ความทรงจำสีซากุระ [ตอนเดียวจบ]

นั่น...ซือคุงนี่
นี่มัน...ความทรงจำของฉันงั้นเหรอ...
จริงสิ...ก็ฉัน...กำลังจะตายนี่นะ...ฮะ ฮะ
อยากเจอ...อยาก...จะเจอเธออีกสักครั้งจังนะ...
ซือคุง...

------------------------

?หึ หึ หึ?เอาสิวองโกเล่ แกกล้าพอมั้ยล่ะ? ชายคนหนึ่งหัวเราะขึ้นอย่างโหดเหี้ยม สะใจ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มคู่ต่อสู้ชะงักกึกทันทีที่เขางัดไม้เด็ดออกมา สิ่งที่ว่าก็คือร่างไร้สติของเด็กสาวที่ถูกเขาล็อกตัวเอาไว้พร้อมกับมีดเล่ม บางๆ หากแต่ก็คมพอที่ใช้แทงได้

และมันคงไม่เป็นเช่นนี้ ถ้าเด็กสาวคนที่ว่าไม่ใช่คนรักของเด็กหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าของแก๊งวองโกเล่แฟมิลี่รุ่นที่ 10

อาการ หยุดชะงักของเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีเปลือกไม้ทรงอำนาจอยู่ในสายตาของเด็ก หนุ่มที่เป็นมือขวาที่กำลังพัวพันกับการต่อสู้ใกล้ๆ จนต้องร้องถาม

?เกิดอะไรขึ้นครับ ท่านรุ่นที่สิบ? โกคุเทระตะโกนถามขณะที่พยายามล้มคู่ต่อสู้ตรงหน้าให้เร็วที่สุด ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง

?ยัยนั่น !?

เสียง ของโกคุเทระ ฮายาโตะ ทำให้คู่ปรับที่เป็นถึงผู้พิทักษ์แหวนแห่งพิรุนที่อยู่ไม่ไกลนักหันมาสนใจ ทางนี้ด้วย นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อเห็นต้นเหตุที่ทำให้คู่กัดคนสำคัญหัวเสีย และเป็นสาเหตุที่สึนะซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเจ้านายหยุดมือ

?ซาซางาวะ !?

ชื่อที่ทำให้ทุกคนหันมาทางนี้ทันที ซึ่งหนึ่งในนั้นก็รวมถึง?พี่ชายของเด็กสาวเจ้าของชื่ออีกด้วย

?? เคียวโกะ?? เสียงเรียกชื่อที่แม้ว่าจะแผ่วเบา หากเสียงนั้นก็ดังไปถึงโสตประสาทของเจ้าของชื่อ ทำให้สติของเด็กสาวค่อยๆ กลับมาทีละน้อย เมื่อเสียงนั้นเป็นเสียงของพี่ชายที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ของเธอ

?พี่คะ?? เสียงที่ออกจากปากของเคียวโกะ แผ่วเบาราวกับเป็นเสียงกระซิบ แต่นั่นก็ต้องอาศัยพลังกายแทบทั้งหมดที่เหลืออยู่ของเด็กสาวแล้ว

สายตาของเด็กสาวค่อยๆ ละไปจากพี่ชายของตนเองไปหยุดอยู่ที่ดวงตาสีเปลือกไม้อันที่ทั้งอ่อนโยนและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน

ดวง ตาสองคู่สบประสานกันอย่างเนิ่นนาน?ในความรู้สึกของทั้งคู่ ก่อนอำพันคู่สวยจะเป็นฝ่ายหลบตาก่อน ดวงตาของเด็กสาวฉายประกายแน่วแน่อย่างคนที่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

คน ที่รู้ดีว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรนั้นก็คงมีแต่เพียงคนที่เธอสบตาด้วยเท่านั้น เสียงร้องห้ามที่ฟังรวดร้าวยิ่งนักถึงได้ออกมาจากริมฝีปากบางนั่น

?เคียวโกะ อย่า !!!?

