บทที่ 3

"........เออ.....คุณหนู...มาทำอะไรที่นี้เหรอครับ...อะจริงสิ รับชาไหมครับเดี๋ยวผมไปทำมาให้" จะดูเหมือนจีบไหมหว่าเนี้ย คงไม่มั้ง....แค่ดื่มชาเอง

เร้ดลุกขึ้นแล้วเดินไปจัดโต๊ะให้

"แล้วพี่คุณหนูไม่อยู่ด้วยเหรอครับจะได้ชวนมานั่งดื่มชาด้วย...."ทุกทีเห็นอยู่ด้วยกันนี้นา แปลกแฮะ

"หมายถึงบราวน์เหรอคะ เดี๋ยวก็คงจะมาล่ะมั้ง" เด็กสาวเอียงคอน้อยๆ พูดไม่ทันขาดคำ ก้างขวางคอ ในความคิดของชายหนุ่ม ก็โผล่มาทันที

พร้อมดอกไม้เต็มอ้อมกอด

"เอ้าเยลโล่ว์ ฉันให้" บราวน์ยื่นดอกไม้ให้พร้อมรอยยิ้มสดใส

"ขอบใจนะบราวน์" เยลโล่ว์หันไปยิ้มหวานให้กับบราวน์ โดยจงใจให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้เห็นรอยยิ้มนั้นด้วย

".....ใจดีจังเลยนะครับ...."เร้ดยิ้มให้บราวน์เหมือนกับที่เจอกันครั้งแรกเลย เจ้านี้ก็ใจดีเหมือนกัน ถึงจะน่ากลัวไปหน่อยก็เถอะ

" คณุหนูจะเอาชาด้วยไหมครับ เดี๋ยวผมไปทำให้..."เร้ดทำใจดีสู้เสือไว้ก่อน ยังไงเค้าก็เป็นนายจ้างเรานี้นา เสียดายจังที่คุณหนูไม่ได้ยิ้มให้เรา

ชายหนุ่มอดที่จะอิจฉาไม่ได้ที่รอยยิ้มนั้นไม่ได้เพื่อเค้า

"เอา...ก็ดี แต่ขอเป็นชาฝรั่งนะ ไม่ต้องแก่มาก เพราะฉันไม่ชอบ แล้วก็อย่าร้อนเกินไป อย่าเย็นเกินไปด้วย" บราวน์สั่งเป็นชุด

ให้เร้ดต้องจดคำสั่งนั้นอย่างมือเป็นระวิง

"นี่บราวน์...อย่าไปแกล้งพี่เค้ามากนักสิ" เยลโล่ว์พูดเบาๆ อย่างเห็นใจพ่อบ้านคนใหม่ แต่ขณะเดียวกันก็แอบทำมือชูนิ้วโป้งให้บราวน์

".. เออ....มาแล้วครับ....ของคุณหนูบราวน์....แบบอุ่นๆไม่แก่นะครับ.....เออของ คุณหนูเยลโล่ว์....ปรุงเอาตามสบายเลยครับผมไม่รู้ว่าคุณหนูชอบแบบไหน..."

เร้ดเอาชุดแก้วชาสุดหรูมาวางให้ แล้วยืนรออยู่ข้างๆให้พวกคุณหนูของเค้าดื่มชากันยามบ่าย แบบนี้เราก็เหมือนทำงานเลยน่ะสิ

ทั้งๆ ที่คุณกราเน็ตบอกว่าให้หยุดแท้ๆ แอบเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ดื่มชากับคุณหนูเยลโล่ว์...อ้ะ...คิดอะไรเนี้ย เราเป็นคนใช้นะ...คิดอะไรหยาบคายจริง

"...ชิ ไม่เลวนี่..." บราวน์พึมพำเบาๆ กับตัวเองหลังจากจิบชาไปได้คำหนึ่ง ส่วนเยลโล่ว์ก็ทำหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดพึมพำของบราวน์

ก็คนที่ชงชาได้ถูกใจบราวน์นะ มีแค่เกรย์เท่านั้นนี่นา...

"อร่อยดีนะคะพี่เร้ด" เยลโล่ว์ส่งยิ้มหวานให้กับเร้ด ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกราวกับลอยขึ้นไปบนฟ้า

แต่คำพูดต่อมาก็ทำให้ชายหนุ่มล่นลงมาสู่พื้นโลกและความเป็นจริงที่น่าเจ็บปวดได้อย่างรวดเร็ว

" แต่ก็ยังสู้ของเกรย์เค้าไม่ได้อยู่ดี...คงต้องไปฝึกชงชามาใหม่นะคะ ชานี่น่ะ...น้ำที่ใช้มันมีอุณหภูมิสูงเกินไปน่ะค่ะ" เยลโล่ว์พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"...ฮ่าๆ...ขออภัยด้วยครับคุณหนู..." เร้ดยิ้มแห้งๆก่อนจะคอตกนิดๆ ...เข้มงวดนิดๆแฮะแต่ก็น่ารักดี...เร้ดเดินไปหยิบของว่าง

