บทที่ 2 : เรื่องเล่ากับภารกิจใหม่
Submitted by AquaTales on จ, 14/04/2008 - 12:24
?คุณ / เธอ ! ! ! ?
?บราวน์ !! มาที่นี่ได้ไงน่ะ? หญิงสาวถามชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
?ก่อนอื่นเธอช่วยบอกฉันก่อนได้ไหมเยลโล่ว์ว่าที่นี่มันที่ไหน? ชายที่ถูกเรียกว่าบราวน์กล่าว
?ที่ไหน ? บราวน์เธอเป็นอะไรไปน่ะ ที่นี่ก็ป่าโทคิวะไง? เยลโล่ว์ตอบ
?ว่าแต่เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะว่ามาที่นี่ได้ยังไง?
?เรื่องนั้น?? บราวน์หยุดพูดเอาดื้อๆ พร้อมหันไปทางพุ้มไม้ใกล้ๆ
?ชิ?ตามมาถึงนี่แล้วรึ? บราวน์พูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะพูดกับเยลโล่ว์
?เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ ตอนนี้คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไร? จบคำก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้ที่บราวน์หันไปมองในตอนแรก
?ยอมให้จับซะดีๆ นะเจ้านกน้อย? ชายคนหนึ่งพูด
?เรื่องอะไร แบร่? บราวน์แลบลิ้นใส่แล้วเรียกโปเกมอนออกมาร
?คาระจัง บูมเมอแรงกระดูก !? บราวน์สั่งให้คาระคาระโจมตีใส่ศัตรู
?จูจู ช็อตไฟฟ้า !? เสียงเยลโล่ว์ดังขึ้นพร้อมปิก๊ะจูของเยลโล่ว์ปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่คนกลุ่มนั้นประสานกับบูมเมอแรงกระดูกของคาระคาระ
?ปกติฉันไม่ชอบที่จะต่อสู้หรอกนะคะ แต่มาทำร้ายเพื่อนฉันอย่างนี้คงมองดูเฉยๆ ไม่ได้? เยลโล่ว์พูด
?เยลโล่ว์??
? ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่บราวน์ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ?จริงไหม ยิ่งเป็นบราวน์ด้วยแล้วนะ ยิ่งต้องช่วยใหญ่เลย ก็บราวน์เป็นคนสำคัญของฉันนี่? เยลโล่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม บราวน์ส่งยิ้มบางๆ ให้เยลโล่ว์แทนคำขอบคุณ ก่อนทั้งสองเสียงจะประสานขึ้นปิดฉาก
?จูกอน / ออมสึเกะ ไอซ์บีม !? จูกอนของบราวน์และออมไนต์ของเยลโลว่ปล่อยไอเย็มไปแช่แข็งศัตรูพร้อมๆ กัน
?ขอบใจนะเยลโล่ว์?
? ไม่เห็นต้องขอบใจเลยนี่ ฉันบอกแล้วไงว่าเพื่อนต้องช่วยเพื่อนอยู่แล้ว จริงสิ ฉันว่าเราไปคุยกันต่อที่บ้านฉันดีกว่านะ เดี๋ยวจะถูกขัดจังหวะอีก? เยลโล่ว์พูด บราวน์หัวเราะเบาๆ แล้วรับคำ
?อืม?
???????????????
? เอ้านี่ ฉันว่าบราวน์ไปอายน้ำก่อนดีกว่านะ ดูซิ เลอะไปหมดทั้งตัวเลย ที่ผ่านมาบราวน์คง?ลำบากมากสินะ? ในตอนท้านเยลโล่ว์พูดเบาๆ ให้ตัวเองได้ยินเท่านั้นระหว่างที่หยิบผ้าขนหนูส่งให้บราวน์
?เยลโล่ว์?เป็นอะไรไปน่ะ?
?อ๊ะ ! เปล่าหรอก ฉันวางเสื้อผ้าไว้ให้ตรงนี้นะ? เยลโล่ว์ส่ายหน้าแล้ววางเสื้ผ้าไว้ในห้องน้ำ
?งั้นฉันอาบน้ำก่อนนะ? บราวน์บอกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ซ่า?ซ่า?