แต่สาบไปเสียแล้วเมื่อเด็กสาวอาศัยจังหวะที่ผู้จับกุมเผลอ ฉวยคว้ามีดเล่มนั้นเข้ามาอยู่ในมือตนเอง

ฉวัะ !!!

เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากข้อมือบางราวกับเปิดก๊อก ดวงตาของทุกคนในที่นั้นเบิกกว้างกับการนกระทำอันบ้าระห่ำนั้น

? ใช่?ทำแบบนี้ดีแล้ว มีเธออยู่ก็รังแต่จะเป็นตัวถ่วงของ ?เขา? ซะเปล่าๆ?เคียวโกะคิดในใจ ขณะที่เฝ้ามองดวงหน้าของสึนะที่ถลาเข้ามารับตัวเธออย่างตื่นตระหนก

สิ่งสุดท้ายที่เธอได้รับรู้ก่อนที่สติจะขาดหายไปนั้นคือเสียงสั่นๆ ทว่าหนักแน่น กับดวงตาสีเปลือกไม้ที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยน

?ไม่เป็นไร?เธอจะต้องไม่เป็นไร?ฉันไม่ยอมให้เคียวโกะเป็นอะไรไปเด็ดขาด?ฉันสัญญา !?

สึ นะวางร่างบางลงช้าๆ อย่างทะนุถนอม บาดแผลบนข้อมือเล็กๆ ก็ถูกห้ามเลือดไว้โดยผ้าเช็ดหน้าสีหวานที่เขาเคยได้รับจากเด็กสาว หลังจากนั้นจึงค่อยหันไปสนใจคู่ต่อสู้ที่ถูกลืมไปชั่วขณะ จิตสังหารจำนวนมหาศาลที่เคยเก็บซ่อนไว้ บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น สัมผัสที่สะกดทุกคนในที่นั้นให้ไม่สามารถขยับตัวรึแม้แต่จะส่งเสียงออกมาได้

พรึบ !!!

เปลว ไฟสีรุ้งอันเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวของผู้มีธาตุแห่งนภาลุกโหมกระหน่ำอย่าง รุนแรงบนถุงมือสีดำสนิท ราวกับต้องการแสดงถึงความโกรธของเด็กหนุ่มแทนใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น

? หึ?ไม่เลวนี่ เจ้าลูกเจี๊ยบตอนนั้น เริ่มปีกกล้าขาแข็งขึ้นมากับเขาบ้างแล้วนี่? ฮิบาริ เคียวยะ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ผู้พิทักษ์แหวนแห่งเมฆาของวองโกเล่ริง กล่าวหลังจากที่จิตสังหารของสึนะถูกถ่ายโอนไปยังคู่ต่อสู้ทั้งหมด ทำให้สิ่งที่สะกดอยู่คลายออก พลางจับจ้องไปยังการต่อสู้ของรุ่นน้อง?หัวหน้าในอนาคตอย่างไม่คลาดสายตา

?????????

?????-

??-

-

? แสง?แสงอะไรน่ะ แสบตาจัง? ความคิดที่ทำให้ร่างโปร่งแสงของเด็กสาวยกมือขึ้นป้องตาโดยอัตโนมัติ ก่อนที่จะเหลือบเห็นอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ที่หางตา ด้วยความอยากรู้ สองเท้าก็ก้าวเดินไปยังที่แห่งนั้นทันที

???

???

เสียง พูดคุยของคนสองคนยิ่งดังขึ้นเมื่อเธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ที่แห่งนั้นมากยิ่ง ขึ้น และเมื่อรู้สึกตัวอีกที เธอก็พบว่าทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปเสียแล้ว และมันก็เป็นสถานที่ๆ เธอคุ้นตาดีเสียด้วย

?ที่นี่มัน?? นัยน์ตาสีน้ำตาลใสราวกับอำพันกวาดมองไปทั่ว

?โรงเรียน?นามิโมริ?

ใช่ ที่นี่ก็คือ โรงเรียนของเธอที่เธอเรียนอยู่นั่นเอง

?เคียวโกะจัง !?

เสียงสนทนาที่ดังขึ้นทำให้เธอละความสนใจจากสถานที่เป็นคนสองคนที่ทำให้เธอมาที่นี่แทน นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้าง เมื่อพบว่า?

มีตัวเธออีกคนหนึ่ง !

แน่นอนว่าคนที่เรียกเธอจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก?

?ซีอคุง? / ?สึนะคุง?

?มีอะไรเหรอจ๊ะ ?? ตัวเธออีกคนหนึ่งเอ่ยถาม ทั้งสองราวกับไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอเลยแม้แต่น้อย

?คะ คะ คือว่า??

??? เคียวโกะเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย อัปกิริยาที่ทำให้หน้าที่แดงอยู่แล้วของสึนะ แดงขึ้นไปอีก

?ผะ ผะ ผะ ผมชอบเคียวโกะจังครับ !? เด็กหนุ่มรวบรวมความกล้าพูดออกไป

? คะ คบกับผมได้มั้ยครับ? สึนะหลับตาแน่นรอฟังคำตอบจากเด็กสาว แต่เมื่อรอแล้วรออีก ก็ไม่มีเสียงใดๆ ดังออกมา จนต้องเหลือบตาขึ้นมามองเพื่อพบว่า เด็กสาวที่ถูกสารภาพรักนั้น นิ่งค้างไปเสียแล้ว

?เคียวโกะจัง !?

??นึก?ออกแล้ว?? ร่างโปร่งแสงพูดขึ้นเบาๆ

?เมื่อกี้?คือตอนที่ซือคุงขอคบกับเรานี่?หมายความว่า?นี่คือ?ความทรงจำของเรางั้นเหรอ ??

วูบ !!!

ทิวทัศน์รอบข้างเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้สถานที่นั้นก็คือ?บ้านของเธอ

กิ้งก่อง !

เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้านด้วยท่าทีกระวนกระวาย

?ค่า รอสักครู่นะคะ?

แอ๊ด?

?อ้าวสึนะ !? เคียวโกะอุธานอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเพื่อนร่วมชั้น

? เอ้อ?เคียวโกะ?สะ สุขสันต์วันเกิดนะ นะ นี่ของขวัญวันเกิดจากฉัน? สึนะก้มหน้างุดเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตนเอง ขณะที่สองมือก็ยื่นของขวัญกล่องเล็กๆ ให้กับเด็กสาว

?ขอบใจจ๊ะ สึนะ? เด็กสาวส่งรอยยิ้มสดใสให้พร้อมคำขอบคุณ

?ว่าแต่?ทำไมสึนะคุงถึงไม่เอาให้ฉันตั้งแต่ที่โรงเรียนล่ะ?

สีหน้าของสึนะดูหมองลงเล็กน้อยกับคำถามนั้น

?ก็ฉันกลัวว่า เดี๋ยวเคียวโกะจะโดนล้อว่าเป็นแฟนกับเจ้าห่วยสึนะอย่างฉันนี่น่า ฮะ ฮะ??

?ไม่จริงซักหน่อย !!!? เคียวโกะตะโกนเสียงดัง

?สึนะคุงไม่ใช่เจ้าห่วยซักหน่อย !?

สึนะยิ้มบางๆ กับคำพูดของเด็กสาว

?เคียวโกะ?ขอบใจนะ?

วูบ !!!

สถานที่เปลี่ยนกลับมายังโรงเรียนนามิโมริอีกครั้ง หากครานี้ ทั่วทั้งบริเวณกำลังเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก

?ลุยไปเลยซี่ เคียวโกะ หมอนั่นจะมาแล้วนะ? เด็กสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวพูดพร้อมกับผลักเพื่อนสนิทไปข้างหน้า

? ดะ เดี๋ยวซี่ ฮานะจัง !ฉันยังไม่ได้?? แต่ก่อนที่คำพูดสุดท้ายจะหลุดออกจากปาก ก็โดนแรงจากอีกฝ่ายดันให้ต้องวิ่งไปข้างหน้า พร้อมๆ กับเด็กหนุ่มอีกคน

?จะ จะทำอะไรน่ะ โกคุเทระคุง !?