มาจัดลงจานอย่างสวยงามแล้วเอามาเสริฟให้กับคุณหนูทั้ง2เป็นเวลาต่อมา

"... เออ...เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรก็กดกริ่งเรียกได้เลย..."เร้ดขอตัวกลับเข้าไปในห้องพักคนงานแล้วนั่ง ถอนใจ ขนาดแค่ชงชายังเหนื่อยเลย

สงสัยจะอ่อนแอไปหน่อยมั้งเรา

"จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอบราวน์" เยลโล่ว์ที่เลิกตีหน้าเป็นนางฟ้าน้อยๆ ทันทีที่พ้นสายตาชายหนุ่ม

"อืม...แบบนี้แหละ สนุกดี" บราวน์ยิ้มเจ้าเล่ห์

"เพราะถ้าพี่ชายคนนั้นเอาจริงเมื่อไร...นรกก็รออยู่เมื่อนั้นนั่นแหละ"

"เหมือนเกรย์คุงน่ะเหรอ ?" เยลโล่ว์ถามยิ้มๆ

"พะ พูดอะไรน่ะเยลโล่ว์ ตะ ตานั่นเกี่ยวกับฉันตรงไหน" บราวน์แก้ตัวด้วยใบหน้าแดงแจ๋

"เอาน่า ฉันไม่ล้อแล้วก็ได้ ตอนนี้เรามาวางแผนขั้นต่อไปกันดีกว่า" แล้วสองสาวก็เริ่มคิดแผนการกลั่นแกล้วพ่อบ้านสุดซวยทันที

"...... กลับมาแล้วเหรอ?..." พ่อบ้านที่โดนสั่งหยุด ทักเพื่อนที่เพิ่งกลับมาที่ห้องด้วยสภาพอิดโรยสุดๆ ไปทำอะไรมาหว่า ท่าจะงานหนักนะ...

"อืม....ม"เกรย์เดินมาถอดเสื้อทันทีที่ถึงห้อง จะได้อาบน้ำเสียที เร้ดเอาแต่จดๆจ้องๆอยู่นานจนอีกฝ่ายต้องออกปากถาม

"มีอะไร?" ทันทีที่ถามเร้ดถึงกับสะดุ้งแล้วเกาหัวแก้เขินนิดหน่อย

"....เออ....เกรย์...สอนฉันชงชาหน่อยได้ไหม?...." จะต้องทำให้คุณหนูเยลโล่ว์ชอบมันให้ได้..

" ก็ได้นะ...ว่าแต่ทำไมเหรอ?...."เกรย์ถามอีกครั้ง แค่ชงชาต้องให้สอนอีกเหรอเนี้ย???

"อะ....ก็...คุณหนูเยลโล่ว์ท่าจะไม่ถูกปากน่ะฮ่าๆๆๆ..."คำของชายหนุ่ม ทำให้เกนย์เริ่มไม่แน่ใจ

"......นาย..คงจะไม่..."ชายหนุ่มทำหน้าประหลาดใจใส่เร้ดที่เอาแต่คุยเรื่องคุณหนูเยลโล่ตั้งแต่ที่เจอครั้งแรกแล้ว

พอได้ยินแค่นั้นเร้ดก็ร้อนตัวรีบบอกปัดแล้วไล่ให้ไปอาบน้ำทันที

เกรย์จ้องคนตรงหน้าต่ออีกซักพัก ก่อนจะหันกลับไปเข้าห้องน้ำตามความตั้งใจเดิม แต่ก็อดพึมพำเบาๆ กับตัวเองไม่ได้

"เฮ้อ...ให้ตายสิ เป็นอย่างที่กลัวไว้จนได้...เอาเถอะ เดี๋ยวหมอนั่นก็จะรู้เองล่ะว่า...นรกน่ะมีจริง"

" อ้ะ....เดี๋ยวเวลาอาหารเย็นแล้ว....ผมต้องไปช่วยเตรียมจัดโต้ะดีกว่า "เร้ดลุดขึ้นแล้วออกไปยังห้องโถงใหญ่ ช่วยจัดจานกับพวกคนใช้คนอื่นๆ

" นี่ๆนายเด็กใหม่ ไปเอาจานกับเก้าอี้มาเพิ่มด้วยนะ" หัวหน้าแม่บ้านหญิงสั่งให้เร้ดไปยกของมายังกับเจ้านาย แต่เจ้าตัวก็ทำไปอย่างไม่ปรี่ปาก บ่นอะไร

"ครอบครัว...มี4ไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมจัด5ละ?"เร้ดแปลกใจนิดหน่อย หรือว่าจะมีอีกคน?