เสียงเปิดน้ำที่ดังขึ้นทำให้เยลโล่ว์ยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบถุงผ้าที่เธอเดินไปหามาเมื่อกี้ขึ้นมาเปิด
กิ๊งก่อง !
เสียงกริ่งประตูทำให้เยลโล่ว์ละความสนใจจากห่อผ้าแล้วรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู
?ค่า รอสักครู่นะคะ?
เมื่อเปิดประตูก็พบว่า ที่หน้าบ้านมีหญิงสาวสองคนยืนอยู่
?คุญบลู ! คุณคริส ! ?
?จ้า ขอโทษนะที่มาช้าเยลโล่ว์ พอดีว่าฉันกับคริสถูกดร.ออร์คิดเรียกไปคุยน่ะ? บลูพูด
?ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันก็ลืมไปเลยว่าชวนคุณบลูกับคุณคริสมาทานข้าว? เยลโล่ว์บอกด้วยรอยยิ้ม
?งั้นก็ขอรบกวนด้วยน้า / นะคะ? บลูกับคริสกล่าวก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน
แกร่ก
? ใครมาเหรอเยลโล่ว์? บราวน์เดินออกมาถามจากห้องน้ำ ทว่าคนที่โผล่มากลับเป็นหญิงสาวผมสาวสีน้ำตาลไม่ใช่ชายหนุ่มคนเดียวกับที่ เดินเข้าไปในห้องน้ำ
?เยลโล่ว์ / คุณเยลโล่ว์ นั่นใครน่ะ / เหรอคะ? บลูกับคริสถามขึ้นพร้อมๆ กัน
? อ๊ะ ! จริงสิลืมไปเลย คุณบลู คุณคริสคะ นี่บราวน์เพื่อนในสมัยเด็กของฉันเองค่ะ บราวน์นี่คุณบลูกับคุณคริส? เยลโล่ว์แนะนำทั้งสองฝายให้รู้จักกัน
เมื่อบลูกับคริสได้ยินชื่อบราวน์ก็หันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนที่เสียงของบราวน์จะดังขึ้น
?เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จัก?ค่ะ? คำทักทายที่มาพร้อมกับการทำความเคารพด้วยการโค้งตัวเล็กน้อย
?ยะ ยินดีที่ได้รู้จักนะบราวน์? บลูเอ่ยและยื่นมือไปจับมือบราวน์
?มะ ไม่ต้องโค้งให้ฉันก็ได้นะคะ ฉันอายุน้อยกว่าคุณเยลโล่ว์อีก? คริสกล่าว
?อีกอย่างเรียกฉันว่าคริสเฉยๆ ก็ได้ค่ะ?
?เอ่อ คุณบลู คุณคริสคะ ดร.ออร์คิดเรียกไปทำไมเหรอคะ? เยลโล่ว์ถามขัดการแนะนำตัว
บลูและคริสหันไปปรึกษากันทางสาวตาก่อนบลูจะพยักหน้า แล้วคริสจึงพูดขึ้น
?ก็เรื่องคุณบราวน์น่ะค่ะ?
?เรื่องของบราวน์ / เรื่องของฉันเหรอคะ?
?อือ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนักหรอกนะ เพราะดร. บอกแค่ให้คุ้มกันคนที่ชื่อบราวน์ที่ลูกศิตย์ของเพื่อนจะพามาเท่านั้นเอง? บลูพูด
?แต่ดร. บอกว่าบราวน์เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอคะ? คริสหันมาถาม
?นั่นสิ?
?เอ่อ?ผู้ชายคนที่ว่าหน้าตาแบบนี้รึเปล่าคะ? บราวน์ถามระหว่างที่หยิบวิกขึ้นมาสวม
?อ๊า ! ! ! เด็กคนนั้น? คริสกับบลูตะโกนพร้อมกัน
?หมายความว่าบราวน์เป็น??