?ลุยไปเลยสิครับท่านรุ่นที่ 10?

?เฮ้ย !/ว้าย !?

โครม !!!

ทั้งสองชนกันเต็มแรงจนหงายหลังไปคนละทาง ก่อนจะรีบมาขอโทษขอโพยอีกฝ่าย

?ขะ ขอโทษนะ /ขอโทษนะคะ?

?เคียวโกะ !/สึนะ !?

ทั้งสองรีบเอาของในมือไปซ่อนไว้ข้างหลังทันที

?เคียวโกะ จะมัวรออะไรอีกล่ะ /รุ่นที่ 10 กล้าๆ หน่อยสิครับ?

?โกคุเทระคุง !?

?ฮานะจัง !?

?เอ่อ??

?เคียวโกะพูดก่อนเถอะ?

?ไม่เป็นไรจ๊ะ สึนะพูดก่อนก็ได้?

?นะ นี่? สึนะยื่นกิ๊บติดผมรูปดอกซากุระคู่หนึ่งให้ด้วยมือสั่นๆ

?ของขวัญวันวาเลนไทน์?

เคียวโกะจับมาจ้องมองสักพักก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างช้าๆ

??ของขวัญวันวาเลนไทน์น่ะ เค้าต้องเป็นฝ่ายหญิงมอบให้ไม่ใช่เหรอ?

???

? งั้นเอาเป็นว่าฉันรับนี่ไว้เป็นของตอบแทนวันไวท์เดย์ของสึนะล่วงหน้าก็แล้ว กันนะ? เคียวโกะพูดพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สึนะหน้าขึ้นสีน้อยๆ

?นี่จ๊ะ ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์จากฉัน?

?ขอบคุณนะเคียวโกะ?

วูบ !!!

??อีกแล้ว?สถานที่?เปลี่ยนไปอีกแล้ว? เคียวโกะคิดในใจ

?เคียวโกะ ขอโทษที่มาช้านะ? สึนะหยุดหอบหายใจต่อหน้าเด็กสาวพลางละลักละล่ำขอโทษ

?ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ซือคุง?

?ก็กว่าจะสลัดโกคุเทระคุงหลุดก็แทบแย่?เมื่อกี้เคียวโกะเรียกฉันว่าอะไรนะ?

?ก็ซือคุงไง? เคียวโกะตอบด้วยรอยยิ้ม

?ซือคุง ??

?อืม น่ารักดีออก?

?งะ งั้นเหรอ? สึนะหน้าแดงน้อยๆ กับคำเรียกของแฟนสาว มือข้างหนึ่งยกขึ้นเพื่อเกาหัวแก้เขิน

?รีบไปกันเถอะจ๊ะ ซือคุง?

? นี่?ตอนที่มาเดทกับซือคุงครั้งแรกอย่างนั้นสินะ?ที่เค้าว่ากันว่า คนที่ใกล้จะตายจะมองเห็นภาพในอดีตก็จริงน่ะสิ? ร่างโปร่งแสงของเด็กสาวคิดขณะที่มองภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันที่เธอ?รับรู้ว่าคนรักไม่ได้เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ อย่างที่เคยคิดไม่

?ชอโทษนะเคียวโกะ ที่ปิดบังมาตลอด? นัยน์ตาสีเปลือกไม้ของคนพูดฉายร่องรอยของความเสียใจ

?จริงเหรอ?ที่ว่าซือคุงเป็นหัวหน้าแก็งมาเฟียน่ะ?เป็นความจริงเหรอ?

??? ความเงียบคือคำตอบ และเธอก็รู้เช่นกันว่าคือการตอบว่าใช่

?ทำไม?ถึงโกหกกันล่ะ? น้ำใสๆ คลออยู่ที่อำพันคู่สวย

?ก็เพราะ?ฉันไม่อยากดึงเคียวโกะเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้น่ะสิ ถ้ารู้เรื่อง เคียวโกะก็จะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย?

?แต่มันก็ทำให้ฉันไม่สบายใจนะ?ฉันไม่สบายใจทุกครั้งที่เห็นซือคุงมีบาดแผลกลับมาน่ะ?

