกับลูกสาวของตน

?ม่ะม้า !?

?ขอบใจนะจ๊ะ ที่ช่วยลูกสาวของฉันไว้? หญิงสาวหันไปพูดกับเด็กชาย

?อะ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับคุณ??

?ตายจริง ! ฉันนี่ลืมแนะนำตัวไปได้ยังไงนะ ฉันชื่อดีเรนจ๊ะ เรียกว่าน้าดีเรนก็ได้? หญิงสาวแนะนำตัว

?ครับน้าดีเรน ผมชื่อเร้ดครับ แล้วคุณ??

?นึกว่าจะลืมฉันไปซะแล้วนะเร้ดคุง อาชื่อไคโตะ ยินดีที่ได้รู้จัก? ไคโตะกล่าว

? ครับยินดีที่ได้รู้จักครับน้าดีเรา อาไคโตะ เอ่อ?อาไคโตะครันคือว่า?น้องเค้า?จะตกแล้วนะครับ? เร้ดพูดพลางชี้ไปทางเด็กน้องที่เข้าสู้ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้วและกำลังจะ ตกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ

?______! ! !? ทั้งคู่ตะโกนด้วนความตกใจ ก่อนดีเรนจะดึงเด็กน้อยมาอุ้มแทน

????????????
?เดี๋ยวซิเร้ด ตกลงเด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ? บลูขัดจังหวะการเล่าของเร้ด

?เอ่อ?คือว่าฉันก็จำไม่ได้น่ะ แฮะๆ ? เร้ดหัวเราะแห้งๆ

?เฮ้อชั่งเหอะ เล่าต่อเลยฉันไม่ขัดแล้ว? บลูพูดอย่างกลุ้มใจ

?ก็ หลังจากนั้นฉันก็แวะไปหาเด็กคนนั้นบ่อยๆ ไม่สิเรียกได้ว่าเกือบทุกวันเลยก็ว่าได้?

????????????
?อ้าว ! วันนี้ก็มาอีกแล้วเหรอจ๊ะเร้ดคุง? ดีเรนทักเด็กชายที่วิ่งเข้ามา

?สวัสดีครับ น้าดีเรน แล้ว?? เร้ดมองไปรอบๆ บ้านราวกับกำลังมองหาใครบางคน

?ถ้าหมายถึง ___ ล่ะก็ อยู่หลังบ้านจ๊ะ? (เนื่องจากว่าเร้ดยังนึกไม่ออก ขอใช้ _ แทนชื่อไปก่อนนะคะ)

?ขอบคุณครับน้าดีเรน อ้อ ไอ้นี่คุณแม่ฝากมาให้ครับ? เร้ดพูดพลางชี้ไปทางตะกร้าที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะวิ่งออกไปทางหลังบ้าน

?ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยนะจ๊ะเร้ดคุง? ดีเรนตะโกนบอกเด็กชายโดยมีเสียงตอบรับดังตามมาติดๆ

?คร้าาาบ ! ! ! ! ! ?

เร้ดวิ่งไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งเล่นอยู่ที่สวนหลังบ้าน ทว่าเมื่อไปถึง เขากลับพบเด็กน้อยนั่งร้องไห้อยู่

?เป็นอะไรไปน่ะ? เร้ดถามอย่างตกใจ

?ฮึกๆ พี่คะ ฮึก? ละ ลาทีสกับแอรีสไปแล้ว ฮึก? เด็กน้อยสะอื้นก่อนจะโผเข้าไปกอดเร้ดแล้วปล่อยโฮ

?โอ๋ๆ ไม่ต้องร้องนะ นะ พี่ยังอยู่นี่ทั้งคน? เร้ดปลอบเบาๆ จนกระทั่งเด็กน้องเริ่มหยุดร้อ้ง แต่ยังคงมีเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆดังอยู่

? เอ?ลาทีสกับแอรีสนี่มันใครหว่า เออ เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยไปถามน้าดีเรนก็ได้? เร้ดคิดในใจ ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างล้วงมือเข้าไปหยิบขอ่งบางอย่างในกระเป๋ากางเกง

? เอ้าหยุดร้องนะ หยุดร้อง พี่มีของจะให้เธอด้วย เอ้า นี่ไง? เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วเอื้อมมือไปรับกล่องเล็กๆ มาจากมือของเร้ด โดยหยุดเสียงสะอื้นทันควัน

?มะ มันคืออะไรเหรอคะ?

?อืม?ก็ลองเปิดดูสิ?

ภายในกล่องมีสร้อยข้อมือประดับด้วยลายดอกไม้สีชมพูอ่อนดอกเล็กๆ วางอยู่ เมื่อได้เห็นเด็กน้อยกลับเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

?ไม่เอา ! หนูไม่เอา? เด็กน้อยร้อง

?ปะ เป็นอะไรไป __ ? เร้ดถามอย่างตะกุกตะกักแล้วเริ่มลงมือปลอบเด็กน้อยให้สงบอีกครั้ง

? ฮึก ก็ที่พี่ชายเอาไอ้นี่มาให้น่ะ แปลว่าพี่กำลังจะทิ้งหนูไปใชไหมล่ะ เหมือนลาทีสกับแอรีสที่เอาของขวัญมาให้หนูแล้วก็ทิ้งหนูไว้คนเดียวน่ะ?

?ไม่ไปหรอก พี่ไม่ไปไหนแน่ จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย?

?สัญญา ?? เด็กน้อยช้อนสายตาขึ้นมามอง

?อืม พี่สัญญา? เร้ดตอบรับด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน

?งั้น?หนูเอาไอ้นี่ก็ได้? เด็กน้อยกล่าวแล้วหยิบสร้อยข้อมือมาใส่

?มา พี่ใส่ให้นะ? เร้ดค่อยๆ บรรจงสวมสร้อยข้อมือเข้ากับแขนเล็กๆ นั้น

?อ้าว ! เร้ดคุง เผลอแป๊บเดียวก็ขอหมั้นกับลูกสาวของอาแล้วเหรอ ไวไฟใช่ย่อย? น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีของไคโตะดังขึ้น

?คะ คุณอาไคโตะ ทะ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะครับ ละ แล้วมาตั้งแต่เมื่อไรกัน? เร้ดถามด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

?ก็มาตั้งแต่ ?จะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย? ล่ะ?มั้ง?

?นี่ป๊ะป๋า หมั้นคืออะไรเหรอคะ? เด็กน้อยถามด้วยความไร้เดียงสา

? จะว่าไงดีล่ะ?เอาเป็นว่า หมั้นก็คือการที่ฝ่ายชายสัญญากับฝ่ายหญิงว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แล้วก็มารับฝ่ายหญิงไปเป็นเจ้าสาวโดยที่มีของขวัญเป็นของแทนคำสัญญา แบบเดียวกับที่เร้ดคุงสัญญากับลูกเมื่อกี้ไงล่ะ? ไคโตะอธิบายแบบง่ายๆให้ลูกสาวเข้าใจโดยไม่วายเอาเร้ดเข้าไปเป็นตัวอย่าง

?งั้นก็แปลว่า ถ้าหนูโตขึ้นพี่เร้ดก็จะมารับหนูไปเป็นเจ้าสาวของพี่งั้นหรือคะ? เด็กน้อยเอียงคอถามเสียงใส

? อะ เอ่อ?อืม !? คำตอบที่ดูจะลังเลในตอนแรกเปลี่ยนเป็นหนักแน่นทันทีที่สายตาหันไปสบกับสายตา ที่แฝงแววคาดคั้นของไคโตะที่จ้องมา เร้ดส่งยิ้มบางๆ ให้เด็กน้อยที่ส่งยิ้มกลับมาด้วยความร่าเริง

????????????
?นั่น?สินะ ที่มาของคำสัญญา? บลูถามเบาๆ

?อืม? เร้ดตอบพร้อมรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยน เมื่อนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับเด็กหญิงตัวน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

?แล้วเป็นไงต่อล่ะ? บลูถามอย่างกระตือรือร้น

?ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันก็ไปที่บ้านเด็กคนนั้นบ่อยขึ้นแค่นั้นเอง?

?บ่อยขึ้น ? นายบอกว่าไปที่นั่นเกือบทุกวันอยู่แล้วไปม่ใช่เหรอ แล้วมันหมายความว่าไง?

?ก็หมายความว่า ฉันไปที่นั่นทุกวัน วันละสองครั้งไง เช้ากับเย็น? เร้ดพูดยิ้มๆ

?ทำเหมือเด็กคนนั้นเป็นยางั้นแหละ เจอเช้า เจอเย็น? บลูแขวะ

?แต่หลังจากนั้นสองเดือน บ้านของเด็กคนนั้นก็ถูกวางระเบิด??