?ค่ะ ฉันเป็นผู้หญิง?
?ทำไมต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายด้วยล่ะคะ? คริสถาม
?มีคนบอกฉันว่า ปลอมตัวเป็นผู้ชายจะปลอดภัยกว่าน่ะค่ะ? บราวน์ตอบ
? นี่แล้วทำไมพวกฉันต้องคอยคุ้มกันเธอด้วยล่ะยะ? บลูเริ่มอารมณ์เสียทันทีที่รู้ว่าบราวน์คือคนที่เธอต้องคอยคุ้มกันตามคำสั่ง ของดร.ออร์คิด
คราวนี้เป็นเยลโล่ว์กับบราวน์ที่หันมามองหน้ากันแทน ก่อนเยลโล่ว์จะเป็นคนตอบ
?เรื่องนั้นเพราะว่า?? เยลโล่ว์กระซิบบอกคนทั้งคู่เบาๆ
?หา ! ! ! ?
?ชู่?คุณบลู คุณคริสเบาๆ หน่อยสิคะ? เยลโล่ว์รีบบอก
?ไม่อยากเชื่อ?ตำนานนั่น?เป็นความจริงเหรอเนี่ย? คริสพูดอย่างอึ้งๆ
?บราวน์คือ??
?ช่วยปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้ไหมคะ? เยลโล่ว์ถาม
?ได้สิ / เข้าใจแล้วค่ะ?
?แล้วใครบ้างเหรอคะที่ต้องมาคุ้มกันฉัน? บราวน์ถาม
?รู้สึกจะมีคุณเร้ด คุณกรีน คุณบลู ฉัน โกลด์ ซิลเวอร์ แล้วก็คุณเยลโล่ว์น่ะค่ะ? คริสตอบ
?ฉันด้วยเหรอคะ? เยลโล่ว์พูดด้วยความตกใจ
?อือ ใช่ ก็ดร.บอกมาหยั่งนี้น่ะ ว่าแต่ว่า?เยลโล่ว์เราจะเริ่มกินข้าวได้ยังอ่ะ คือฉันหิวแล้ว? บลูถาม
?อ๊ะ ! ลืมไปเลย งั้นรอเดี๋ยวนะคะ ฉันจะไปทำเดี๋ยวนี้เลย? พูดจบเยลโล่ว์ก็รีบวิ่งเข้าห้องครัวไป
?เยลโล่ว์เดี๋ยวฉันไปช่วยนะ? ว่าแล้วบราวน์ก็วิ่งเข้าห้องครัวตามไปอีกคน ทิ้งให้คริสและบลูนั่งจ้องหน้ากัน
?เหลือเชื่อไปเลยว่ามั้ยคะ?
?นั่นสิ ไม่คิเลยว่าจะได้เจอคนในตำนานตัวเป็นๆ อย่างนี้? บลูบอก
?อย่างนี้ภารกิจคราวนี้ก็สำคัญมากๆ เลยสินะคะ?
?ใช่ เพราะจากที่เยลโล่ว์บอก คงส่งตัวบราวน์ให้เจ้าพวกนั้นไม่ได้ ไม่งั้นโลกนี้มีอันตรายแน่?
?ตอนแรกฉันคิดนะคะว่า แค่ดูแลคนๆ เดียวต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ แต่ตอนนี้?ฉันว่าดีไม่ดี คนอาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ? คริสพูด
?อาหารเสร็จแล้วค่า?คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ท่าทางเคร่งเครียดเชียว? เยลโล่ว์ถามบลูหลังจากที่ยกอาหารมาวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
?อ๋อ ไม่มีอะไรหรอ ทานเลยนะค้า? ว่าแล้วบลูก็จัดการตักอาหารเข้าปากทันที
?อือหือ ! อร่อยนี่นาเยลโล่ว์? บลูชม
?จริงด้วย ! อร่อยจริงๆ นะคะ คุณเยลโล่ว์?
? ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่ทำตามที่คุณแม่เคยสอนเท่านั้นเอง? เยลโล่ว์กล่าวยิ้มๆ แต่ดวงตาสีน้ำอ่อนกลายฉายประกายความเศร้าเล็กๆ ที่ไม่มีคนสังเกตยกเว้น?บราวน์
?อ๊ะ ! จริงสิ เยลโล่ว์ บราวน์ ! พรุ่งนี้ช่วยไปหาดร.ด้วยกันกับฉันหน่อยนะ? บลูพูดขึ้น
?ได้ซิคะ มีอะไรเหรอ?
? ก็ดร.บอกว่าให้ฉันพาเธอไปหาในวันพรุ่งนี้น่ะเยลโล่ว์ เห็นบอกว่าจะคุยกันเรื่องภารกิจนี้กับตัวเธอเอง เพราะว่าไม่ค่อยไว้ใจพ็อกเก็ตเกียเท่าไหร่ เดี๋ยวถูกดักฟังน่ะ? บลูบอก
?ส่วนที่คุณบลูอยากให้คุณบราวน์ไปพบดร.เพราะว่าอยากให้พวกเราเตรียมตัวเดินทางถูกน่ะค่ะ? คริสเสริม
?เดินทาง ? ?
?อ๋อ?พอดีว่าเร้ด กรีน แล้วก็โกลด์น่ะ ถูกทางสมาคมโปเกมอนเชิญไปงานประลองที่?เอ่อ??
? ที่ราบสูงเสะคิเอ ที่เขตโจโตน่ะค่ะ พอตกลงกับทางนั้นปุ๊บ เรื่องของคุณบราวน์ก็เข้ามาพอดี ทีนี้เราไปตกลงกับทางนั้นไว้แล้ว ก็เลย?? คริสบอก
?ให้พวกเราเดินทางไปที่นั่นด้วยใช่มั้ยคะ? เยลโล่ว์พูด
?ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นล่ะค่ะ เพราะพวกเราต้องดูแลคุณบราวน์ด้วย?
?เฮ้อ?อิ่มแล้วล่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะเยลโล่ว์ บาย? จู่ๆ บลูก็พูดขึ้น แล้วเดินออกจากบ้านไปโดยปล่อยให้สามสาวที่เหลือยืนมองอย่างอึ้งๆ
?อ้อ ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมารับน้า? บลูพูด
?เยลโล่ว์ ปกติคุณบลูเค้าเป็นอย่างนี้เสมอเลยเหรอ? บราวน์ถาม
?อือ / ค่ะ? เยลโล่ว์กับคริสตอบพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งสามจะหัวเราะขึ้นมาพร้อมๆ กัน
?เดี๋ยวฉันช่วยเก็บจานนะคะ คุณเยลโล่ว์? คริสอาสา
?ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้เอง ว่าแต่ว่า คุณคริสไม่กลับบ้านเหรอคะ นี่เริ่มดึกแล้วนะคะ?
?หวา ดึกแล้วจริงๆ ด้วย งั้นฉันกลับก่อนนะคะ ขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้อยู่ช่วยนะคะ? คริสบอกแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไป
?พอดีคุณคริสเค้าอยู่ถึงคิเคียว ก็เลยต้องรีบกลับน่ะ? เยลโล่ว์หันไปอธิบายให้บราวน์ฟังขณะที่กำลังล้างจาน
?อ๋อ?
?เสร็จแล้ว?เออนี่บราวน์ตกลงเธอจะเล่าให้ฉันฟังได้รึยัง ว่าทำไมถึงมาที่นี่ได้น่ะ? เยลโล่ว์ถามขณะที่ทั้งสองเดินขึ้นห้องนอน
?ก็นะ คือว่า??
????????????-
ฟุ่บ ! ! !
แกงก้าพร้อมร่างไร้สติของเด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าตรงหน้าหญิงสาว
? ขอบใจนะแกงก้า?นี่น่ะเหรอ?นกน้อยที่เค้าร่ำลือกัน? หญิงสาวคนนั้นพูดกับตัวเองเบาๆ พลางก้มลงไปมองหน้าเด็กสาวคนนั้น ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะเบิกกว้าง
?บะ บราวน์ ! ! ! ?