?ขอโทษนะ?ฉันขอโทษ??

วูบ !!!

ความทรงจำสุดท้าย?

ภาพของสึนะที่มองมายังเธออย่างอ่อนโยน กับคำพูดเบาๆ แต่หนักแน่น ที่ข้างหู ก่อนเธอจะหมดสติ

?ไม่เป็นไร?เธอจะต้องไม่เป็นไร?ฉันสัญญา?

ความทรงจำที่เรียกรอยยิ้มที่ทั้งอ่อนหวานและเศร้าศร้อยให้ปรากฎบนดวงหน้าหวาน

?ซือคุง?ฉัน?รัก?เธอ??

เสียงกระซิบ เบาๆ ที่ดังคลอไปกับสายลมอย่างหวังว่าสายลมนั้นจะช่วยพัดเอาคำพูดของเธอไปหา เขา ได้ ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆ สลายไปอย่างช้าๆ

??ลาก่อน??

?????????

?????-

??-

-

เฮือก !!!

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเปลือกไม้จับจ้องไปยังไฟหน้าห้องฉุกเฉินไม่กระพริบ

?ท่านรุ่นที่ 10 !?

?สึนะ ! เป็นอะไรไป?

อาการที่เรียกความสนใจจากโกคุเทระและยามาโมโตะที่อยู่ข้างๆ ได้เป็นอย่างดี

??ได้ยิน??

เสียงพึมพำแผ่วๆ ดังออกมาจากปากของสึนะ

?ได้ยินเสียงของเคียวโกะ??

พรึบ !!!

ไฟ หน้าห้องฉุกเฉินดับลง เรียกความสนใจของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นกลับมาที่ประตู ก่อนชายในชุดกราวน์สียาวขะเดินออกมาอย่างช้าๆ ทำเอาทุกคนเงียบเสียงลงทันที

?ปะ เป็นไงบ้างครับหมอ เคียวโกะ?น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง? เรียวเฮพุ่งเข้าไปถาม

??เสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียชีวิตแล้ว??

???

?? เคียวโกะ?? เสียงของเรียวเฮแหบแห้ง น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่ได้ไหลมานาน ตอนนี้กลับพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย เมื่อต้องเสียน้องสาว?ครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่ไป

ส่วนสึนะ?

ไม่ มีเสียง ไม่มีแม้แต่น้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาสีเปลือกไม้คู่นั้น แต่ทุกคนก็รับรู้ได้ว่า ภายในนั้น เจ้าตัวคงกำลังร้องไห้อยู่เป็นแน่

?? หมอครับ?ขอผม?พบเคียวโกะเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ยครับ?? เรียวเฮถามขึ้นช้าๆ ผู้เป็นหมอพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการอนุญาติ ก่อนเรียวเฮจะก้าวเข้าไป

?ซาวาดะ?นายก็เข้ามาด้วยสิ?

??? ไม่มีคำตอบ แต่สึนะก็เดินตามไปโดยดี

?สึนะ?/รุ่นที่ 10?? ยามาโมโตะและโกคุเทระที่กำลังจะเดินตามเข้าไปถูกหยุดไว้ด้วยฝีมือของจามาล

???

?เคียวโกะ?? เรียวเฮพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน

?พี่รักน้องนะ?ลาก่อน? ก่อนที่จะเดินออกไป เรียวเฮเข้าไปตบไหล่สึนะเบาๆ

?ตานายแล้ว ซาวาดะ?จำไว้ ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก?

???

สึนะเดินเข้าไปหาร่างไร้วิญญาญของหญิงสาวคนรักช้าๆ นัยน์ตาสีเปลือกไม้ฉายร่องรอยความโศกเศร้าแม้ว่าจะไม่มีน้ำตา

?เคียวโกะ??

?ฉัน?ขอโทษ?ขอโทษนะที่รักษาสัญญาไม่ได้??

?ขอโทษ?จริงๆ??

ก่อนจะลุกขึ้นอย่างช้าๆ หันหลังจะเดินกลับออกไป

?ฉันรักเธอ??

?END