Wataru X Yellow Part 1 : The End & The Beginning

"ขอโทษนะ..."

ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งยืนสนทนากันอยู่ที่ชายป่าโทคิวะ ก่อนฝ่ายชายจะเป็นฝ่ายกล่าวคำขอโทษออกมา หญิงสาวอยู่เงียบอยู่ซักพัก ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่เหมือนกับที่ผ่านๆ มาไปให้

"ขอโทษจริงๆ นะเยลโล่ว์..." ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเร้ด ขอบคุณที่พูดออกมาตรงๆ นะคะ"

เร้ดโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะก้าวออะไปจากที่แห่งนั้น ทิ้งให้เยลโล่ว์ยืนอยู่เพียงคนเดียว

"... แอบฟังคนอื่นพูดแบบนี้...ไม่มีมารยาทเลยนะคะ" เสียงหวานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่เพราะความเงียบสงบของบริเวณนั้น ต่อให้เป็นเสียงเข็มตก ก็ยังดังอยู่ดี

คนที่ใช้ร่มไม้เป็นที่กำบังตนเองสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดของหญิงสาว

"ออกมาเถอะค่ะ ไม่ต้องซ่อนอีกแล้วล่ะค่ะ ...คุณวาตารุ"

"..."

ร่างสูงค่อยๆ ก้าวออกมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว

" ทำไม...ถึงรู้ ?" ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องไปยังอำพันคู่สวยอย่างตรงไปตรงมา พลางพยายามที่จะมองข้ามและทำเป็นไม่เห็นน้ำใสๆ ที่คลออยู่ที่ดวงตาของอีกฝ่าย

หญิงสาวใช้โอกาสที่ฝ่ายตรงข้ามมอบให้ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

"แล้วมาตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ ?"

วาตารุมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อย

"ฉันว่าฉันถามเธอก่อนนะ..." แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก จนชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้และเลิกราไปเอง

" เฮ้อ...เอาเถอะ ยังไงฉันก็พอจะเดาออกล่ะนะ ว่าเธอรู้ได้ยังไง" วาตารุถอนหายใจเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีน้ำทะเลเบนไปยังรัตต้าที่ยืนอยู่ข้างตัวหญิงสาว

"ส่วยนที่ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไร...ก็...ตั้งแต่แรกล่ะนะ" ก่อนจะยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อน้อยๆ นั้น

"อันที่จริง...ฉันต้องบอกว่า...พวกเธอเป็นฝ่ายมาที่นี่ต่างหาก เพระฉันก็อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เช้าแล้ว" วาตารุเอ่ยต่อ

"...งั้นเหรอ...คะ"

"... ต่อหน้าฉัน...ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ..." คำเอ่ยเบาๆ ราวเสียงกระซิบ แต่กลับดังชัดเจนยิ่งนักในความคิดของหญิงสาว น้ำตาที่เพียรสะกดกลั้นเอาไว้พรั่งพรูลงมาพร้อมกับความเข้มแข็งที่ถูกทำลาย ลง

"ฮึก..."

วาตารุเพียงแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น มือสองข้างกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

'ทำไม... ถึงรู้สึกอยากจะดึงเธอเข้ามากอด ทำไมถึงไม่อยากเห็นน้ำตาของคนๆ นี้ ทำไม...หัวใจฉันถึงปวดแปล๊บแบบนี้ล่ะ ทำไม ?' คำถาม...ที่ชายหนุ่มถามกับตัวเองในใจ ดวงตาสีน้ำทะเลปิดลงอย่างช้าๆ อย่างกำลังหาคำตอบและ...ปิดบังไม่ให้ต้องเห็นน้ำตาของหญิงสาวอีก

นาน...เนิ่นนาน กว่าดวงตาของชายหนุ่มจะเปิดขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น...หญิงสาวตรงหน้าก็ยังไม่ได้หยุดร้องไห้ลงแต่อย่างใด

ดวง ตาสีน้ำทะเลเบนกลับไปยังร่างบางอีกครั้งอย่างเจ็บปวด รู้คำตอบของความรู้สึกของตัวเองเป็นอย่างดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้... ก่อนที่จะตัดสินใจถอยออกไปจากบริเวณนั้นอย่างเงียบๆ

แม้จะบอกว่าถอย ออกไป...แต่ทุกๆ อิริยาบทของหญิงสาวตั้งแต่ตนออกไปจากที่แห่งนั้น จนถึงตอนที่ร่างบางหายลับออกไปจากป่า ก็ยังอยู่ในสายตาของดวงตาสีน้ำทะเลคู่นั้นตลอดเวลา

"...ไคริว..." ชายหนุ่มเอ่ยกับความว่างเปล่าข้างตัว และไม่นานนักกับเสียงกระพือปีกและสายลมที่รุนแรงจะพักผ่านมา มังกรร่างยักษ์ค่อยๆ ลงจอดอย่างนิ่มนวลข้างตัวผู้เป็นนาย

"...ช่วย...อะไรฉันอย่างทีนะ..."