?วางระเบิด ! ! !?

?ใช่ ทั้งน้าดีเรนกับอาไคโตะก็??

?แล้วเด็กคนนั้นล่ะ?

?ฉัน?ไม่รู้ เด็กคนนั้นหายไปเลย?

?เร้ดฉันเสียใจด้วยนะ?

? ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นยังไม่ตายน่ะ แต่ฉันว่าเรากลับกันดีกว่านะ มันเย็นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้? เร้ดบอก

?นั่นสิ งั้นฉันไปก่อนดีกว่านัดเยลโล่ว์กับคริสไว้ด้วย ไปก่อนนะ? บลูโบกมือลาแล้ววิ่งออกไป

????????????
ตูม ! ! !

เด็ก หนุ่มรีบวิ่งตามเสียงที่ได้ยินและภาพตรงหน้าก็ทำให้ดวงตาสีน้ำตาลของเด็ก หนุ่มเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เมื่อพบว่าบ้านหลังใหญ่กำลังถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเปลวเพลิง เด็กหนุ่มเรียกเนียวโรโซของตนออกมาสั่งให้ฉีดน้ำใส่ตัวเองก่อนจะวิ่งเข้าไป ในบ้าน

?น้าดีเรน ! อาไคโตะครับ !? เร้ดตะโกนเรียกหาบุคคลที่อยู่ในบ้านสุดเสียง

? แค่กๆ เร้ด?คุง? น้ำเสียงหวานๆ ที่ดังแผ่วๆมาจากห้องๆ หนึ่งที่ไฟยังลามเข้าไปไม่ถึง หากก็ไม่มีทางออกไปได้เช่นกัน ดีเรนและไคโตที่กำลังอุ้มเด็กน้อยที่ยังนอนหลับไม่ได้สติไว้ในอ้อมกอด รีบส่งตัวลูกสาวของทั้งคู่ให้เด็กหนุ่มทันที

?เร้ดคุง รีบพา __ หนีไปเร็วเข้า ไม่ต้องเป็นห่วงพวกน้า? ไคโตะตะโกนบอก

?แต่ว่า??

?เร็วเข้า รีบไปสิ?

?ครับ?

?เร้ดคุง พวกน้าฝาก __ ด้วยนะ? ดีเรนกล่าวเบาๆตามหลังเด็กหนุ่มที่กำลังรีบวิ่งออกจากบ้าน

เมื่อออกมาได้แล้ว ทันทีที่หันหลังกลับเร้ดกลับพบว่า บ้านหลังใหญ่กำลังถล่มลงมา

? คุณน้าดีเรน ! ! ! คุณอาไคโตะ ! ! !? เร้ดตะโกนก้อง สองมือกอดร่างของเด็กน้อยไว้แน่น น้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาล ในขณะที่ปากก็พร่ำบอกคำขอโทษกับร่างเล็กๆ นั้น

?ขอโทษนะ?พี่ขอโทษ?

เร้ด พาร่างของตัวเองและเด็กน้อยกลับไปที่บ้าน ที่ต้อนรับด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจของแม่ของตน ทว่าเมื่อเร้ดลืมตาขึ้นมาตอนเช้ากลับพบว่าเด็กน้อยหายตัวไปแล้ว

เร้ด รีบวิ่งกลับไปที่บ้านของเด็กน้อยทันที และพบว่าที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดูซากบ้านที่ไหม้เกรียม แต่กลับไม่มีวี่แววของเด็กน้อยเลยซักนิด

????????????
?น้าดีเรน อาไคโตะ ผม?ขอโทษนะฮะ ที่ไม่ได้ดูแลลูกสาวของพวกคุณ ขอโทษนะครับ? เร้ดกล่าวคำขอโทษกับหลุมศพตรงหน้าก่อนจะเดินออกไป โดยที่ไม่ได้สังเกตถึงถุงผ้าเล็กๆที่ตกอยู่ใกล้ๆ นั้นเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่เร้ดเดินออกไป หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในบริเวณนั้น พร้อมกับมองหาบางอย่าง

?ไปตกอยู่ที่ไหนน้า?อ๊ะ เจอแล้ว? หญิงสาวเก็บถุงผ้านั้นขึ้นมา

แซ่ก

เสียงพุ่มไม้สั่นไหวทำให้หญิงสาวหันไปทางต้นเสียง ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะเบิกกว้าง

?คุณ / เธอ ! ! !?