หญิงสาวรีบควบคุมสติของตนเองแล้วหันไปพูดกับแกงก้า
?แกงก้าไปเถอะ ฝากบอกเกรย์ด้วยว่าฉันรับตัวนกน้อยเรียบร้อยแล้ว? แกงก้าพยักหน้าแล้วหายตัวไปทันที
?นี่บราวน์คือ?ผู้สืบทอดสายเลือดนั้นงั้นเหรอ? หญิงสาวรำพันกับตัวเอง
?เคซี่ย์ ลักกี้ ไปกันเถอะ? หญิงสาวหันไปบอกกับโปเกมอนของตัวเองที่กำลังช่วยกันพยุงตัวเด็กสาวขึ้นมาแล้วเดินตามเจ้านายไป
? อะ?อืม? เสียงเด็กสาวขยับตัวเบาๆ ทว่าก็ยังคงได้ยินชัดในบริเวณที่เงียบสงัดเช่นนี้ เสียงนั้นทำให้หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมามอง
?บราวน์ ! รู้สึกตัวแล้วเหรอจ๊ะ?
?พะ พี่โอปอล ! ? บราวน์เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อคนตรงหน้าเป็นคนรู้จักของตน
?ทำไมถึง?โอ๊ย ! ? บราวน์ยกมือขึ้นมาจับที่คอ เนื่องจากอาการเจ็บแปล็บๆ ที่ต้นคอของตัวเอง
?เฮ้อ?เจ้าเกรย์นี่น้า ไม่รู้จักยั้งมือเลย? โอปอลบ่นเบาๆ ระหว่างที่หันมาถามบราวน์
?เกรย์ ??
?อ๋อ ก็คนที่ส่งบราวน์มาที่นี่ยังไงล่ะ? โอปอลยิ้มบางๆ
วูบ ! ! !
ทันใดนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็โผล่อออกมาตรงหน้าทั้งคู่
?พูดถึงก็มาเลยแอะ ?
? นาย ! ? บราวน์น้องพลางชี้หน้าเด็กหนุ่มผู้มาใหม่ เด็กหนุ่มที่เป็นคนๆ เดียวกับคนที่ยืนกระเป๋าบรรจุโปเกมอนของเธอให้าขณะที่เธอกำลังหลบหนี ทั้งๆ ที่เค้าจะต้องเป็นคนจับตัวเธอกลับไป ซ้ำยังเป็นคนเดียวกัยคนที่ทำให้เธอหมดสติและพามาที่นี่ตามคำพูดของโอปอล
ทว่าเด็กหนุ่มกลับเพียงแค่ชำเลืองมองมาทางเธอแล้วหันไปพูดกับไวท์ด้วยความร้อนรน
?พี่ครับ รีบพาเด็กคนนี้หนีไปเร็วๆ เข้า พวกนั้นกำลังมาทางนี้แล้ว?
?ว่าไงนะ ! ? ไวท์ตะโกน
?เร็วเข้าสิ? เกรย์เร่ง แต่ในขณะเดียวกันก็ส่งโปเกมอนออกมาโจมตีโอปอล !?!
?เฮ้ย ! อยู่นั่นไง ท่านเกรย์กำลังโจมตีอยู่? หลายเสียงดังออกมาจากทางด้านหลังของทั้งสาม
?ชิ เคซี่ย์ รีบพาบราวน์ไปเร็วเข้า? หญิงสาวหันไปสั่งเคซี่ย์
?ส่งตัวเด็กคนนั้นมาเดี๋ยวนี้? ไซดอนของเกรย์พุ่งเข้าจู่โจมโอปอล
?ไม่มีทาง ! ! ! ?
??????????????-
?นั่นคือภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนเคซี่ย์ของพี่เค้าจะส่งฉันมาที่นี่? บราวน์เล่า
?เข้าใจแล้ว?
?เฮ้อ?ตกลงคนที่ชื่อเกรย์นั่นเป็นมิตร หรือว่าเป็นศัตรูกันแน่? บราวน์ถามเยลโล่ว์
? อืม?เค้าเข้ามาช่วยเธอหนีออกจากที่นั่น มาเตือนให้พี่โอปอลรีบๆ พาเธอมาที่นี่ แต่ก็เข้ามาจู่โจมพี่โอปอลในเวลาเดียวกันอย่างนั้นเหรอ?
?ใช่?
?บางที ที่เค้าจู่โจมพี่โอปอลอาจจะเป็นการตบตาเจ้าพวกที่ตามมาทีหลังก็ได้นะ? เยลโล่ว์เดา
?ก็อาจจะใช่? บราวน์พูดขณะที่หันไปมองเยลโล่ว์ ก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างที่หายไป
?เยลโล่ว์ ! สร้อยข้อมือของเธอหายไปไหนน่ะ สร้อยที่พี่ชายใจดีของเธอให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อ 8 ปีก่อนน่ะ?
?อ๋อ สร้อยนั่นน่ะเหรอ อยู่นี่? เยลโล่ว์ตอบขณะที่เปฺดถุงผ้าในมือแล้วเทของที่อยู่ข้างในออกมา
สร้อยข้อมือเส้นเล็กๆ ที่ประดับด้วยดอกไม้สีชมพูในสภาพ?ขาดเป็นสองส่วน
?ทำไมถึง !?!?
?ทำไมมันถึงขาดน่ะเหรอ?ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อช่วงสองปีก่อนน่ะ จู่ๆมันก็ขาดเอง? เยลโล่ว์ตอยเบาๆ
?เธอก็เลยเก็บใส่ถุงนี่พกติดตัวสินะ?
?อือ ก็มันเป็นของสำคัญของฉันนี่น่า?
?แล้วพี่ชายคนนั้นล่ะ?
? ไม่รู้สิ ก็ตอนที่ฉันได้สติขึ้นมาน่ะ ฉันก็อยู่ที่บ้านพี่คนนั้นมั้ง แต่พอนึกถึงคุณพ่อ คุณแม่ก็เลยรีบวิ่งกลับไปที่บ้าน แต่ก็พบกับ?ซากบ้านที่ไหม้เกรียม กับคุณอาที่ออกมาหาฉันน่ะ? เยลโล่ว์บอกด้วยเสียงเศร้าๆ
?ขอโทษนะเยลโล่ว์ที่ทำให้เธอนึกถึงเรื่องอย่างนั้น? บราวน์พูดเบาๆ
?ไม่เป็นไรหรอก หลังจากนั้นคุณอาก็พาฉันไปฝากกับคนรู้จักในโทคิวะ เพราะคุณอาชอบออกไปข้างนอกบ่อยๆ ทำให้ฉันต้องอยู่คนเดียวน่ะ?
?งั้นเธอก็อยู่ที่โทคิวะตลอดเลยซินะ?
?อือ แต่ทุกคนในโทคิวะก็ช่วยกันดูแลฉันเป็นอย่างดีเลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก? เยลโล่ว์ยิ้ม
?แต่ตอนนี้เรานอนกันดีกว่านะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปหาดร.ออรคิดอีก?
?อือ นั่นสินะ งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะเยลโล่ว์?
?ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ บราวน์?
??????????????????
เฮ้อ จบซะที เล่นเอาซะแทบแย่
เฉลย แล้วนะคะ ว่าใครคือเด็กน้อยที่อยู่ในความทรงจำของเร้ด แต่เร้ดดันไม่รู้ว่าเป็นเยลโล่ว์ ส่วนเยลโล่ว์ก็ไม่รู้ว่าพี่ชายคนนั้นคือเร้ด =_=? กรรม
บทหน้าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเร้ดของเราถูกสารภาพรัก !?! ติดตามชมในบทต่อไป