--------------------------

"... อีกแล้วเหรอ ?" หญิงสาวพึมพำเบาๆ กับตัวเอง อย่างอ่อนใจ เมื่อเห็นร่างของโปเกมอนตัวเล็กๆ วิ่งออกมาจากชายป่าโทคิวะพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว เจ้าโกรัตต้าตัวน้อยมองซ้ายมองขวาเหมือนกันกำลังหาบางอย่าง และเมื่อดวงตาสองคู่สบกับ ขาเล็กๆ ทั้งสี่ข้างก็พาร่างน้อยๆ นั่นตรงมายังเธอทันที

"เฮ้อ..." เยลโล่ว์ถอนหายใจเบาๆ หลังจากลงมือรักษา และปล่อยคนไข้จำเป็นของเธอกลับเข้าบ้านของมันเรียบร้อย

...เหตุผลที่เธอถอนหายใจแบบนั้น่ะเหรอ ?...

ก็เพราะตลอดสองเดือนนับจากวันนั้น...

ไม่รู้ทำไมถึงมีโปเกมอนบาดเจ็บพากันมาหาเธอทุกวี่ทุกวัน ไม่มีขาด อย่างกับรู้ว่าเธอช่วยพวกมันได้อย่างนั้นแหละ

"...กี่ตัวแล้วเนี่ย ?"

แซ่ก

เสียงพุ่มไม้สั่นไหวเบาๆ ดวงตาสีอำพันก็จ้องตรงไปนังต้นเสียงทันทีอย่างหวาดระแวง...

"คงไม่ใช่ว่า..."

และสิ่งที่เธอกลัวก็เป็นจริงอีกครั้ง...

หนอน น้อยเคียตาปีทั้งฝูงพากัน...กระดืบมาหาเธอด้วยความรวดเร็ว...เท่าที่ความ เร็วในการคลานของพวกมันจะอำนวย และแน่นอน...ทุกตัวบากเจ็บอย่างสาหัสเหมือนกันหมด...

"~~~"

เยลโล่ว์ทรุดฮวบลงไปกับพื้นทันทีสองมือยกขึ้นมากุมขมับตัวเองกับปริมาณของคนไข้ระรอกใหม่ ที่เยอะจนน่าใจหาย

"...ใครมันไปเล่นพิเรณในป่าโทคิวะแบบนี้เนี่ยยยยยย " หญิงสาวโอดครวญ

ส่วนคนที่หญิงสาวพูดถึงในตอนนี้น่ะเหรอ ?

ก็กำลังมองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจในป่าโทคิวะที่ไม่ห่างจากบ้านของสาวน้อยที่เป็นพยาบาลของโปเกมอนทั้งป่าไปแล้วเท่าไร

"ไคริว...พอแล้วล่ะ ต่อไป...ไม่ต้องไปทำร้ายโปเกมอนพวกนั้นอีกแล้วนะ" วาตารุเอ่ยกับโปเกมอนคู่หู

"ริว ?" ไคริวร้องถามเบาๆ

"ก็อย่างน้อย...ตอนนี้เธอคนนั้นก็ไม่ได้มีใบหน้าที่เศร้าหมองอีกต่อไปแล้วน่ะสิ"

คนที่ส่งโปเกมอนบากเจ็บพวกนั้นไปให้หญิงสาวก็คือเขาเองนี่แหละ...

เหตุผลที่ทำแบบนี้ ?

ก็ เพราะไม่ต้องการเห็นน้ำตาของเธออีกครั้ง และเพราะรู้ว่า เธอ...จะรู้สึกดีขึ้นเมื่อนเห็นโปเกมอนพวกนั้นปลอดภัย เขาถึงต้องยอม...ที่จะรับบทผู้ร้าย...อีกครั้งหนึ่ง

"ริว..." ไคริวร้องออกมาเบาๆ รับรู้ความคิดของเจ้านายเป็นอย่างดี

"หึ...ไม่ได้หรอกไคริว..." วาตารุยิ้มอ่อนๆ ให้ มือหนึ่งยกขึ้นมาลูบหัวเจ้ามังกรยักษ์อย่างอ่อนโยน

" ฉันไม่มีสิทธิขนาดนั้นหรอก...ต่อให้อยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอคนนั้น ขนาดไหนก็เถอะ แต่สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้...ก็มีเพียงทำให้ใบหน้าที่เศร้าหมองนั้นหายไป เท่านั้น ต่อให้สิ่งที่ได้มาแทนจะเป็นใบหน้ายามโกรธหรือโมโหก็เถอะ แต่นั่น...ก๊ดีกว่าต้องเห็นน้ำตาบนใบหน้านั้นอีกครั้งอยู่ดี..."

'ใช่...เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะทำให้เธอกลับมายิ้มอย่างเดิมได้ในเวลานี้...

และฉัน...ก็ไม่ได้อยากจะใช้ความอ่อนแอของเธอตอบสนองความต้องการของตัวเองหรอก...'

ดวงตาสี้น้ำทะเลไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อคิดถึงตรงนี้

'แต่ว่า...คอยก่อนเถอะนะ...

ฉันสัญญา...ฉันจะเป็นคนนำความสุขกลับมาหาเธอเอง...'

"ไปกันเถอะไคริว"

วาตารุหันกลับไปมองร่างบางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในส่วนลึกของป่าโทคิวะ...อีกครั้ง

"อย่าพึ่งรีบไปมีใครใหม่แล้วกัน..."