" ก็วันนี้คู่หมั้นของคุณหนูจะมาร่วมโต้ะด้วยน่ะสิ.....คุณวาตารุน่ะ คู่หมั้นของคุณหนูเยลโล่ว์ หล่อมากเลยนะ~" พอพูดถึงพวกแม่บ้านกวี้ดว้ายกันยกใหญ่

มีแต่ชายหนุ่มที่พอจัดโต้ะเสร็จก็เดินเหม่อลอยกลับห้องไป ก่อนที่เกรย์จะสังเกตุเห็นท่าทีของเร้ดที่เปลี่ยนไป

"..." เกรย์เพียงแค่มองเฉยๆ ไม่คิดจะเข้าไปปลอบเพื่อนใหม่ซักนิด

" เป็นแบบนี้...คงดีกว่าสินะ..." เกรย์พูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ อย่างน้อยเร้ดก็ยังถอนตัวทัน...ไม่เหมือนตัวเองที่...อยากจะเลิก ก็ไม่ทันซะแล้ว

"...เอ...ถ้าจำไม่ผิด วันก่อนคุณหนูเยลโล่ว์บอกว่าถอมหมั้นไปแล้วนี่หว่า..." เกรย์พูดเบาๆ กับตัวเอง

" อะ...เอ๋!! จริงงะ!!....ทำไมละ?..." ดูเร้ดสนอกสนใจจนออกนอกหน้า พอจะพูดเรื่องความรู้สึกตัวเอง เจ้าตัวก็ยังคงเป็นผู้ร้ายปากแข็งปฎิเสธอยู่เรื่อย

ไป หรือจะเรียกว่าบื้อดีนะ?

"เอ้!! เกรย์....อย่าขี้ตืดนักดิ้...."เร้ดยังคงเซ้าซี้ไม่เลิก ไม่นานนัก คู่หมั้นที่ว่าก็มาถึง เร้ดก็รีบวิ่งออกไปแอบดูทันที

"ไหนหว่าคนไหนๆ...."

เกรย์ถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนือยใจ ก็ไหนว่าไม่สน แต่พอเป็นเรื่องของเยลโล่ว์ เอ๊ย ! คุณหนูเยลโล่ว์ล่ะก็ สนใจออกหน้าออกตาเชียวนะ

หลังจากนั้นเกรย์ก็อดว่าตัวเองไม่ได้ ที่ดันเผลอพูดเรื่องนั้นออกไป ทั้งๆ ที่ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรก็ดีอยู่แล้วเชียว

"นายน่ะ มาทำงานต่อเร็วเข้า นั่นมันเรื่องของเจ้านาย นายไม่ควรเข้าไปยุ่ง" ว่าแล้วก็ลงมือลากเร้ดออกจากที่นั่นทันที

" อะไรกัน...ฉันยังไม่เห็นหน้าเจ้านั้นเลยนะ...."ระหว่างที่โดนลากอยู่นั้นก็ มีสาวใช้คนนึงกำลังเข็นถาดอาหารมา เร้ดจึงเข้ามาอาสาเข็นเอง

ว่าแล้วก็ตรงไปยังห้องทันทีทิ้งให้เกรย์ยืนหัวเด่อยู่คนเดียว

" อาหารมาแล้วครับ...." เร้ดเข็นรถเข้ามาก่อนที่พวกคนใช้ที่เหลือจะเข้ามาช่วยยกถาดไปวาดที่โต้ะ มีแต่เร้ดที่คอยชะเง้อมองคนบนโต้ะ อะเจ้าหมอนั้นเองเหรอ?

ก็หน้าตาดีสมกับที่ว่ามาจริงๆแฮะ...

"หือ ? พ่อบ้านคนใหม่อีกแล้วเหรอเยลโล่ว์ บราวน์ ?" ชายหนุ่มหน้าตาดีคนที่เร้ดว่าถามอย่างสนิทสนมกับเด็กสาวทั้งสอง

"ค่ะ พี่วาตารุ" เยลโล่ว์ยิ้มหวานให้กับคนพูด ทำให้คนที่มองอยู่ห่างๆ รู้สึกปวดใจแปล็บๆ

"ว่าแต่พี่วาตารุมาทำไมเหรอ" บราวน์ถามกลับโดยไม่มีทีท่ากีดกันชายหนุ่มคนนี้แม้แต่น้อย

"ก็ว่าจะมาพาเยลโล่ว์กับบราวน์ไปเที่ยวน่ะสิ" วาตารุตอบด้วยรอยยิ้มละลายหัวใจสาวน้อยสาวใหญ่

"เอ๋ ! จริงเหรอคะ " เยลโล่ว์ถามอย่างตื่นเต้น วาตารุอมยิ้มน้อยๆ กับท่าทางของเด็กสาว

"จริงสิ พี่จะโกหกทั้งสองคนไปทำไมล่ะ"

"......."เร้ดเห็นท่าทีจนพอใจแล้วก็เดินกลับไปยังห้องตัวเองก่อนจะล้มตัวลมนอนในห้อง ที่มีคนอยุ่ในห้องก่อนแต่ก็หลับไปแล้ว

เร้ดนอนเหม่อนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนนะมาจับที่หน้าอกตัวเอง

"......รู้สึกหวิวๆจังแฮะ....เป็นอะไรไปหว่า...." ชายหนุ่มที่ไม่รู้ใจตัวเอง นอนคิดไปเรื่อย จวบจนคล้อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว